Op het kantoor van de directeur van het Londense wassenbeeldenmuseum Madame Tussaud’s gaat de telefoon. Het is zijn collega-directeur van de Amsterdamse vestiging.
– Ha amice, gefeliciteerd he!
– Eh ja, bedankt. Waarmee precies?
– Heb je het niet gezien? We staan in de krant! In Daily Mail én in Trouw!
– Oh?
Mijn telefoon rinkelt op het werk, door nummer herkenning zie ik dat mijn vrouw belt, en ik neem op met, en schattebout hoe gaat het vanmorgen.
Het is even stil aan de andere kant, ik hoor een zucht, en ik vraag wat er aan de hand is. Je hebt een briefkaart gekregen, en ik snap er niks van? Hoe bedoel je vraag ik, toch niet van mijn vriendin (grapje). Nee, maar ik vind het een beetje vreemd.
Het doet me denken aan vroeger.
Toen ik als kind het buiten hoorde rommelen.
Dan wist ik hoe laat het was. Er was onweer op komst.
Met z’n allen rond de keukentafel wachtten we dan op wat ging komen. Met een beker warme chocolademelk zagen we de bliksemschichten het hemeldak verlichten. En hoewel je wist dat er een flits of donderslag aan zat te komen, schrok je telkens weer.
Televisie, radio en telefoon werden van hun voeding ontdaan. Het was wachten.
Ik ben verliefd… Ja wel ook ik ben een slachtoffer geworden van de misselijk makend vlinder gevoel de slapeloze nachten het gebrek aan eetlust.
Men zegt wel eens dat een verliefd gevoel een mens weer jong maakt nou dat is ook zo en eigenlijk heel logisch.
Want laten we eerlijk zijn we worden dan ineens weer erg verlegen, onzeker en onhandig tenminste ik wel.
Ik ben vorige week zaterdag naar de thriller ‘the ring’ geweest. Nee, het ging hier niet over de vaginale versie. Alhoewel ik me hierbij ook een bloederig spektakel kan voorstellen. Vaginale ringen die demonstratief de vrouwelijke ‘íngang’ versperren en in opstand komen. Die de macht van de kerels met veel geweld overnemen door hun seksuele driften te temperen. De vrouwen kunnen zich niet meer voortplanten en ons ras sterft uit. Ja, ik heb een levendige fantasie en dat speelt me soms behoorlijk parten.
