We maken alle lichten uit behalve de staande schemerlamp in de hoek. De lamp is een samenraapsel van her en der gevonden delen die ik ooit opgewekt naar huis sjouwde en liefdevol assembleerde. De kale kap bekleedde ik met een luxe lapje beige zijde, met geborduurde bruine takjes. Als een boom staat hij te schijnen. En telkens als ik hem aandoe verheldert de lamp zijn eigen gestraatjutte oorsprong, zoveel lichtjaren geleden. Van niks iets nieuws maken is nog steeds mijn grootste talent. Duka kruipt in bed, het is negen uur, hoogste tijd, oudejaarsavond of niet. Onder het dikke donzen dekbed ligt hij goed en dan lees ik twee Jip en Jannekes voor. Nina luistert stiekem mee. Op de matras aan de andere kant van de kleine kamer ligt ze al klaar voor haar avondje pappa en mamma voor zichzelf. Die kans zal ze niet verspelen. Voor we het goed en wel door hebben heeft ze ons beiden in haar netje gestrikt. Raadsels doen.

Raadsels dwingen. Mij tenminste wel. Onzichtbaar zingen ze om me heen: “Oplossen!!! Oplossen!!! Oplossen!!!” Dus dat doe ik dan maar. Nina begint. Het is er altijd en overal en het heeft allemaal verschillende namen. Nee, het is geen water, nee, het is geen lucht, ja, het is tijd. Maar dat raden we pas als we met onze vragen allerlei werelden als toverglittertjes hebben rondgestrooid.
Een uur lang toveren we voort.

Het leeft, maar ook als het dood is lijkt het soms nog te leven en ik vind het heel mooi…

Het is dood en levend tegelijkertijd en je kunt het niet vastpakken…

Het moet ergens gemaakt worden en het is gevaarlijk…

Om half elf vinden we het welletjes. Nietes zegt Nina en smokkelt nog zeker twee raadsels onze grenzen over. Maar na tien minuten dekt de slaap haar toch toe. Inmiddels bevolken we gedrieën de matras en de klok kruipt naar elf. Nog een uur te gaan en gaan slapen is geen optie.
Mijn vriend staat op en loopt naar de keuken. Thee dan maar.

Een theepot later is het half twaalf. Naast me doezelt de een en snurkt de ander. Ik lig tussen hen in, rug naar man en buik naar kind. De lamp is uit en nu schijnt de maan naar binnen. Buiten knalt het af en toe, zonder licht. Aan het smalle stuk wand tussen de twee grote ramen hangt de klok. Een dikke zwarte cirkel met een grijs midden, de wijzers vallen weg. Door een halve bril kijkt de muur de ruimte in, dubbel kippig. Uit zijn zwarte oog kruipt de tijd, in en uit.
Ik concentreer me op waar ik de wijzers vermoed maar ik kan het net niet zien. Dus geef ik mijn oren de kost. Zal ik de overgang van oud naar nieuw kunnen horen? Zullen de knallen van buiten precies om twaalf uur verhevigen? Nee, ik vergeet de heilige eerste vijf minuten van een kakelvers nieuw jaar. Mensen koesteren die minuutjes, als pasgeboren babies, ze zoenen, ze knuffelen, ze troosten en ze toosten en pas daarna, pas als het nieuwe jaar intiem is begroet, dan pas gaan ze de straat op. Zo wordt het jaar nog korter.

Turen dus maar weer. Vijf voor twaalf, een donkere driehoek prikt in het midden. Twaalf uur. Twee pijlen op mekaar vormen één duidelijke dikzak die de lucht in wijst, wat een wijsheid. Ik kom overeind, buig me over mijn vriend en geef hem een halve zoen; tegelijkertijd ontwaakt hij uit zijn doezel, en schampt zijn terugkus langs de mijne. Half mislukt is half gelukt en hopelijk ligt er een héél gelukkig nieuw jaar voor ons. Ik sta op en ga de kamer uit. Doe zachtjes de deur dicht, sluip de gang door, de andere kamer in en beklim de houten trap naar het zolderbed. Liggend kan ik het vuurwerk boven de daken goed zien. Veel is het, dit jaar. Het gaat goed in Nederland.

Later die nacht word ik wakker. Het onweert.

Categorieën: Diversen

9 reacties

WritersBlocq · 15 februari 2007 op 22:24

Een weergaloze ‘Anne’, mens, prachtig!!
[quote]. Aan het smalle stuk wand tussen de twee grote ramen hangt de klok. Een dikke zwarte cirkel met een grijs midden, de wijzers vallen weg. Door een halve bril kijkt de muur de ruimte in, dubbel kippig. Uit zijn zwarte oog kruipt de tijd, in en uit.
[/quote] neem ik ook mee naar het café, deze siert de on(e)liners absoluut.
Groetje, Pauline.

pally · 15 februari 2007 op 22:44

Ha Anne,

Heel sfeervol oudjaarbeeld waar drank en knallen ontbreken, maar intimiteit de sfeer bepaalt.
Met weer prachtig gevonden beelden en observaties:b.v de klok maar die is al gequote.
Maar ook deze is prachtig in haar eenvoud:

quote]Maar na tien minuten dekt de slaap haar
toch toe[/quote]

Groet van Pally

Li · 15 februari 2007 op 22:57

[quote]Mensen koesteren die minuutjes, als pasgeboren babies, ze zoenen, ze knuffelen, ze troosten en ze toosten en pas daarna, pas als het nieuwe jaar intiem is begroet, dan pas gaan ze de straat op. Zo wordt het jaar nog korter[/quote]

Prachtig.
Ik kan wel blijven quoten.

Li

DreamOn · 15 februari 2007 op 23:56

In één woord: prachtig.

Dees · 16 februari 2007 op 11:27

Hey Anne,

In je eerste columns waren de beelden, metaforen en tierlantijnen minder nadrukkelijk, maar wel aanwezig in een flow van zinnen. In je latere stukjes is het net alsof je de beelden, metaforen en tierlantijnen in keurslijven van korte zinnen dwingt. Ik heb je volgens mij eens horen zeggen dat je dat doet om het sober te houden. Op mij komt het soms juist over alsof je jezelf inperkt, intoomt en aan de andere kant dat weer gaat compenseren door de beelden, metaforen en tierlantijnen nog groter te laten zijn. Maw, je voorkeur voor de kunsten / gekunsteldheid soms ook, komt er nog steeds doorheen. Veel mensen vinden dit heel erg mooi. Een paar minder. Ik hoor bij de laatsten. Ik zou wat meer vrijheid in je schrijven willen lezen, soms beneemt je huidige stijl me de adem. Het dwingt me teveel tot het mooi vinden van de vondsten, waar ik wars van word, ik struikel erover. Waardoor ik juist meer ga missen in het verhaal. Ik weet dat je niet voor mij schrijft natuurlijk, maar het is mss wel interessant voor je om te lezen welke verschillende reacties je stukjes nu teweeg brengen.

bij Dees 😉

SIMBA · 16 februari 2007 op 11:36

Mooi.

arta · 16 februari 2007 op 12:46

[quote]De lamp is een samenraapsel van her en der gevonden delen die ik ooit opgewekt naar huis sjouwde en liefdevol assembleerde.[/quote]
Super!

Mooi, Anne!

pepe · 16 februari 2007 op 22:21

Weer geweldig mooi en zo heerlijk leesbaar!

archangel · 17 februari 2007 op 13:29

Vol-le-dig eens met Dees! En wat ik ook minder mooi vind, is het constante gebruik van de tegenwoordige tijd.

Geef een antwoord