‘Vergeet mij nietjes’

Dinsdag
‘Mijn naam is Kosta. Ik ga naar de Nederlandse school. De juf is heel trots op mij en mijn ouders ook. Ik haal goede cijfers. De school is vlak naast het Centrum waar ik met mijn zusjes en mijn vader en moeder een kamer deel. School is belangrijk maar soms is het in mijn hoofd druk. De juf verteld ons veel over geschiedenis en de wereld. Normaal onthoud ik makkelijk wat zij verteld maar soms zit mijn hoofd te vol, vooral als mijn moeder veel heeft gehuild.
Als de school is afgelopen ga ik met alle kinderen weer terug naar het Centrum. Vaak vind ik het op school leuker. In het Centrum is het altijd druk en ik hoor verhalen die mij bang maken. De vader en moeder van Milena hadden gisteren een brief gekregen. Milena woont met haar ouders in een kamer naast ons. Zij zit in een andere groep op school maar omdat ik naast haar woon zijn we vrienden. Ik hoorde haar moeder huilen. Heel hard. Mijn vader ging naar ze toe en kwam heel boos terug. Ik durfde hem niet te vragen waarom. Milena vertelde mij wat er in de brief stond. ‘Dat ze over twee dagen gehaald werden en naar Armenië moesten’.
Ik vroeg haar wat ze daar dan gingen doen en waarom Armenië? Ze kwamen net als wij toch uit Afganistan?
Ze wist het niet. Milena zit net zo lang op de Nederlandse school als ik. Vijf jaar. Ze is slim en haalt ook goede cijfers. Waarom moeten ze weg uit Nederland?
Ik vroeg het aan mijn juf maar die wist het ook niet. Ze heeft me gezegd om een dagboek bij te houden. ‘Dat helpt misschien tegen het piekeren’, zei ze. Ik weet niet wat ze bedoelt met piekeren maar ik wil niet meer bang zijn.

Woensdag
Vanmorgen vroeg was de politie in het Centrum. Er was heel veel geluid en iedereen liep naar de gang. Ze waren in de kamer van Milena en ik hoorde haar moeder hard huilen. Daarna kwamen ze naar buiten en Milena ging mee. Ik weet niet waarom maar toen ze met de politie waren weggegaan praatte de grote mensen erover. Ze moesten uit het Centrum omdat er plaats moest komen voor andere mensen. Uit Syrië. Milena kan heel goed Nederlands maar welke taal spreken ze in Armenië? Ik wilde huilen maar er kwamen geen tranen.
Ik ben bang dat wij ook naar een vreemd land moeten. Een land waar we niemand kennen en de taal niet spreken. Zou daar ook een school zijn? Hoeveel talen moet ik nog leren?

Donderdag
Vandaag hadden we op school een film. De juf had al verteld over de oorlog in Nederland. De Joodse mensen waren niet veilig voor de Duitsers. Ik begreep niet goed waarom. Maar ik begrijp ook niet goed waarom ik in Nederland woon en ook niet waarom we hier misschien weer weg moeten. De film ging over Anne Frank. Anne Frank lijkt op Milena. Had Milena zich ook maar verstopt in een geheim huis. De hele familie van Anne moest overdag stil doen. Ze zaten in een soort kast. Ik zou het heel moeilijk vinden om stil te zijn overdag maar ik vind dat minder erg dan weer naar een vreemd land te gaan. Anne las veel en schreef. Net als ik. Dat zou ik dan ook doen.

Maandag
Zaterdag kregen mijn ouders ook een brief. Het weekend was niet leuk want mijn moeder huilde. Mijn zusjes ook. Mijn vader vertelde dat we weg moesten. Ik vroeg hem wanneer en hij wist het niet. Ik heb de juf verteld van de brief. De juf zei niet veel. Ze vroeg of het wel ging met mij? Ik zei maar ja. Van binnen doet het pijn. Mijn buik en mijn hart doen pijn. Ik moet steeds denken aan Anne Frank. Had zij ook die pijn toen ze weg moest? Pijn omdat je er niet mag zijn? Ik kan niet meer slapen maar ook niet leren. Misschien moet ik mijn ouders vertellen over Anne en het geheime huis. Misschien kunnen wij ook onderduiken? Ik wil niet weg.’