Op de tafel hangt het donkerrode dikke kleed zwaar naar beneden. Haar muffe geur van oude peuken en omgevallen koppen koffie vermengt zich met verse rook. Op elke hoek staat een wankel glaasje met sigaretten klaar. Achteloos en geroutineerd grijpt af en toe een hand er een zonder te kijken uit. Ik kijk er gefascineerd naar en zou de leeftijd willen hebben om dit ook zo te kunnen. De rookkringels volg ik verlangend met mijn ogen. Een groot wit scherm wordt vóór in de kamer opgesteld. Op een soort trapje met twee treden staat een zwart apparaat waaruit na enig rommelen van mijn vader licht stroomt dat het scherm helwit maakt. Nog witter. Ook twee grote rare wielen die kunnen draaien komen uit een van de ronde zilveren dozen te voorschijn.
Ik ga staan en maak met mijn handen figuren met bewegende oren op het doek. Heel groot worden ze.
‘Zitten !’roept een tante geïrriteerd. Snel maak ik nog een ander schermdier. Dan laat ik me met tegenzin zakken. Ik krijg de lucht van wentelteefjes in mijn neus, maar dan minder lekker. Pa vloekt binnensmonds.

Een heleboel strepen, een bekend ruisgeluid. Veel gezichten in de kamer worden ook gestreept zie ik gefascineerd. Vreemd zijn de ooms en tantes plotseling, een beetje eng. Dan hippen de mussen in onze achtertuin alsmaar heen en weer, als je goed kijkt, want erg duidelijk is het niet. Mijn moeder houdt van mussen en van films maken. Wel veel dezelfde mussen. Licht aan, gerommel aan de wielen. Koffie wordt neergezet, mijn vader laat het koud worden.
De glaasjes sigaretten worden leger, de asbakken vol. Licht uit.
Ja, kijk, mama leert zwemmen, al is ze oud. Wel veertig! Een heel blauw badpak heeft ze aan dat glimmend plakt op haar buik. Ze hijst zich met natte zwarte haren moeizaam het zwemtrapje op, terwijl ze ons aankijkt. ‘Ja, Pappa, roepen we, jaaaa!’
En hij doet het wonder weer. Mama gaat van de trap terug in het water en er weer bijna uit en opnieuw erin. We joelen, de visite lacht. We krijgen er nooit genoeg van. ‘Nog één keer papa’
Het mirakel herhaalt zich.
‘Nou de springplank!’ We willen alles zien wat we altijd zien.
En pa tovert mama na een plons uit het water terug op de springplank. Ik rol bijna van mijn stoel van het lachen. Nog een keer en nog eens.
‘Nou, is het genoeg, we hebben het wel gezien’. Mam lacht niet zo hard als wij.
We moeten na de zure bom en de limonade naar bed. Op de bovenste tree van de trap zitten we nog een poosje in pyjama te luisteren naar de brommende en hoge stemmen die de trap opkomen. Een schelle lach erboven uit.
We worden moe en koud, mijn zusjes en ik.

Maar met een tovenaar als vader kun je rustig gaan slapen.

Categorieën: Verhalen

Avatar

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

12 reacties

Avatar

lisa-marie · 30 oktober 2007 op 22:29

Prachig geschreven deze sfeertekening en herinnering.
Ik werd even meegenomen in een andere tijd.
Zelf herinner ik mij dit ook maar dan met een dia-apparaat met bij behorende vertoning.
Het had toch allemaal wel iets.
Ik heb genoten 😀

Avatar

Beryl · 30 oktober 2007 op 23:07

Magisch stukje schrijfwerk, Pally!
:wave:

Avatar

schoevers · 31 oktober 2007 op 00:27

Hoera, hier kan ik weer een heleboel positieve feetback in kwijt. Geweldig geschreven Pally en als generatiegenoot beleef ik die sfeer van toen weer helemaal mee. En…………..ook de eigen toverkunsten kwamen weer in gedachten.
Prachtige column. Die film van pa zal wel super 8 geweest zijn, jouw column : super tien.

groeten,

Hans.

Avatar

arta · 31 oktober 2007 op 08:04

Je zet het sfeertje van toen heerlijk neer!
In de eerste alinea was ik even in verwarring over haar muffe geur, dacht dat je een mens bedoelde, maar na nog een keer lezen kwam ik er achter dat dat écht aan mij lag! :oeps:
Mooie column!
🙂

Avatar

SIMBA · 31 oktober 2007 op 08:21

Ja…flashback! Wij hadden geen film maar dia’s, maar verder…sigaretten, koffie, klungelende pa.
Heerlijk!

Avatar

pepe · 31 oktober 2007 op 08:28

Dit smaakt naar meer.
Even deed dit verhaal mij denken aan een kinderboek van Marion Coolwijk. Misschien ken je het wel.

Komt er nog een vervolg?

Avatar

klapdoos · 31 oktober 2007 op 10:15

Mooi geschreven, heel herkenbaar, jouw vader vloekte dan nog, de mijne ging van ellende zitten drinken en liet mijn oudste broer de filmpjes maar afdraaien….Maar de sfeer en de lol was er niet minder om. Ik zat even tussn jullie in met al die tantes( ik had er maar een en die lag constant in een deuk omdat het apparaat steeds vastliep)
Ik denk dat het voor velen van onze generatie een mooi stuk is om te lezen en voor de huidige generatie wat ze missen aan sfeer met deze huidige automatiseringstijd….
Groet van leny :wave: :wave: :wave: :wave:

Avatar

FatTree · 31 oktober 2007 op 11:14

Heerlijk Pally! Ik heb ervan genoten, je zet inderdaad een heel sfeertekening neer.

Schaduwbeestjes blijven leuk! Als je ze erg mist, moet je gewoon een beamer kopen, dan ga je met je tijd mee, en de beestjes doen het ook perfect!

Avatar

Anne · 31 oktober 2007 op 15:26

Oh prachtig weer Pally, je hebt zo´n heerlijke trefzekere hand van details kiezen en haarscherp uitwerken, als altijd is het een genot om te lezen.
groet van Anne.

Avatar

KawaSutra · 31 oktober 2007 op 21:13

Rookgordijnen en een toverlantaarn. Wat een mooie herinneringen roep je bij me op.

Avatar

Li · 31 oktober 2007 op 22:03

Mmmm, ik krijg ineens zin in doppinda’s.
Heerlijk ‘terug in de tijd’ verhaal.

Li

Avatar

pally · 1 november 2007 op 10:02

Dank voor alle reacties!
Schoevers) Ja, het was super 8, eerst zelfs nog single 8, moest de ( zwart-wit) film steeds gekeerd worden…..

groet van Pally

Geef een antwoord