Verhalen die blijven plakken

Twee dingen wil ik hier aantonen: Ten eerste, voor mij, één van de manieren van onthouden van mensen via gebeurtenissen en ten tweede, een omschrijving van wat mensen met verhalen doen. Om alles een beetje overzichtelijk te houden zal ik dus maar eerst beginnen met het verhaal of nog beter, de hoofdrolspeelster van het verhaal, Anna, Anna Schepers. Grof gebouwd, 1.85 groot, ongeveer vijvenveertig jaar en een beetje simpel van geest. De Schepping en de Wereld was niet lief geweest voor Anna. Gelukkig kon ze nog net via een zorgpremie en het van haar ouders geërfde huisje een soort kluizenaarsbestaan lijden en leiden. Ze kon niet verhinderen dat iedereen haar kende en ervoer als een soort dorpsgek, maar nu bij uitzondering, een vrouwelijke. De kleine kinderen waren er bang van. De ietsjes ouderen onder hen verzamelden hun moed om wat pesterijen uit te halen. Zijzelf, nog net in staat om op zichzelf en haar vier poezen te passen, ervoer alles als een reuzenkind.

Wij, twee vrienden en ik, zwartwerkers van toen, waren druk bezet bij het herstellen van een dak. Daar waar we eerst nog gewoon bezig waren met deze karwei, zou dit, luttele minuten later, een gans ander verhaal worden. Niemand kon vermoeden dat een fietsende Anna voor die grondige verandering zou zorgen.
Anna keek naar wat wij precies aan het doen waren met een blik die tijd nodig had om alles in de hersentjes op te slaan. Ze was het huisje al gepasseerd en bleef maar kijken en kijken naar ons en onze kleine werf. Ze vergat verder te trappen, verloor daardoor wat snelheid, begon wat te zigzaggen en belande enkele ogenblikken later hals over kop met een luide gil in de diepe gracht naast het fietspad.

Jef, één van ons had het zien gebeuren. Gealarmeerd door de luide schreeuw wisten ook wij direct wat ons te doen stond: Anna zo vlug mogelijk op het veilige droge brengen! Zo vlug mogelijk? Een spartelende paniekerige vrouw, om en bij de honderd kilogram zwaar, van onder haar fiets met boodschappentassen vandaan halen en dan, met vereende krachten, op het droge brengen bleek dan toch nog een gans karwei te zijn.

Tot daar de gebeurtenissen.

Niets verzonnen, echt waar, Anna had bij deze gebeurtenis geen broekje aan. Bovendien was ze zodanig in het water terecht gekomen dat haar rok vrijwel helemaal tot onder haar armen opgerold was. Tel daar dan nog bij dat wij mannen, haar, door allerlei omstandigheden, met de benen eerst naar boven op het droge brachten en elkeen zal wel begrijpen welke taferelen er zich daar afspeelden. Natuurlijk kreeg de paniek en de noodzaak tot het redden van deze vrouw de grootste aandacht maar daarna, daarna kwamen bij ons, toen ook wij verlost waren van de eerste emoties, de tongen los.
Enige troost voor Anna, naast ons drieën en de op het tumult afgekomen eigenares van het huisje, waren er geen verdere getuigen van het voorval.

Later, tussen pot en pint, werd er eindeloos gefantaseerd. Het schaamhaar en de vagina kregen bij elke herhaling van het verhaal steeds grotere proporties aangemeten. Het gewone uit het water halen van een vrouw kreeg na verloop van tijd de allures van een pornofilm waarbij de P niet groot genoeg kon zijn. Na een x aantal pinten deinsden we er zelfs niet voor terug er hier en daar enkele centimeters bij te lappen. Onze handen, nochtans potige arbeidershanden, toonden met gestrekte duim- en wijsvinger, uitvoerig wat er ons toen overkomen was. Arme Anna.

Nu, dertig jaar later zit dat verhaal nog op mijn netvlies ingebrand en heb ik Jef en de andere collega-zwartwerker volledig geassocieerd met deze story. Kom ik, en dat gebeurd wel eens op een avondmarkt of zo, één van deze twee lieden tegen, dan ben ik zelfs de achternaam van hem vergeten. Maar, de herinnering aan het redden van Anna is mijn referentiepunt om eventjes een praatje te maken met die vroegere collega. Natuurlijk niet meer over haar. Daarvoor is dat verhaal al voldoende uitgemolken en aan bod geweest. Nee nee, het blijft beperkt tot het vragen naar hoe het is en hoe het met de kinderen is en zo.

Doch kunnen onze blikken niet verdoezelen dat we alle twee aan hetzelfde denken. Met een binnenpretje en een knipoog zetten we onze weg verder. Mijn vrouw vraagt me wat er te lachen valt. Ik vertel haar van de tijd toen de bikinilijn nog niet uitgevonden was.