Een citaat: [i]Ook al was er pijn en angst, toch had ik besloten dat ik in dit leven thuishoorde: dit banale, angstaanjagende, uitputtende, verrukkelijke, pijnlijke leven, vol tegenslag en droevigheid, vol onverwachte, nooit gezochte brokjes geluk waarbij je je ogen dichtdoet en denkt: dit vasthouden, dit mag je niet vergeten.[/i] [i]Je kunt het heel lang volhouden met je herinneringen. Ergens dansen in het donker. De zon zien opgaan. Door de stad flaneren, verdwaald in de menigte. Opkijken en dan ineens jouw glimlach. Jij hebt me gered toen ik mezelf niet meer kon redden. Jij hebt me gevonden toen ik de weg volslagen kwijt was.[/i]

Een citaat dus, uit het boek van Nicci French “Vang me als ik val”. Een citaat uit het voorwoord waardoor het boek gelijk bij me in de smaak viel terwijl ik er nog daadwerkelijk aan moest beginnen, maar zo herkenbaar voor mij. Naarmate ik de woorden in me opnam kwam ik tot de conclusie dat de hoofdrolspeelster en ik wel onvoorstelbaar veel met elkaar gemeen hebben. Holly en Sammie kunnen samen heel wat stof kunnen doen opwaaien.

[i]“Je bent een wervelwind”[/i]
Oh een wervelwind ben ik zeker. Ik fladder van hot naar her en laat meestal een indruk achter waar mensen nog maanden lang over napraten.
[i]“Je bent succesvol”[/i]
Ik geloof dat ik wel de nodige successen heb geboekt de afgelopen jaren.
[i]”Je leeft groots en meeslepend”[/i]
Ik heb inderdaad de eigenschap dat ik me altijd vol overgave ergens instort en me daarin ook volledig laat meeslepen
[i]”Maar wie vangt je als je valt?”[/i]

Die vraag heb ik mezelf meerdere malen gesteld de afgelopen dagen. Wie vangt [b]mij[/b] als ik val? En dat bleef eigenlijk als een vraagstuk in mijn hoofd hangen tot ik [b]hem[/b] tegenkwam. Een sprankelende persoonlijkheid die op zoveel fronten mijn gelijke is. De eerste man in mijn leven die het voor elkaar krijgt om me verbaal flink tegengas te kunnen geven. De eerste man in mijn leven die niet door mij over zich heen laat lopen.

Hij die respect toont voor wat ik bereikt heb en me volledig mijn gang laat gaan in het reuzenrad van het leven. Die thuis op me wacht om me op te vangen als blijkt dat mijn zoektocht naar adrenaline toch iets te hoog gegrepen is geweest. Die me mezelf leert kennen door me regelmatig een spiegel voor te houden. Die me ’s nachts in zijn armen neemt en mijn tranen droogt, wanneer het beeld in de spiegel me even teveel wordt (daar is niet zoveel voor nodig). Die met kopjes thee naast het bed zit, wanneer ik te diep in het glaasje heb gekeken, omdat ik een poging ondernomen heb om mijn angsten en zorgen in de kroeg proberen te verzuipen

Wie hij is? Hij is van mij, en hij vangt me als ik val. Dat deed hij al op het moment toen ik als een blok voor hem viel!

Categorieën: Liefde

19 reacties

Kees Schilder · 21 februari 2005 op 13:10

Heel mooi Pleuro.Heel mooi

WritersBlocq · 21 februari 2005 op 13:26

Hij vangt jou op. Als je valt. Voor hem. Mooi!

Mup · 21 februari 2005 op 14:00

[quote]wanneer het beeld in de spiegel me even teveel wordt (daar is niet zoveel voor nodig).[/quote]

Het is me al zeker 30 columns gelukt, om niet met herkenbaar te reageren. Komt Pleur eindelijk weer eens met een mooie column, en wat doe ik?

Herkenbaar!!

Groet Mup.

prikkels · 21 februari 2005 op 14:20

Een prachtige column. Zo uit het leven gegrepen en zo ontzettend herkenbaar.

Complimenten.

Gonzo · 21 februari 2005 op 15:11

Pleuro, ik heb weer genoten van je column. Ik ben trots op je! Maar dat weet je wel

Robster · 21 februari 2005 op 16:17

En het is zo klote als niemand je opvangt.

Ik herken hier wel iets in, goed column!

Groet,
Rob.

sally · 21 februari 2005 op 18:12

Zonder vangnet valt bijna niet te leven.

