Vrijdag de dertiende..

Het is vrijdag de 13e, voor sommige al geen goeie dag maar die van mij kan vandaag niet meer stuk.
Vandaag kom ik oog in oog te staan met de man waar ik eens van dacht te houden en vooral hij van mij.
Uit deze droom ben ik bruut wakker geschud, zo hard dat het na 7 jaar nog naschudt.

De zorg(en)

Ik besloot, uiteraard de avond voordat ik naar bed ging, om te slapen, de volgende ochtend vroeg op te staan. De wekker rinkelde. (ja ik heb nog een hele ouderwetse met van die grote bellen) Ik keek uit het raam en constateerde dat de dageraad zoals altijd weer vlugger op was dan ik.

Give the man a sigar…

Toegegeven, ik heb niets met schaatsen maar toch vraag ik mij af wat zoveel mensen beweegt om op een paar ijzers op bevroren water rond te gaan toeren. Helemaal te dol wordt het als gòlfers gaan schaatsen. Nee echt! Ik zie het vanuit de auto! Rijdend langs een golfveld, in vakkringen “de golfaccommodatie” geheten, zie ik een meute Captains of Industry enig teambuilding bedrijven in de naastgelegen prutsloot. Precies de locatie waar elke zichzelf respecterende captain of industry kantoor zou moeten houden, maar dat terzijde.

Pensioen

‘Het kan niet hoor meneer.’ Ik hoor het haar duidelijk zeggen met een zacht Limburgs accent.
‘Het kan niet’, echo ik. ‘Wie maakt dat eigenlijk uit.’
Het antwoord is te voorspellen.

Eh……….?

Net wil ik een hap nemen als mijn telefoon begint te krijsen. Door de schrikreactie valt het stukje pannenkoek van mijn vork. Met wat resten suiker erop dwarrelt het naar beneden waarna het met een klein plonsje in mijn glas bier belandt.
Geeft niet.