Aan de overkant van de straat zie ik een ouder echtpaar zitten. Ze wonen boven hun bloemenzaak, bij mij in de straat. Iedere mooie avond benutten ze door gezeten op hun balkon, de straat gade te slaan. En elkaar. Tradities. Het is me opgevallen dat altijd wanneer ze daar zitten, ze in dezelfde opstelling zitten. Zij richt zich op het lange einde van de straat, hij kijkt uit op het kruispunt. Ze lezen, ze kijken, ze praten. Ze hebben hun balkon, ze hebben de straat. Ze hebben elkaar.

Vroeger als ik onder hun balkon langs liep voelde ik me erg gadegeslagen door hun blikken. Twee paar priemende ogen boorden het etiket van De Jeugd Van Tegenwoordig op mijn borst. Tot ik ze eens besloot te groeten, en een simpel ‘gedag’ twee warme glimlachen en een vriendelijk “hallo!” bleek op te leveren. De kostprijs van vriendelijkheid blijkt lager dan verwacht. Had ik dan zelf te vroeg het etiket van De Ouderen Van Tegenwoordig gehanteerd? Ik durf het niet uit te sluiten.

Maar af en toe sla ik ook stiekem hén gade, als ik op mijn eigen balkon zit. Ik probeer dan te bedenken wat ze met elkaar op dat balkon bespreken. Stel, je loopt als echtpaar een flink eind in de zeventig. Je kent elkaar al door en door. Zoveel zomerse avonden samen gezeten, samen genoten van de on-Hollandse warmte. Zoveel winterse avonden samen op de bank, met een kop thee en de krant op schoot. Je hebt al zó veel besproken, dat alle aan te snijden onderwerpen inmiddels al zijn aangesneden. Wat heb je elkaar dan nog te vertellen? Maar tot mijn meest oprechte verbazing zie ik ze met elkaar omgaan alsof ze elkaar nog maar juist hebben leren kennen. Ze vertellen, ze schenken aandacht, bieden een luisterend oor. Ze nemen de tijd voor elkaar. Prachtig om te aanschouwen.

Wanneer ik ze zo zie bekruipt mij een gevoel van vertedering, waarin echter ook een vleugje jaloezie verborgen zit. Wie zou zo’n oude dag nou niet willen? Maar voor wie van ons is zo’n oude dag eigenlijk weggelegd? Zal mij zo’n oude dag gegund zijn? De tijd zal het leren. Ooit, over een jaartje of vijftig, hoop ik ook mezelf aan te treffen op een balkon. In het gezelschap van mijn vrouw, reeds aangesneden onderwerpen aansnijdend, gedeelde ervaringen delend.

Tot die tijd blijf ik in stilte genieten van de wetenschap dat geluk wel bestaat, en misschien wel een tijdje moet rijpen om tot volle wasdom te komen.

Categorieën: Liefde

6 reacties

Eddy Kielema · 2 oktober 2006 op 11:06

Je schrijft leuk!

Shitonya · 2 oktober 2006 op 11:10

Vertederend om zoiets te aanschouwen. Sinds mijn break up vraag ik me ook elke dag af of die dag ooit voor mij is weggelegd …

pally · 2 oktober 2006 op 13:54

[quote]De kostprijs van vriendelijkheid is lager dan verwacht[/quote]

Of is vooral het rendement groter?
Mooie, verstilde column zonder opsmuk.

KawaSutra · 2 oktober 2006 op 17:28

Ik moet er nog even niet aan denken, zo’n balkonritueel. Maar een ander gun ik het wel en je hebt het respectvol beschreven.

Dees · 2 oktober 2006 op 20:51

Levens- en liefdeskunst. Ik hoop ook dat te kennen / kunnen over een jaar of vijftig. Als je dat kunt bereiken, heb je het goed gedaan en heb je geluk gehad.

Mooi getroffen!

Ma3anne · 3 oktober 2006 op 09:25

Misschien hebben ze elkaar pas een paar jaar geleden leren kennen en zijn ze nog stapelverliefd op elkaar.:-)
Nee, laat ik je hoop op een gezellige oude dag met je vrouw niet verpesten.

Hele prettige column op alle fronten.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder