Comfortvoedsel… een hot item in de hedendaagse psychologie. Vrouwen worden beticht van de chocoladehype in de meest belemmerende week van de maand. En mijn vriendinnen hebben elk hun eigen troostvulling: de een tumtummetjes, de ander speculaas, soms slagroomijs en de klapper is natuurlijk Coebergh ijs. En de mannen… hebben mannen eigenlijk ook zoiets? Mijn slechte-dagen-oppepper is uiteraard weer tegendraads. Ik ken die chocoladetruc niet goed, en voor wat het waard is: het werkt niet… Veel zoete rommel maakt me misselijk en bovendien ook opgefokt. En dan wordt het een perpetuum, want dàt is weer afdoende reden om op zoek te gaan naar … juist… comfortvoedsel.

Mijn ultieme comfort in bange dagen haal ik uit de tosti… Gewoon de ordinaire ham-kaas-tosti. Op het slechtste psychische moment en voor het dramatische effect verrijkt met een bloedrode klodder tomatenketchup. Niet meer, niet minder.

Toen mijn geliefde tostiapparaat na een lang en betekenisvol leven het loodje legde, was Leiden in last, mijn hart gebroken en het water stond me aan de lippen. Je begrijpt dat zo’n moment gewoon vráágt om een tosti! Mijn toenmalige partner, inmiddels lieftallige ex, had misschien onbewust iets meegekregen van mijn nood. Wellicht omdat de afname van tosti’s op dat moment in de relatie toch megalomane vormen begon aan te nemen. En wat prijkte daar op mijn verjaardagstafel zo’n drie jaar geleden? Een prachtig Krups tosti-ijzer, uitgevoerd in zwart staal en oh, wat gaf hij een prachtige goudbruine comfortbroodjes!

Waarschijnlijk heeft mijn ex zich nooit gerealiseerd hoe belangrijk zijn kado voor me zou worden. En hoezeer dat huishoudelijk kleinood mij door de bange after-relationship dagen geholpen heeft. Als ik mijn tranen weer eens de vrije loop liet, kroop ik gebroken naar mijn lieftallige stalen vriend en maakte tosti’s, in de mist van mijn tranendal. Tijdens de goede dagen zorgde ik voor een kant en klare voorraad in de koelkast. Want mistig of niet, de weg naar mijn tosti’s moet desnoods op de tast te vinden zijn.

De tostimanie kent ook nadelen. Het is de basis van een nieuwe te vervullen behoefte. Nee hoor, niet alleen de zorg voor een constante stroom kaas, ham en ketchup. Je bereikt ineens een punt, waarop je ook gewoon eens teveel tosti’s hebt gehad. Nee, begrijp me niet verkeerd: ik lust die heerlijkheden nog altijd van harte. Maar soms ebben de pijnlijke momenten even weg uit mijn leven. En als de mist dan is opgetrokken, komt de confrontatie: Sonja Bakker bij klare hemel… zal ik deze dan maar noemen.

De tosti’s laten zo hun sporen na op mijn verfrommelde fysiek. En wat nou, als ik me daar dan weer rot over voel? Een wortel of een tosti, wortel, tosti, tosti of toch wortel? Waarom vindt zoiets nou nooit plaats op een regenachtige dag, waarop ik verblind door tranen door de bomen de extra pondjes niet meer zie? En dat ik van de weeromstuit dan niet-vermagerende tosti’s moet nemen, omdat het leven nou eenmaal niet anders in elkaar zit? Krups, je denkt ook aan alles… behalve aan verbetering van het weer… oftewel de “hogedrukgebieden”…

Categorieën: Diversen

11 reacties

Mup · 14 december 2007 op 13:08

Pastechi’s, hmmm,

Groet Mup.

SIMBA · 14 december 2007 op 13:41

Ja! Zaaaaaaaaalig een tosti als troostvoedsel.
Ik doe alleen kaas en een beetje sweet chili saus (dit vanwege de afkeurende blik van sonja bakker).
Vorig jaar heb ik een vreselijke brandblaar opgelopen toen wat hete kaas uit de tosti op mijn wang drupte, mijn omgeving dacht dat dit wel het einde van mijn tosti-liefde zou zijn…nee hoor Sim is een bikkel 😀

Dees · 14 december 2007 op 13:59

Als ik eerlijk ben, heb ik het lang niet altijd op de relationele / chicklitachtige columns. Ik vind ze vaak te makkelijk en een beetje uitgekauwd. Maar van die van jou kan ik erg genieten, een soort comfortcolumn gevoel.

Overigens zelftroost ik met pannenkoeken met veel teveel kaas. Ook in letterlijk meervoud. Ik kan je ze aanraden, je slobbert ze zo weg en je wordt er mínstens zo dik van 😀

Wat ik dan wel weer vreemd vind is dat ik ze in happy times echt niet te vreten vind.

sidneydb · 14 december 2007 op 15:08

hahah, erg leuke column, elke keer als ik een tosti maak zal ik denk ik toch aan deze column denken.
😀
groet Sidneydb

pally · 14 december 2007 op 15:30

Wat een geinige column, Weathergir!
Ik krijg bijna de geur in mijn neus en er trek van.
Je zou ze voortaan troosti’s kunnen noemen 😀

groet van Pally

KingArthur · 14 december 2007 op 16:16

Hmm, ik herken dit niet zo. Ik heb ook niet een speciale voorkeur in een bepaald soort ‘comfortvoedsel’. Wel weet ik dat als ik eens trek in iets lekkers heb, ik dat juist op dat moment weer net niet in huis heb.

lisa-marie · 14 december 2007 op 18:29

Ik vind hem leuk en tosties zalig. 😀

[quote] En de mannen… hebben mannen eigenlijk ook zoiets? [/quote]
ik denk van wel maar ja wat voor soort comfortvoedsel dan?

geertsjohn · 14 december 2007 op 21:04

Dat is niet erg comfortabel 😉

Grumpy-old · 14 december 2007 op 23:10

Macaroni of spaghetti met knoflook olijfolie en veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel kaas

KawaSutra · 15 december 2007 op 02:30

Haha, leuke column en goed geschreven.
Een huwelijk is eigenlijk net een tosti. Hij is het lekkerst voordat hij oververhit raakt. 😀

Anne · 15 december 2007 op 17:30

Gek is dat, mijn troostvoedsel is altijd vloeibaar, met meer of minder percentages verzoening 😀 .

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder