Het is laat. De parade van nachtvlinders maakt zijn laatste aftocht richting donkere grotten. Gordijnen zijn gesloten. Alles wat leefde is bedwelmt door middelen van genot. Ik staar in het niets en voel een eindeloze leegte. Mijn oren suizen van het helse kabaal. In een flits zie ik gezichten van mensen die ik even dacht te kennen. Geen troost voor de doden die gestorven zijn vannacht. Flarden van gesprekken spoken rond in mijn vertroebelde brein. Voor een moment denk ik aan de tijd, maar de gedachte vervaagt in de stilte van het moment. In een staat tussen droom en werkelijkheid zoek ik een weg naar het heden. De vermoeidheid dwingt me om haast te maken. Ik verdwaal in verlangens. Moe en onvoldaan. Na een nacht vol schrille dromen op de scheidslijn van de dood.

De grond onder mijn voeten is koud en hard. Ik tel de slagen van mijn hart en ontdoe me van mijn masker van pijn. Met zijn verkrampte arm om mijn nek worstel ik me door de leugen, terwijl verkropte woede zich ontvouwd uit zijn oorspronkelijke vorm. Levens vervagen in wegsmeltende brokken van waanzin en haat. Stemmen roepen me na, maar de betekenis van woorden ontgaat me. Mijn hoofd valt naar beneden en ik lach een uitzinnige lach.

En met een grimas op mijn gezicht verwerp ik mijn allerlaatste hoop.

Zielen kruipen over ondergrondse grafzoden. Gedaantes schreeuwen en juichen me toe.
Ik glijd uit en val en mijn hart breekt in stukken. En de schepselen dansen verder in het holst van de nacht.

Als in een film doemt langzaam de schemering op. Zelfs het geringste licht doet pijn aan mijn ogen. In een staat van vergetelheid open ik de deur. Mijn gevoel lijkt gestorven bij de aanvang van een nieuwe dag. Ik denk aan de dood en lach om het leven.

Ik buig me, verkramp, en raap mezelf weer bij elkaar.

Morgen is alles anders. Misschien word ik verliefd. Of ik trek mijn hoofd van mijn romp om hem in splinters te trappen. Of morgen. Misschien. Een herinnering aan liefde. En uiteindelijk gedaanteloos de nacht weer in.

Categorieën: Algemeen

18 reacties

wendy77 · 11 oktober 2005 op 17:03

Ik had hem al in de wachtrij gelezen en ik dacht al dat hij van jou was 😉
Was je bezopen of high??

Ik vind het knap dat je zo kunt schrijven.

KingArthur · 11 oktober 2005 op 17:18

Mooi geschreven. Mijn associatie: een thuiskomst na een nachtelijke dwaling die veel te gezellig is geweest waardoor je net over de grens bent gestapt. Een volgende morgen is dan vaak minder. Als ik aan thuiskomst denk relateer ik dat meer aan warmte.

Mosje · 11 oktober 2005 op 17:18

[quote]Was je bezopen of high??[/quote]Vast geen van beiden. Troy schildert met woorden en zet elke penseelstreek met grote precisie. Daar moet je erg nuchter voor zijn.

wendy77 · 11 oktober 2005 op 18:59

haha ik bedoel ook niet toen hij het stukje schreef, maar de ikpersoon in zijn verhaal.

Wright · 11 oktober 2005 op 19:06

:kiss: Mooi!

Trukie · 11 oktober 2005 op 21:12

Wanneer komt jouw bundel uit?

Raindog · 11 oktober 2005 op 22:49

Fijn te zien dat Troy zich kennelijk weer kiplekker voelt.

Outsider · 11 oktober 2005 op 22:59

[quote]Zielen kruipen over ondergrondse grafzoden. Gedaantes schreeuwen en juichen me toe. [/quote]

Sorry Troy, geen kwaad woord wil ik er van zeggen maar ik begrijp er helemaal niks van. Ik vermoed dat je hier bovenzinnelijke ervaringen beschrijft.

melady · 12 oktober 2005 op 02:09

[quote]. Ik denk aan de dood en lach om het leven.[/quote]

Mooi. Bijna een Loesje spreuk.

In de laatse alinea vind ik deze zinnen niet passen:

[quote]Of morgen. Misschien.[/quote]

Dees · 12 oktober 2005 op 09:49

Indringend.

Shitonya · 12 oktober 2005 op 10:43

Een man die een bezoek brengt aan het kerkhof, dat zou een verklaring kunnen zijn van zinnen als:

“In een flits zie ik gezichten van mensen die ik even dacht te kennen. Geen troost voor de doden die gestorven zijn vannacht.”
Of “Zielen kruipen over ondergrondse grafzoden. Gedaantes schreeuwen en juichen me toe.
Ik glijd uit en val en mijn hart breekt in stukken. En de schepselen dansen verder in het holst van de nacht.

Als in een film doemt langzaam de schemering op. Zelfs het geringste licht doet pijn aan mijn ogen. In een staat van vergetelheid open ik de deur. Mijn gevoel lijkt gestorven bij de aanvang van een nieuwe dag. Ik denk aan de dood en lach om het leven.”

Maar eigenlijk het hele stuk. Wanneer het weer begint te schemeren, wanneer de dag aanbreekt, verlaat hij weer het kerkhof en gaat hij richting huis, bedenkend wat de volgende dag hem zal brengen: verliefd of waanzin?

Maar het hoeft niet per se een kerkhof te zijn, het kan ook gewoon op straat zijn, terwijl hij alcohol in zijn lijf heeft om het lijden van het leven te verdoven waardoor hij gaat hallucineren.

Achja, je kunt er zoveel betekenissen aan geven als je zelf wilt. Mede daarom is het zo’n verdomd goede column. Origineel en iets om over na te denken.
Mijn complimenten!

:pint:

Outsider · 12 oktober 2005 op 11:05

Potverdorie, Shitonya vindt het goed. Dat mag wel in de krant. Of zou ze vaste verkering zoeken met Troy?

Shitonya · 12 oktober 2005 op 13:53

och nee, mijn relaties zoek ik niet op internet hoor. En voor de miljoenste keer: ik reageer wel vaker positief en schrijf ook wel eens goede columns, dat jij daar de tijd niet voor wolt nemen om dat te controleren is jouw probleem, maar niet de mijne.
Dus zou je die misplaatste conclusies in het vervolg voor je willen houden? Bij voorbaat dank.

bert · 12 oktober 2005 op 23:45

Eindeloos genoten van je woordenspel.
Ik kan eigenlijk geen quote benoemen.
Fantastisch geschreven. 🙂 🙂 🙂

Fred · 12 oktober 2005 op 23:46

Grappig dat velen proberen te doorgronden wat de schrijver bedoelt.
Laat de woorden gewoon op je gevoel inwerken. Zucht en geniet ervan.
Tja, op de columns van Troy kan ik wel eens jaloers worden.
Enne, voor de duidelijkheid dit is een compliment mocht iemand me verkeerd begrijpen.

Troy · 13 oktober 2005 op 00:28

Bedankt voor jullie reacties:-)

wendy77: als ik (incidenteel) dronken ben wil er nog wel eens wat inspiratie komen. De uitwerking gebeurt bloedjenuchter en daar gaan vaak weken overheen.

King Arthur: mooie analyse, de titel is ook enigszins cynisch bedoelt.

Mosje: justem!

Wright: en ook één voor jou! :kiss:

Trukie: voorlopig nog niet 😉

Raindog: jij weet wanneer ik de mosterd haal

Outsider: nee hoor, mijn eerste buitenzinnelijke ervaring moet nog komen.

Melady: I love Loesje!

Dees: thx again

Shit: merci, zo had ik er zelf nog niet eens over nagedacht. Interessant…

Bert: Bedankt! 🙂 Ik hoop ook snel weer iets van jou te lezen.

Fred: helemaal mee eens en ik voel me gevleid.

Troy 🙂

klungel · 13 oktober 2005 op 12:19

Naarmate ik je meer lees, krijgt een gevoel bij jou columns sneller een plekje.

Misschien dat ik je ooit nog eens gewoon zo maar begrijp 🙂

Mooi blijft het wel.

Mien · 26 juli 2019 op 18:29

Skôn!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder