Klein, dik, dovig, met een maf hoedje op en twinkelende groene ogen. Zo zou ik mijn tante Nely in eerste instantie willen neerzetten. Ze was een ongetrouwde zus van mijn vader en wij waren gek op haar. Veel geld had ze niet, maar dat compenseerde ze ruimschoots met de fantasie die ze bezat. Een tijdje woonde ze met mijn oma, haar moeder, bij ons in huis.
Voor die tijd logeerden mijn oudste zus en ik bijna een jaar bij haar en oma omdat mijn moeder ernstig ziek was en overleed aan het eind van dat jaar, ik was toen zeven.

Maar dat wou ik niet vertellen, ik wilde het hebben over haar fantasie. Zij leerde ons borduren: een oud laken werd in vierkantjes geknipt, daar tekende ze met blauwe ballpoint bloemen op en borduren maar.
Salami (sálami zei ze altijd) maakte ze door knoflookpoeder op cervelaatworst te strooien.
Zelfgemaakte truffels van cacao , hagelslag en boter zie ik nog op het aanrecht liggen, als ze oppaste, wij leken ook net truffels als we klaar waren met het fabriceren….
Op zondag wandelden we soms met haar in het Kralingse bos, op een bankje mochten we dan ons fantasie-ballet voordoen, tante Nely vond alles geweldig en applaudisseerde hard.
Toen het een keer regende en we niet naar het bos konden, gingen we op zolder picknicken. Geweldig vonden we het! We waren met nog vier neefjes en nichtjes.
Alleen toen mijn vader en (tweede) moeder thuiskwamen kreeg ze de wind van voren omdat het zo’n zootje was in huis.

Eigenlijk waren ze niet zo dol op haar, een beetje te excentriek vonden ze.
Wij begrepen dat niet, ze was kind met ons en niks was te gek.
Ze keek naar onze toneelstukken, schreef vervolgverhalen op rijm, die ze voorlas en stimuleerde het tekenen bij mij door altijd voor papier en kleurpotloden te zorgen.
Ook kon ze door een massage met een wegwerpgebaar erbij je hoofdpijn wegtoveren.
Wat kon ze niet?

Zelfs toen ik al achttien was ging ik nog graag een weekendje bij haar logeren. In de haveloze buurt waar ze woonde werd ze door kleurrijke figuren van allerlei leeftijden op handen gedragen. Ze was nooit eenzaam. Op haar verveloze trap rook het naar nat wc-papier en foelie. Haar kamertje liep zo scheef dat ze op een soort helling leefde, waar de meubels langzaam een kant op gleden.
Vaak ontwiep ik tijdens zo’n logeerpartij hele aparte jurken, die zij dan voor me naaide. Ook dat kon ze. Al waren ze dikwijls wel wat krap.
Altijd als je aankwam met de trein stond ze te wachten met een van haar maffe zelfgemaakte hoedjes op en riep: ‘Oh, wat ben ik blij dat je er bent, ik heb zò naar je staan te verlangen’!

Ze is gestorven toen ze tachtig was in een tehuis en de geërfde sieraden, haar kostbaarste bezit, waren van haar handen gestolen. Maar het kostbaarste voor mij vertegenwoordigde ze zelf, en alles wat ze voor me betekende.

Ik vergeet nooit haar stem die zelfs toen ze al oud was juichend bleef zingen als ze praatte……

Categorieën: Verhalen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

14 reacties

Catladylia · 26 november 2006 op 11:18

een lekker leesbaar en goed verhaal.
Fijn om zulke herinneringen te hebben!
groet,
Lia

SIMBA · 26 november 2006 op 11:58

Uiteindelijk zijn herinneringen de mooiste erfenis.
Leuke column!

Bitchy · 26 november 2006 op 12:00

Leuk vind ik in dit geval een understatement. Mooi, gevoelig zijn voor mij de woorden die de lading meer dekken.

KingArthur · 26 november 2006 op 12:05

Wees blij een puur persoon gekend te hebben. Leuk om even mee te reizen in je herinneringen.

Het einde van de 2e alinea vond ik wat storend. Je moest daarbij de lezer weer terughalen aan het begin van de 3e alinea. Het voegde niets toe dus voor mij had je het weg kunnen laten.

Bitchy · 26 november 2006 op 12:17

KingArthur, ik vind het juist wel wat toevoegen. Vader en 2e moeder zagen haar dus duidelijk als een kind en niet als de volwassen vrouw met een levendige fantasie die zij was.

Tenminste dat haal ik er uit, juist door die zin.

Anne · 26 november 2006 op 12:26

Mooi beeld van rijkdom zonder geld. Voor mij de allermooiste manier van leven. Die vrouw was beslist een gezegend mens, en jullie ook dat je haar in de buurt had.

Je hak op de tak manier van vertellen is aan de ene kant je stijl, maar je hanteert hem nog niet helemaal bewust zogezegd. Ik heb het met name over de overgang van de tweede naar de derde alinea. Dus, het stoort me niet, maar het gebeurt lijkt het wel zonder dat jij dat niet helemaal in de hand had, het glipte uit je pen lijkt wel.
Maar goed, toch vind ik het mooi, dat associatieve. Soort blind schilderen lijkt het wel.

groet van Anne

pepe · 26 november 2006 op 13:19

Pally wat een prachtig verhaal, wat een supertante is dat geweest.
🙂

arta · 26 november 2006 op 15:22

Mooi geschreven!
Heerlijk dat soort herinneringen. Ik moest gelijk aan mijn eigen tante denken, waar ik elke vakantie ging logeren, en waar ook veel kon en mocht!
🙂

Li · 26 november 2006 op 21:02

Zo’n tante verdient een standbeeld. En die heb jij met woorden en zinnen gevormd. Mooi hoor!

Li

pally · 26 november 2006 op 21:57

Bedankt voor de reacties! Ja, het zijn goede herinneringen.

@King @Anne:
Jullie struikelden allebei over de(overgang van) de 2e alinea. Zelf was ik daar ook niet erg tevreden over. Toch wilde ik mijn tweede moeder melden, maar er niet teveel op ingaan om het hoofdonderwerp niet te storen. Niet echt goed gelukt dus achteraf.
Vaak is het een kwestie van keuzes maken en ik wil soms te veel vertellen, geloof ik.
Anne, dat ‘hink stap sprong’ komt denk ik ook daar vandaan.
Soms is het goed na te denken waarom je schrijft zoals je schrijft om je eigen stijl te vinden maar ook om jezelf te blijven vernieuwen en te experimenteren. Al ga je soms op je gezicht.
@Li: Jij hebt fantastisch aangevoeld dat dit als monument voor mijn tante was bedoeld!

groet, Pally

Estrella · 27 november 2006 op 09:47

Pally, wat moet dat heerlijk zijn om zo iemand in je leven te hebben gehad.
Prachtige ode aan je lieve Tante.

Mup · 27 november 2006 op 15:38

Gelukkig is er geen dief die een herinnering kan stelen, idd een mooie ode,

Groet Mup.

Mosje · 27 november 2006 op 21:36

Als alle bijzondere tantes een standbeeld zouden krijgen, was Nederland zo vol.

Mosje, van de partijtegenstandbeelden.nl

LouisP · 31 maart 2009 op 20:04

Hoi Pally, via via bij dit verhaal gekomen.
Hoe intens vertel je het. Tantetje zie ik zo voor mij staan goochelen met wol, borduursel en hagelslag.
prachtig verhaal over een prachtig figuur.

L

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder