Het is winter en in ons overdekte winkelcentrum is een croissanterie met tafeltjes en stoeltjes, neergezet in de doorgang. Vier tafeltjes wel te verstaan maar dat is meer dan genoeg zo te zien: er zit maar één persoon. Naast de ingang neem ik plaats en bestel een cappuccino met een stuk kersenvlaai met echte slagroom. Ondertussen kijk ik wat er zich afspeelt met de passanten. Moeders met kinderwagens, snel lopende vrouwen en mannen die ongeïnteresseerd kijkend aan mij voorbij lopen. Luidspeakers laten een zachte muziek horen.

“Wat mot je nou weer.” Brult een krakende zware mannenstem.
Als ik opkijk zie ik een man en een vrouw aan komen lopen. Zo te zien al ruim op leeftijd.
“Nou, even bij Albert kijken naar …”
“Rot toch op, je hebt de hele ochtend overal al lopen kijken. We gaan hier zitten!” En de man neemt plaats, naast mij op het terras. De vrouw volgt gedwee en zet haar tassen neer.

“Twee koffie.” Roept de man naar de bediening.
“Oh en ik wil een ….” Zegt de vrouw bijna Fluisterend.
“Alleen koffie, meer niet. Je groeit toch al dicht.” De man kijkt hierbij genoegzaam in het rond en negeert zijn vrouw.

De vrouw pakt de menukaart en leest wat er zoal wordt aangeboden. De man rukt de kaart uit haar handen en gooit hem op een andere tafel.
“Koffie, en meer niet!” Klinkt het chagrijnig uit zijn mond.
“Ja maar ik wil alleen maar kijken, het ziet er zo lekker uit allemaal.” Smeekt de vrouw bijna.
“Zuip je koffie op, dan gaan we verder.” Commandeert de man.

De vrouw doet haar bril af en wrijft met twee handen in haar ogen. Heeft zij last van haar ogen, of zou zij zachtjes huilen? Zij zet haar bril op en pakt haar tassen. De man loopt al verderop en draagt een plastic tasje.

Ik reken af maar laat mijn koffie en mijn vlaai staan: het smaakt me niet.

Categorieën: Liefde

10 reacties

Ingrid · 11 januari 2010 op 12:29

Herkenbaar, helaas gebeuren deze dingen nog steeds binnen een relatie. Persoonlijk had ik moorkop en een cappuccino genomen, maar ja, wie ben ik!

Avalanche · 11 januari 2010 op 12:43

Prachtig!

Het lezen van het zinnetje: ‘Je groeit toch al dicht,’ bezorgde me koude rillingen. Blij dat ik tegenwoordig dicht mag groeien als ik daar zin in heb 😉

SIMBA · 11 januari 2010 op 13:08

[quote]Ik reken af maar laat mijn koffie en mijn vlaai staan[/quote]
Ook aan het dichtgroeien?

Heerlijk deze terras-reeks, het verveelt mij nog helemaal niet!

arta · 11 januari 2010 op 15:57

Hmm, tja, daar zou mij de eetlust ook van vergaan!
Leuke serie, Prlwyt!

lisa-marie · 11 januari 2010 op 17:05

de rillingen lopen al over mij heen, afschuwelijk toch.
Ik zou het ook laten staan hoor.
Deze terrasleed was dan ook echt Leed.
ik geniet overigens wel van de serie hoor 😀

DriekOplopers · 11 januari 2010 op 21:02

Jouw heel goed geschreven observaties zijn een cadeau aan de lezer. Chapeau!

LouisP · 12 januari 2010 op 00:08

Peet,

een bijzondere ‘leed’ weer….wat een onmens

Louis

brevin64 · 12 januari 2010 op 17:14

Uit het leven gegrepen! En mooi verwoord.

Brevin64

Mien · 13 januari 2010 op 08:17

Scherp columnpie.
Vraagt om troosteten.

Mien

trawant · 13 januari 2010 op 11:54

WAt doe jij toch de hele tijd op al die terrassen prlewiet?
Ben je een voortijdig vervutte vrijgestelde die andere hardwerkende mensen straffeloos/genadeloos kan observeren..?
Of heb je een koffieprobleem. 😉
Ik vind vooral je dialogen sterk en puntig.
Mooie serie hoor, nog 40 en ik ruik een boekje :pint:

Geef een antwoord