Altijd al gedacht hoor, dat ik het helemaal opnieuw zou moeten leren, zo’n relatie. Toch, gaandeweg merk ik dat het me nog best redelijk af lijkt te gaan en ik ben niet de enige die dat vindt. Jong geleerd, oud gedaan? Niet helemaal. Opnieuw leren zei ik. Bovendien ben ik helemaal niet oud. Maar eerlijk is eerlijk, ik zie me dit op deze manier nog wel een poosje doen. Misschien is het er gewoon wel een stilzwijgende voorwaarde bij: ‘op deze manier.’ Een manier die een ieder op zijn en haar eigen wijze invulling tracht te geven maar ook een manier die soms aan verandering onderhevig is, onontkoombaar of moedwillig gezocht. Vandaag is geen garantie voor morgen want behaalde resultaten uit het verleden kan men maar beter gewoon vergeten, zeker in de liefde, en ik heb het sterke vermoeden dat dat morgen weer zo zal zijn. Desalniettemin, ‘beleggingsfonds liefde zoekt durfkapitaal’ en voorwaarde is het onverklaarbare grenzeloze en voorwaardenloze optimisme en vertrouwen in elkaar, liefde kortom, in plaats van het ‘op deze manier’ wat in feite niets meer dan het uitgangspunt is. Dit tegen wetenschap, statistieken en alles wat de waarde van die belofte in twijfel lijkt te trekken in. En daarom, ‘tot de dood ons scheidt.’

Ik heb nog nooit iemand beloofd om bij elkaar te blijven tot de dood ons zou scheiden. Daar hebben statistieken geen enkele invloed op gehad. Evenmin speelde de dood daar trouwens een rol in, hoewel – ik vraag me af of dat eigenlijk wel helemaal waar is. Het vuur doofde, ging dood; dat is waar, maar daarmee alleen maar meer reden om geen crematie te houden. Nu ik er zo over nadenk: als de interpretatie van dood in deze context relatief of meervoudig kan zijn, zegt dat dan ook iets over die gewichtige woorden ‘tot de dood ons scheidt?’ Is zo’n belofte dan misschien ook een kwestie van taal, woorden en opvatting van die twee? Een poosje? Tot in de verre toekomst? Altijd? Tot de dood ons scheidt?

De oorzaak van al deze overpeinzingen is gelegen in het feit dat gaandeweg zo’n relatie me nog best redelijk af lijkt te gaan en dat ik niet de enige ben die dat vindt. Vandaag kreeg ik zelfs nog een allerschattigst mailtje van haar. “Ik hou van je, zullen we gewoon nog heel erg lang bij elkaar blijven?” Dat is ook een manier om het te zeggen. Bovendien een manier die mij ontzettend aanspreekt. In deze woorden, op deze manier klinkt het duidelijk anders dan het gewichtige ‘tot de dood ons scheidt.’ Een kwestie van taal dus terwijl het in de praktijk wel eens op hetzelfde neer zou kunnen blijken te komen. Of erger nog. Want na geciteerd zinnetje vervolgde ze met: “Tot ik vloeiend Fries spreek bijvoorbeeld?” Ik [i]beloof[/i] je dat dat [i]waarschijnlijk[/i] een [i]eeuwigheid[/i] zal duren.

Categorieën: Liefde

19 reacties

wendy77 · 25 oktober 2005 op 09:01

Je hebt gelijk hoor. ‘Tot de dood ons scheidt’ is een belofte die weinig mensen waar kunnen maken. De laatste alinea vind ik top!

WritersBlocq · 25 oktober 2005 op 10:11

:kiss: voor deze mooie liefde die jullie hebben.
[quote]Vandaag is geen garantie voor morgen want behaalde resultaten uit het verleden kan men maar beter gewoon vergeten, zeker in de liefde, en ik heb het sterke vermoeden dat dat morgen weer zo zal zijn. Desalniettemin, ‘beleggingsfonds liefde zoekt durfkapitaal’[/quote]De rest van die heeeeele lange zin heb ik maar niet gequoot. Dit stukje vind ik ijzersterk en de laatste alinea, die is prachtig. Groetje, Pauline.

