Traag bewogen we ons door de contouren van de tijd. Soms stonden we even stil, namen een impressie in ons op en trachtten het in ons geheugen te griffen. De lucht was hemeltergend blauw. Een dubieuze grap van de Goden; wij, die in de wetenschap verkeerden dat de toekomst niet bestond. Dat alles slechts “nu” was, en dat we het daarmee moesten doen. “Zie jij wat ik zie?”, vroeg ik terloops. Dan stonden de tranen in haar ogen. Maar ik moest het haar soms vragen. Iedere stap die we namen bracht ons verder weg. Verder weg van het moment waarin we eeuwig wilden leven. Ik voelde het kloppen van haar hart. Een angstige hartslag. “Weet je nog, die keer..?”, vroeg ze. Haar gezicht zag zo bleek. Ik zag de beelden, bij ieder woord dat ze uitsprak. Bij iedere subtiele beweging. En bij iedere stap die ze zette. De kleur op haar wangen was bijna doorschijnend wit. Het was te intens. Te vermoeiend. Gewoon simpelweg te veel.

Ik wilde iets zeggen dat zinvol was. Ik zocht naar woorden waarmee ik ons zijn zou kunnen ontstijgen. Slechts één moment van betekenis had ons hoop kunnen geven. Één moment. Zodat we wisten dat we niet verloren waren. De Goden leken ons plotseling nauwlettend te bespieden; donkere wolken waren in aantocht en het eerste onweer barstte los. De lucht was verstikkend. “Waar ben je?”, vroeg ze nog. Toen kwam de regen, de zuurstof en het verlossende antwoord:

“Ik ben nog steeds hier”.

Maar ik was verder weg dan ooit.

Ik probeerde om het laatste moment te vangen. Om dat moment voorgoed beet te pakken. Maar mijn handen verkrampten, en de tijd gleed als zand tussen mijn vingers weg. Er was nog zoveel dat ik haar had willen zeggen. Zoveel dingen. Maar zo betekenisloos. Dat ik haar lot had willen dragen. Dat niemand ooit haar plaats in zou kunnen nemen. En dat niemand nog dichterbij zou komen, dan zij ooit was geweest.

Categorieën: Fictie

19 reacties

KawaSutra · 28 september 2005 op 18:10

Ik ben er stil van.
Prachtig; om mee weg te dromen in persoonlijke momenten van afscheid.

bert · 28 september 2005 op 18:36

[quote]En dat niemand nog dichterbij zou komen, dan zij ooit was geweest.[/quote]
Ongelooflijk mooi beschreven, dit kan alleen jij.

Ma3anne · 28 september 2005 op 18:43

Lieflijker dan eerdere versies. Gewoon erg knap hoe je telkens verschillende, intense sferen oproept.

WritersBlocq · 28 september 2005 op 19:20

[quote]Maar mijn handen verkrampten, en de tijd gleed als zand tussen mijn vingers weg.[/quote]
Roerend goed.

Mosje · 28 september 2005 op 21:52

Deze hang ik naast al je andere mooie schilderingen.

Geertje · 28 september 2005 op 23:40

[quote]Er was nog zoveel dat ik haar had willen zeggen. [/quote]

Mooi Troy, mooi, mooi, mooi….en dus herkenning 😀

Li · 29 september 2005 op 00:20

[quote]Iedere stap die we namen bracht ons verder weg. [/quote]

Dit vind ik zo’n enorme goede zin, dat ik er geen woorden voor kan vinden.

Li

melady · 29 september 2005 op 00:40

Troy, ik lees je, absorbeer.

Mup · 29 september 2005 op 03:45

[quote]Maar ik was verder weg dan ooit.[/quote]

Moest bij deze zin denken aan ‘Dichterbij dan ooit’van Blof. En dat is als een compliment bedoeld, je tekst roept bij mij net zoveel emotie op als muziek dat kan. En dat is maar zelden het geval,

Groet Mup.

Louise · 29 september 2005 op 07:27

Het angstaanjagende en bizarre is bij je laatste columns een beetje verdwenen, daardoor komen de emoties en het schilderachtige schrijven nog veel beter uit de verf.
Klasse Troy!

pepe · 29 september 2005 op 07:42

Ik ga niks quoten, er zijn zoveel mooie zinnen in dit korte stukje.
Het raakt diep van binnen. MOOI!

Wright · 29 september 2005 op 08:13

[quote]Maar ik was verder weg dan ooit.[/quote]
Maar tevens nooit zo dichtbij..

Knuf, Wright

klungel · 29 september 2005 op 08:38

*Hele diepe zucht modus*
Zucht

wendy77 · 29 september 2005 op 08:59

ik kan me alleen maar aansluiten bij de rest.
Mooi!

Dees · 29 september 2005 op 09:23

Bitterzoet en onherstelbaar, onomkeerbaar. Echt prachtig.

Trukie · 30 september 2005 op 11:28

Het is gewoon weer mooi.

Shitonya · 30 september 2005 op 15:27

Treurig, maar schitterend verwoord

Tasz · 1 oktober 2005 op 20:42

Heel mooi.

Troy · 2 oktober 2005 op 00:37

Beste allemaal,

Ontzettend bedankt voor al jullie reacties. Jullie zijn een geweldig publiek 🙂

Troy

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder