Alsof het vechten tegen mijn ziekte niet al genoeg is, ben ik genoodzaakt een nieuwe strijd aan te gaan. Dit gevecht is er eentje tegen bureaucratie en voor mijn waardigheid. Ik wil namelijk blijven functioneren. Ik wil, tussen alle behandelingen door, blijven werken en mijn leven zo normaal mogelijk inrichten. Dat ik onmogelijk het zelfde niveau kan behouden, is logisch. Maar als ik op zoek ga naar een manier om het financiële gat op te vullen, stuit ik op regeltjes en wetten die mij frustreren en mij het werken bijna onmogelijk maken. Voor mijn vaste inkomen werk ik op oproepbasis. Een prima oplossing met flexibiliteit en ik doe mijn werk dan ook met veel plezier. Daarnaast ben ik freelancer en afhankelijk van opdrachten. Dit werk is onzekerder, maar goed te doen vanuit huis. Als ik dit laatste niet meetel en alleen afhankelijk zou zijn van mijn oproepbaan, moet ik minstens een derde van mijn uren inleveren en voor dit verschil doe ik een beroep op de ziektewet omdat ik weet dat mijn baas de financiële ruimte niet heeft voor dubbele lasten.
Wat begint als een avontuur vol begrip en beloftes, mondt uit in een strijd om wie dit verschil nou uiteindelijk betaalt en een antwoord waar de honden geen brood van lusten. Ik had me, volgens het UWV, namelijk moeten verzekeren tegen inkomensverlies en als ik vraag hoe ik dit alsnog kan regelen krijg ik een antwoord met een schokkende vergelijking. “U bent niet verzekerd? Nou, dan wacht u toch totdat u beter bent” Wanneer ik aangeef dat genezing geen optie meer is volgt een simpele uitleg: “Tsja, een brandend huis valt nu eenmaal niet meer te verzekeren”.
Het lijkt erop dat ik beter volledig kan stoppen met werken om in aanmerking te komen voor iets van een tegemoetkoming, maar het kan toch nooit de bedoeling zijn dat ik gestraft wordt voor het feit dat ik mijn leven graag functioneel wil houden? Gelukkig heb ik een vechtersmentaliteit dus ik geef nog niet op. Tussen de mazen van de wet is een weg te vinden en in het doolhof van regeltjes, stippel ik een route uit waar ik aan het einde hopelijk het licht zal vinden. Ik laat mij namelijk niet meer verblinden door loze beloftes van het UWV!

13 reacties
arta · 15 maart 2012 op 08:18
[quote]Tsja, een brandend huis valt nu eenmaal niet meer te verzekeren”.[/quote]
‘Mond-vol-tanden-moment’ :slik: :slik:
Fem, dit is écht te gek voor woorden. Ik gun je zó wat rust in je leven, maar op de één of andere manier wordt je maar niet met rust gelaten… :kus:
Libelle · 15 maart 2012 op 08:25
Verspil je energie nu niet aan een stelletje fluimen Fem.
SIMBA · 15 maart 2012 op 08:39
UWV= uiterst waardeloos verhaal…..toch?!
Mien · 15 maart 2012 op 08:53
De menselijke maat is af en toe goed zoek bij het UWV.
De recessie speelt daar waarschijnlijk ook parten.
Blijf focussen op datgene waar je goed in bent en waar je kracht ligt.
Sterkte.
Mien
champagne · 15 maart 2012 op 08:59
Goed geschreven, maar inhoudelijk om woest van te worden! Succes met je gevecht.
lisa-marie · 15 maart 2012 op 09:09
zakt je broek van af en ik ben echt verbijsterd van de antwoorden.
Boukje · 15 maart 2012 op 09:35
Dat wat we beschaafd en sociaal noemden is dat allang niet meer.
BlogBoy · 15 maart 2012 op 10:15
Misschien ben je zo’n vechter omdat je de weg moet banen voor mensen die iets minder kunnen vechten. Respect en succes in je strijd!
JoeyvG · 15 maart 2012 op 10:42
Respect voor zij die vechten tegen de bierkaai. Hoop dat het uiteindelijk nog iets oplevert.
Meralixe · 15 maart 2012 op 10:57
Dan lees je in de krant over opstappremies of deelnames in de winst van miljoenen euro ’s aan egoïstische mensen die Europa leeg zuigen. Wraakroepend!!!
Enige troost, in vele gevallen zijn dergelijke mensen niet gelukkiger dan het gepeupel dat hen omringd.
pally · 15 maart 2012 op 12:11
Op de eerste plaats, chapeau, Fem , voor je vechtlust. Zo’n behandeling door het UWV is schandalig! Vecht door, want het geeft ook kracht om je krachtig te voelen en niet zulke dingen over je heen te laten komen. :wave: Sterkte!
:kus:
pally
Fem · 16 maart 2012 op 07:48
Bedankt voor de reacties!
@ Libelle: als ik een keus had gehad, had ik ze misschien links laten liggen. Maar ja, de situatie zal niet veranderen he?
Inmiddels bezwaar aangetekend en een vette klacht ingediend. Naast het botte antwoord van de medewerkster, bleek haar informatie ook nog eens volkomen onjuist.De ‘klachtenabassadeur’ (nooit geweten dat die bestond) neem het hoog op en heeft beloofd actie te ondernemen…
Ferrara · 17 maart 2012 op 16:18
Respect voor je vechtlust. Het komt vast goed met die “rotcenten”.