Een oude man zit op de bank. Om hem heen is de verjaardag van zijn kleindochter gaande, maar niemand let echt op hem. Eigenlijk is hij niet gewenst, maar alleen voor de vorm uitgenodigd. Nu en dan probeert hij een grapje te maken, maar niemand lacht. Ooit leek hij een modelman-en vader, maar dat is allang verleden tijd. Hij trouwde toen hij 24 was, een “moetje”, met een vrouw die hij nog geen jaar kende. De hele familie was blij, eindelijk zou hij zijn wilde haren verliezen. Niets was minder waar! Zonder de sociale controle van zijn moeder en 16 broers en zussen kon hij nog vaker naar de kroeg. Vrouwlief zat enorm onder de plak, en als ze klaagde dat hij zo weinig thuis was sloeg hij haar, dan was ze weer een tijdje stil.

Hij hoopte op zonen, veel zonen, maar de eerste was een meisje, de tweede ook, waarna hij al zijn hoop op de derde zette. Helaas, weer een meisje! Hij zat ongewild in een huis vol vrouwen, die hij allemaal onder de duim moest zien te houden. Hij was tenslotte de man in huis. Gelukkig ging hem dat goed af met slaan, kleineren en onderdrukken. De alcohol hielp ook een handje. De buitenwereld zag een ideaal gezinnetje.

Naarmate de dochters ouder werden, werd het moeilijker ze in de hand te houden, dus het geweld en alcoholmisbruik nam toe, tot hij uiteindelijk opgescheept zat met een vrouw die afwisselend met moord- en zelfmoordneigingen rondliep, en een dochter die aan zelfmutilatie deed. Toen hij haar daarbij een keer betrapte, zei zij bijna euforisch:”Als ik de druppels bloed warm over mijn huid voel lopen, lijkt het alsof mijn hoofd ook een beetje leger wordt. Het voelt zo fijn!” “Als je je rotzooi zelf maar opruimt”, was zijn reactie, wat dacht dat domme kind wel?
Een model-gezin, dat leek het.

Zijn twee oudste dochters vluchtten beiden het huis uit toen ze veertien waren, recht in de armen van foute vriendjes, met alle gevolgen vandien. De buitenwereld begon te twijfelen. Hij had nog maar twee vrouwen thuis, verloor steeds meer controle. Hij wilde ze vasthouden, want op zijn eigen bizarre manier hield hij van ze. De jongste dochter vond het de normaalste zaak van de wereld om haar ouders uit elkaar te halen wanneer er weer geslagen werd, en om elke week in alle kasten te zoeken naar verborgen medicijnen om weer een zelfmoordpoging van de moeder te voorkomen. Zij nam het gezin over, regelde de financiën, de boodschappen en de huishouding.

Moeder besloot ook haar vlucht in de drank te zoeken, en wisselde haar medicijnverslaving in voor een alcoholverslaving. Nu waren beiden niet meer aanspreekbaar. Tot, ze waren inmiddels bijna 25 jaar getrouwd, hij een fout maakte. Hij besloot met zijn dronken hoofd een deken op de gaskachel te warmen. Binnen de kortste keren stond het huis in lichterlaaie! In eerste instantie was de dochter woest op hem, al haar zorgvuldig bewaarde, tastbare jeugdherinneringen waren verwoest. Jaren later was ze blij dat er niets tastbaars meer over was, wat haar aan deze tijd herinnerde.

Moeder en dochter doken na de brand anderhalf jaar onder, waren onvindbaar voor hem. Het verteerde hem, hij was nóg ongelukkiger dan toen ze nog bij hem waren. Hij probeerde, op de hem enige bekende manier, ze te achterhalen: “Ze waren van hem!” Alle gruwelijke en bizarre details kwamen naar buiten druppelen. Zijn zon ging langzaam onder…

En dan zit je daar. Uitgekotst door de gemeenschap die jou ooit zo lief had. Trauma’s uit de oorlog hebben je gemaakt tot wie je bent, maar je bent vergeven. Drie vrouwen hebben de cirkel doorbroken. Ondanks jouw opvoeding zijn het sterke, onafhankelijke vrouwen, die weten wat ze willen. Als je het in je had, zou je trots op hen zijn!


Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

13 reacties

pally · 12 november 2006 op 08:37

Een column om koud van te worden, Leyla, juist omdat je hem zonder sentimentaliteit beschrijft.
Triest en onmachtig, deze vader.
Maar wat een schade en ellende heeft hij veroorzaakt.
Toch, overeind gebleven zijn de dochters, sterk en zonder rancune.
geweldige column!
Pally

DriekOplopers · 12 november 2006 op 09:52

Lieve Arta,

zelden sta ik met mijn mond vol tanden. Maar het is je gelukt. Wat kan ik zeggen…

Ik buig mijn hoofd voor je in diepe bewondering.

Driek

SIMBA · 12 november 2006 op 12:25

Ja……wat kan een mens hier op zeggen.
Zwijgen is denk ik meer op z’n plaats.
Dit is te mooi en te indringend om over te praten.

Estrella · 12 november 2006 op 15:33

Het verwart me. ” Trauma’s uit de oorlog hebben je gemaakt tot wie je bent, maar je bent vergeven.”

Een moeilijk verleden zou nooit een vrijbrief mogen zijn om het leven van anderen, en laat ik het voorzichtig uitdrukken, zwaar te maken. Dat is althans mijn idee, mijn gevoel.

Een intrigerende column.

arta · 12 november 2006 op 18:04

@ Estrella:
[quote]Een moeilijk verleden zou nooit een vrijbrief mogen zijn om het leven van anderen, en laat ik het voorzichtig uitdrukken, zwaar te maken. Dat is althans mijn idee, mijn gevoel. [/quote]

Je hebt hier absoluut een punt, maar als je het van de andere kant belicht is het voor “slachtoffers” vaak onmogelijk om door te gaan, zolang er nog wrok bestaat.

Estrella · 12 november 2006 op 19:52

[quote]als je het van de andere kant belicht is het voor “slachtoffers” vaak onmogelijk om door te gaan, zolang er nog wrok bestaat.[/quote]

Hier heb jij weer een punt. Ik spreek echter uit ervaring als ik zeg dat ook een slachtoffer dat met wrok blijft lopen dit niet door hoeft te geven aan “onschuldigen”.
Blijft sowieso een moeilijk gegeven, de één is nu daar nu eenmaal sterker in dan de ander.

Li · 12 november 2006 op 21:24

Moeilijk om na het lezen van deze indringende column een puntje van kritiek te hebben. Zie het dus maar als een vraag. Vanaf de eerste alinea schrijf je over ‘hem’. In de laatste alinea wordt er overgeschakeld naar ‘je’ maar misschien heb je daar een reden voor? Ik werd even op het verkeerde been gezet, vandaar.

Li

arta · 12 november 2006 op 21:41

@ Li: Omdat dit gaat over mensen die ik ken, heb ik het in de eerste plaats in de hij-vorm geschreven, om het juist van een andere kant te bekijken. (meestal wordt er vanuit het slachtoffer gekeken) In de laatste alinea ben ik bewust overgestapt naar de jij-vorm, om te benadrukken dat dit niet zomaar een verhaaltje is, en als een soort van epiloogje.

Arta

KawaSutra · 12 november 2006 op 22:18

Aangrijpend verhaal. Gelukkig voor een aantal mensen onvoorstelbaar, voor anderen juist heel dichtbij. Misschien maar goed dat deze vader alleen dochters had. Zou een zoon in staat zijn geweest een dergelijke levenshouding van zich af te schudden?

Bitchy · 13 november 2006 op 12:37

Mijn petje af meis!

Mup · 13 november 2006 op 14:03

Erg sterk beschreven, zonder vals sentiment, dat vind ik altijd bijzonder knap. Had ook ‘last’ van de hij/jij verandering.

Groet Mup.

arend · 13 november 2006 op 14:27

Was het de inhoud van een boek dan sloeg je het na de laatste bladzijde dicht, zuchtte eens diep, wat een prachtig boek, gelukkig allemaal fictie.
Deze column raakt me, een onvoorstelbare werkelijkheid. Onvoorstelbaar, voor mij ten minste wel.

Levensecht geschreven.

arta · 14 november 2006 op 22:15

Heel erg bedankt voor de reacties!
@ li: puntjes van kritiek zijn altijd welkom, hoor! Graag zelfs!

@ Kawa: Ik denk dat je gelijk hebt. Voor een jongen zou het veel moeilijker zijn, om zijn rolmodel van zich af te schudden!

Geef een antwoord