KingArthur · 25 oktober 2005 op 10:51

*zucht* Het zijn niet de woorden maar de lading die erachter zit wat telt.

Bakema_NL · 25 oktober 2005 op 12:25

Die woorden klinken inderdaad nogal gewichtig, velen kunnen het niet waarmaken. Maar geniet van, samen en met elkaar, zonder er al te gewichtig over te doen, wat ook niet nodig is en je komt wellicht een heel eind.
Het is geloof ik tegen de stroom inroeien als je je leven lang bij elkaar blijft…….bevalt me wel persoonlijk, tegen de stroom in en gewoon lekker bij elkaar blijven.

klungel · 25 oktober 2005 op 16:22

Persoonlijk vind ik het middenstuk erg stroef. Verder kan ik hier wel erg van genieten.

😀

Mosje · 25 oktober 2005 op 20:21

Stuurt ze je mailtjes? Dat is het begin van het einde Raindog.
😛

KawaSutra · 25 oktober 2005 op 20:21

Mooie gedachte en je hebt gelijk.

sally · 25 oktober 2005 op 20:41

Leuke column Rain…

Het giet zoals het giet!(skik)
Ik gun je alle geluk van de wereld.

Veel liefs
Sally

Ma3anne · 25 oktober 2005 op 21:33

[quote]“Ik hou van je, zullen we gewoon nog heel erg lang bij elkaar blijven?” [/quote]

Al jouw mooi geschreven woorden vallen een beetje in het niet bij dit ene prachtige zinnetje.
Enneuh… wat was je antwoord? 😉

Raindog · 26 oktober 2005 op 00:30

Sakkerju! En ik maar wachten op al die reacties waarin het onzingehalte van een belofte als ‘tot de dood ons scheidt’ tot elke prijs zou moeten worden aangetoond! Mogelijk zelfs uit ervaring! Verandert een mens dan nooit? Is ‘tot de dood ons scheidt’ nu echt wat iedereen wil? Waarom doen (zo langzamerhand) zo weinigen dat dan nog maar? Wishful thinking?

[i]It’s time we should talk about it, there’s no secrets kept in here.[/i]

Bakema_NL · 26 oktober 2005 op 01:03

Geen idee of iedereen dat nu echt wil. Maar ik weet wel dat een heleboel lieden die om het hardst roepen dat het onzin is zelf gewoon niet zo best in staat waren om aan die belofte te voldoen of om een relatie in stand te houden (we zijn uit elkaar gegroeid, mensen veranderen en meer van dat soort verhullende termen, prachtig om te lezen altijd) en dan moet je wat om jezelf nog wat gezicht te geven……want het ligt natuurlijk meestal aan die ander ook nog.
Nee hoor, ik doe wel lekker ouderwets, tot de dood ons scheidt…als we nu al zover zijn gekomen, dan maar afmaken ook…..lekker ouderwets, maar eigenlijk modern, want als zovele anderen het weer niet halen/willen halen dan is het eigenlijk niet meer ouderwets.
Van mij mogen al die anderen scheiden, zelf heb ik daar niet zo’n trek in…en verdomd, mijn vrouw ook niet.

Louise · 26 oktober 2005 op 07:22

Wat mooi en wat waanzinnig lief!
(is zij die van dat lepeltje-lepeltje?;-))

klungel · 26 oktober 2005 op 09:29

Weet je, ik ben gratis getrouwd op woensdag morgen, omdat dat de beste oplossing was om alles geregeld te krijgen voor onze kinderen. Tot de dood ons scheidt was al uitgesproken op diverse manieren voordat deze dag aangebroken was. Om mijn uitspraken na te komen heb ik geen papier of ambtenaar nodig. Dus Rain, heb jij een houdbaarheidsdatum hangen aan je gevoel, je vertrouwen, je kiezen voor een partner? Of doe je net als ik en schrap je die datum en ga je door tot iets van hogerhand bepaald dat het maar over moet zijn door wat voor reden ook. En trek je je hempie uit en ga je er voor met alles wat je hebt.

Zeker weer te serieus? 😀

Dees · 26 oktober 2005 op 09:57

[quote]Vandaag kreeg ik zelfs nog een allerschattigst mailtje van haar. “Ik hou van je, zullen we gewoon nog heel erg lang bij elkaar blijven?” [/quote]

Allerschattigst doet geen recht en ik ben het met Ma3 eens dat je woorden onverhoopt verbleken bij deze mooie zin.

😉

De dood in de pot of de dood in de kist… Hmmm, ik ga ook ouwerwets voor het laatste.

En Mosje, wat reageer je toch jaloersig op de wonderen van de prille liefde 😉

Mup · 26 oktober 2005 op 13:53

[quote]Ik heb nog nooit iemand beloofd om bij elkaar te blijven tot de dood ons zou scheiden.[/quote]

Ik had de zin al als qoute voor ik je eigen reactie las, Raindog, maar was sowieso niet van plan de belofte te rechtvaardigen. Ik heb die belofte ouderwets gedaan, met alles eraan en erop, doe ik nooit meer. En hij is goed verzekerd 😀

Groet Mup.

Raindog · 26 oktober 2005 op 17:33

Shit hey, wat een sentimentele mensen hier allemaal. Alsof je van een stelletje schrijvende pretendenten anders had kunnen verwachten ;-).

Bedankt voor de reacties en het liefst zou ik de enkele openstaande kritische vragen willen negeren maar ik realiseer me dat dat een beetje goedkoop zou zijn.

@Mosje; Ik neem je jouw onwetendheid in het geheel niet kwalijk. Met een mailtje is het juist begonnen m’n beste. 😉
@Ma3; Wat ik heb geantwoord? Wil je daar echt antwoord op of heb je liever dat ik zo nu en dan nog eens een column over dit +/- onderwerp maak? (Ontwijkend gedrag, onlangs uitvoerig besproken op een CX-meeting in relatie tot Mosje… Grin…)
@Bakema; Je reacties ontzettend gewaardeerd zoals gebruikelijk.
@Lou; Yep! 😉
@Klungel; Ik heb de column misschien iets te persoonlijk geschreven, te dicht bij mezelf. De dingen die je noemde (maar juist ook de dingen die Bakema noemde) waren de dingen die ik me zo even afvroeg en het eigenlijke thema van de column. Nogmaals, waarschijnlijk te persoonlijk beschreven.
@Dees; Je hebt gewoon helemaal gelijk. Misschien was dat op zichzelf het waard om alleen daar een column aan te wijden. Een aantal dingen kwamen gewoon even tegelijk bijelkaar uit. Natuurlijk.
@Mup; Goed verzekerd? Het leest erg mooi zoals je dat zei maar die grijns erachter doet me bijna het ergste vermoeden ;-).

pepe · 27 oktober 2005 op 02:14

Geweldig deze woorden.
‘Tot de dood ons scheidt’ heb ik altijd een rare zin gevonden. Ik geloof nooit dat de dood ons zal scheiden.
Ik was van plan na mijn dood nog lang door te spoken 😉
[quote]Vandaag is geen garantie voor morgen [/quote]
Ook ik heb geen recht op morgen, en ben toch blij als ik morgen weer opsta en zie wat er naast me wakker wordt.

Geertje · 27 oktober 2005 op 11:23

[quote]Is ‘tot de dood ons scheidt’ nu echt wat iedereen wil? Waarom doen (zo langzamerhand) zo weinigen dat dan nog maar? [/quote]

Omdat het makkelijker is en het voelt beter. Bovendien je krijgt meer begrip als je het in moeilijke omstandigheden opgeeft en voor jezelf kiest. Dan dat je inlevert, om jaren daarna samen de vruchten van die investering te plukken. ‘Amerikanisering’ ook in de ‘liefde’. Snel, kort, heftig, vluchtig en maakbaar. 😀

Raindog · 27 oktober 2005 op 18:32

Juist Geertje! Dat waren de uitermate zorgwekkende reacties die ik verwacht had aan te zullen treffen! Dankjewel hoor!

😉

Geef een antwoord