Het jaar is weer bijna ten einde. Succes en geluk werden afgewisseld door diepe dalen en verdriet. Voor een aantal mensen is dit het laatste jaar geweest, terwijl voor andere mensen dit jaar pas het begin is. Elk jaar is een jaar op zich, zo ook dit jaar. Een ironische en soms emotionele terugblik van 2009 om te lezen, een terugblik om in je geheugen te sluiten.
Even met de Haagse Hogeschool gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. Pim Breebaart in de buurt?” De secretaresse antwoordde in een slecht soort steenkolenengels dat de baas van het internationaal georiënteerde onderwijsinstituut even was lunchen. Zoals u weet, ben ik altijd erg belangstellend naar mijn gesprekspartners, dus ik informeerde: “Waar bestaat zijn lunch eigenlijk uit?” Arabische Liga, verklapte de aardige telefoniste. Of ik later terug wilde bellen. Nee, dat wilde ik niet, dus de lunch van de onderwijsbaas werd wreed verstoord, en ik kreeg de doorgedraaide bovenmeester aan de lijn.
Er blijkt maar weer dat mensen soms niet verder kijken dan hun neus lang is. Neem nou dit < http://forum.fok.nl/topic/1374595 > Zoals je daar kan lezen ben ik het niet helemaal eens met hoe sommige mensen denken over “de wereld.” Het probleem dat zich voordoet is dat mensen zeggen dat de jongen die World of Warcraft heeft “uitgespeeld” geen leven heeft.
Het is miezerig weer. Doelloos en meer om te bewegen loop ik mijn rondje door de stad. Bij een uitnodigend terras zoek ik een plaats uit onder de luifel. Van hieruit kan ik mooi het langslopende publiek gadeslaan. Ik bestel een grote koffie.
Droog je tranen, ontdoe je koffer van al dat zand en leg je bikini maar weer in de kast. Hoe hard het ook klinkt; dat vakantievriendje is je allang vergeten en heeft de volgende lichting Ryan Air allang gescreend, beoordeeld en verwerkt. Bel Juan, Ahmed of Pierre op en zeg dat je de belofte om binnen een maand weer terug te komen bij nader inzien toch maar intrekt. Als hij antwoord met ‘what a shame Priscilla’ terwijl je Sanne heet, weet je genoeg.