Wie het dan ook maar zijn mag.

erg mooi

Groet Sally

Ma3anne · 21 februari 2005 op 20:01

Mooie (geleende) titel, mooi geschreven column, Pleuro. Ben blij voor je.

Mosje · 21 februari 2005 op 20:26

Het heeft even geduurd, maar je bent weer aan het schrijven. Een goed teken.
En een goed stukje.

pepe · 21 februari 2005 op 21:56

Hehe, ze leeft weer 🙂 gelukkig…

Goeie column en leuk je er weer bent.

melady · 21 februari 2005 op 23:10

Mooi.

Melady

Raindog · 22 februari 2005 op 00:18

Pleuro, dit is volgens mij het eerste actuele dat ik van je lees sinds ik hier actief ben. Ik hoop dat je weer meer zult gaan schrijven. Ik moet iets gemist hebben.

Li · 22 februari 2005 op 00:31

Pleuro wat heerlijk dat je er weer bent.
En dan nog wel met zo’n prachtcolumn!
Ik val helemaal stil…

viking · 22 februari 2005 op 09:15

Pleurke, fijn je weer te lezen! Kijk je wel een beetje uit met vallen? Straks moet hij wéér in het gips…

pleuro · 22 februari 2005 op 11:19

Tsja, na het lezen van het boek wat ik mezelf maar eens cadeau had gedaan had ik het gevoel dat ik maar weer eens wat moest “skriebelen” En dan deze reacties 😳

Kees bedankt voor je reactie. Eindelijk weer eens een teken van leven van jouw kant (na 3452786671691 pogingen op MSN om contact te maken 😀 )

WritersBlocq: Dat hij me opvangt is een feit, dat hij er wel ver voor moet bukken is een gegeven, maar hij doet zijn stinkende best!

Mup: Het is dat ik je wachtwoord voor het inloggen niet weet, anders had ik het antwoord zelf wel voor je in kunnen tikken (hihihihi) 30 columns heb je je in moeten houden, maar ik ben blij dat je bij deze column jezelf weer eens lekker liet gaan!

prikkels: Maak je borst maar nat, want Pleurtje is weer helemaal in de mood!

Gonzo: Voor iedereen hier totaal onbekend, maar voor mij oh zo bekend! Mijn inspiratiebron en klankbord. dikke tut van mij!

Robster: Ik hoop voor je dat jij ook iemand hebt die je vangt als je valt, of dat jij de vanger bent.

sally: Ik heb niet alleen een vangnet, maar ook een leefnet.

Ma3anne: Lieve M3, Jij weet als geen ander hoe belangrijk het is om iemand te hebben die je vangt als je valt. Ook jij bent voor mij een belangrijke bron van steun. Hoop je snel weer te knuffelen lieverd!

Mosje: Ook jij met je goede raad en het luisterend oor bent voor mij een belangrijk klankbord. Jij bent het allerliefste hondje van heel Nederland! Woef!

pepe: Ik leefde nog steeds peep!! En ik hou je evenals de rest van de columnX familie nauwlettend in de gaten. Kom zeer binnenkort eens je kant op om weer eens bij te praten. Knuffel voor de boys!

melady: Bedankt

Raindog: Dan heb je zeker heel wat gemist Raindog! We praten snel weer eens bij op MSN of drinken eens een biertje in het waterrijke Friesland.

Li: Stilvallen mag, maar wel blijven schrijven! Pleuro is back on track dus er zullen nog wel meer momenten van stilvallen aankomen. Meneer Li zal me dankbaar zijn of niet soms? 😀 😀

viking: heb jij niets beters te doen? Ga je zoon eens uitleggen wat het verschil tussen de hoekschop en de corner is! 😀 😀 Met een litteken van 45 cm ga je niet in het gips lange! Aanstaande donderdag is het zover en gaat hij weer onder het mes om zijn scheve been weer recht te laten zetten. Maar de 20ste zullen we Limburgia zeker gaan bezoeken!

pepe · 22 februari 2005 op 23:34

Ja ja ik hoor je wel!!! Hier op verzoek nog een berichtje, 16 wel genoeg? Of moet ik de hele CX club nog eens langs sturen. Hihi alsof ze zich laten sturen, allemaal eigenwijze leuke mensen hier 😉

Mosje · 22 februari 2005 op 23:34

Op naar de 40 reacties Pleuro!
(omdat je het zo lief vroeg……)

😛

sally · 22 februari 2005 op 23:51

och, waarom niet dan zet ik er ook nog eentje bij.

de column was het zeker waard

liefs Sally

Louise · 23 februari 2005 op 07:16

Zo Pleuro, das nog eens terugkomen hier.
Heel mooi 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder