Verblind ben ik. Ik voel een stekende pijn. Ik zie het echt niet meer zitten. Letterlijk niet. Het begon met een lichte irritatie. Er was sprake van oververmoeidheid waardoor al snel wrijving ontstond. Emotieloze tranen vloeiden over mijn wangen. Tja wat kun je doen. Overzicht en inzicht heb je nodig maar dat is in dit stadium ver te zoeken. Als je de bron niet kunt benoemen is een adequate bestrijding niet mogelijk. Op zoek dus naar een antwoord. Allerlei theorieën malen door mijn hoofd. Als ik mij nu meer zou focussen op het echte probleem. Alles even op een rijtje zetten. Oorzaak en gevolg. Waar komt die irritatie vandaan? Wordt die veroorzaakt door het verminderde zicht of is het juist de oorzaak van mijn vertroebelde blik.
Het is waar dat ik de laatste tijd het overzicht een beetje ben verloren over mijn directe omgeving. Dat heb je al snel in een groot gezin dat massaal aan het puberen is geslagen. Ook besef ik dat ik wellicht te weinig oog heb gehad voor mijn partner die toch het aanzien meer dan waard is. Ik moet toegeven dat ik het op mijn netvlies geprente ideaalbeeld dat ik van haar had in de loop der jaren best heb moeten bijstellen. Mijn ogen zouden nu toch geopend moeten zijn. Is het dan de liefde die mij verblindt? Ik heb tenslotte nog steeds een oogje op haar. Of ben ik blind van vertrouwen? Misschien bén ik wel stekeblind geweest, maar vanwaar dan die tranen, die irritatie?

Ik kan het ook bij mezelf zoeken natuurlijk.
Onvermogen om alles te kunnen overzien. Er komt zoveel op me af. Opgevoed met bepaalde principes welke ondanks puberaal protest toch eigen gemaakt zijn. Vervolgens de realiteit van een veranderende maatschappij, jeugd, normen, waarden. Ik realiseer me dat ik datgene wat ik van mijn ouders meegekregen heb bij lange na niet kan overbrengen op de jonge mensen waar ik de verantwoordelijkheid voor draag. Het verwarrende ook: ‘gisteren’ was ik nog een feestbeest, ging stappen tot ’s morgens vijf uur; vandaag moet ik oordelen over het gedrag van ontdekkende jonge mensen die grenzen aftasten zoals ik dat ook altijd gedaan heb.

Mijn vrouw houdt zich niet met dit soort gedachten bezig. Alleen vooruitkijken is haar devies. Is ook wat voor te zeggen natuurlijk. Maar dan moet je wel kunnen zien.
Tijd om deze uitzichtloosheid eens bespreekbaar te maken. Hoe zal ik dat aanpakken? Zulke zaken moet je tegenwoordig plannen en agenda’s afstemmen.

Een dag later zitten we tegenover elkaar. Ik leg haar mijn probleem voor met tranen in de ogen. Peinzend kijkt ze me aan. Ze buigt zich voorover en haar onderzoekende ogen priemen zich in mijn wijd opengesperde pupillen. Er valt een eindeloze stilte waarin je een speld kunt horen vallen. Dan zakt ze terug in haar stoel en zonder verder op te kijken pakt ze pen en papier.
“Je hebt last van een hardnekkige oogontsteking, ik zal je een kuur voorschrijven. Driemaal daags deze gel aan de binnenzijde van het onderste ooglid druppelen. Nemen de klachten niet binnen drie dagen af dan zie ik je graag terug. Dat is belangrijk hoor, want je loopt het risico van een beschadiging van het netvlies door littekenvorming.”

Ik verlaat de huisartsenpraktijk met een hoopvolle blik maar een lichte angst maakt zich van mij meester. Met een uitstekend zicht loste ik problemen altijd blindelings op maar nu tast ik in het duister. Mijn netvlies is als gebarsten porselein. Ik heb teveel gezien.


KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

20 reacties

champagne · 3 februari 2006 op 20:46

Mooie column, Kawa! Het verminderde zicht beschreven in de zoektocht naar het juiste (in)zicht.

wendy77 · 3 februari 2006 op 20:55

Ik denk dat we zulke gevoelens als ouders allemaal wel eens hebben, zou het niet? Je had me helemaal in je verhaal. Verrassende wending op het laatst. Kortom, mooie column 😉

Mosje · 3 februari 2006 op 21:41

Als vanouds Kawa, goed dat je weer instuurt hier.

Eddy Kielema · 3 februari 2006 op 21:44

Goeie, verrassende column met een mooi, beetje filosofisch einde.

Li · 3 februari 2006 op 22:29

Even hoopte ik dat er druppeltjes waren uitgevonden voor/tegen puberperikelen. 😉

Ik ben geobsedeerd door deze fantastische en helder geschreven column. Soms ben ik ook ziende blind.

Li

Ma3anne · 3 februari 2006 op 22:49

De intro wordt nog mooier als je hem na het hele verhaal herleest.
Dan valt een zin als deze
[quote]Er was sprake van oververmoeidheid waardoor al snel wrijving ontstond.[/quote]
helemaal op zijn plek.

Blij dat je weer instuurt.

groetjes van
een fan. 😉

sally · 3 februari 2006 op 23:13

Heel erg mooi gevonden. Weer een pareltje van een column van jouw hand.
Ik print `m uit, stop het in het mapje met bijzondere berichten, foto`s en schrijfsels, dat altijd op de stamtafel ligt bij ons in de winkel.

liefs
Sally

Trukie · 3 februari 2006 op 23:43

Er kan inderdaad te veel op je netvlies zitten.
Er is wel weer een pracht van een column tussen de barstjes vandaan gekomen.

Troy · 4 februari 2006 op 00:29

Kawa is back! Nu begrijp ik waarom je al die tijd niets hebt ingezonden..je kunt niet blind typen:-D

Mooie column

melady · 4 februari 2006 op 01:17

Super Kawa,dat je deze column blindelings instuurde. Een dubbele boodschap. Ik neem nog een oogdruppel.
Welkom back

Shitonya · 4 februari 2006 op 10:19

Een beetje zweverig, doch wel de moeite van het lezen waard

Kees Schilder · 4 februari 2006 op 12:10

Als vanouds.Knap geschreven

Mug · 4 februari 2006 op 14:14

Ik hoop dat alles goed komt met de ogen, en dat je net zo snel weer zicht als inzicht krijgt:-)

Prachtige column, ik vind dit de volgende ‘column van de maand’

bert · 4 februari 2006 op 17:13

Kawa, als ik deze column lees is er volgens mij weer zicht op een toekomst met visie. 🙂 🙂 🙂

KawaSutra · 5 februari 2006 op 14:06

@Champagne: Goed gezien!
@Wendy : Dat denk ik ook.
@Mosje : Blij om weer terug te zijn.
@Eddy : Filosoferen stimuleert het inzicht.
@Li : Pubers gebruiken vaak gel maar geen medicinale.:-D
@Ma3anne : Ik ben fan van jouw reacties.
@Sally : Eindelijk word ik ook gepubliceerd. 😀
@Trukie : Wat een polijstend compliment!
@Troy : Idd., typeles genomen.
@Melady : De boodschap is gelukkig overgekomen.
@Shitonya : Uit jouw mond is dit een enorm compliment, dank.
@Kees : Dank je.
@Mug : De mist is al bijna opgetrokken.
@Bert : Ik word nog een visionair.

Hartelijk dank voor jullie reacties. De ontsteking is gelukkig over. Ik zal wel het beeldschermgebruik wat moeten limiteren. En dan gaat het werk natuurlijk voor.

Dees · 5 februari 2006 op 18:41

Raar, maar had nog niet gereageerd. Inderdaad een mooi, dubbel stuk!

Trukie · 5 februari 2006 op 18:55

Ah wel Kawa, aan het echte schrijven komt toch geen pc te pas?
Die grijze cellen doen het werk. Het beeldscherm is slechts een hulpmiddel.
Net zo als het ouderwetse notitieblokje.
Dat wij met zijn allen aan de buis gekluisterd zitten, heeft helaas wel de ellendige bijkomstigheid dat er een toetsenblad aan te pas moet komen.
Nu je de cursus blindtypen hebt gevolgd, is er toch geen vuiltje in het oog?

KingArthur · 5 februari 2006 op 20:25

Ik kan hier weinig aan toevoegen. Mooie tekst.

Mup · 11 februari 2006 op 22:49

[quote]Mijn vrouw houdt zich niet met dit soort gedachten bezig. Alleen vooruitkijken is haar devies. Is ook wat voor te zeggen natuurlijk. Maar dan moet je wel kunnen zien. [/quote]

Een van de pareltjes in de column. Fijn je weer te lezen hier Kawa,

Groet Mup.

WritersBlocq · 15 februari 2006 op 22:06

En DAAR is ie weer, met een column die wat mij betreft uitgesproken mag worden, zodat ook de blinden hem kunnen lezen. Liefs, Pauline.

Geef een antwoord