Verjaardagstaart

Al weken hik ik er tegenaan, ik kan er nu echt niet meer omheen. Morgen is het zijn verjaardag. Dat was elk jaar een dag die we vierden, ongeacht hoe hij er aan toe was. Dat hij de afgelopen drie verjaardagen zelf moest missen door zijn coma, betekende niet dat wij er niet bij stil hoefden te staan.
Vanaf zijn eerste verjaardag zorgde mijn vrouw ervoor dat er een verjaardagstaart was. Ze had er aardigheid in om de taart te versieren, zodat hij paste bij zijn leeftijd en bij zijn belevingswereld. Deze taarten, met kaarsjes natuurlijk, zorgden op zijn afdeling altijd voor een hoop enthousiasme. De jongen genoot er op die dag zichtbaar van om in het middelpunt van de belangstelling te staan en deelde de stukken taart vol trots uit aan al zijn vriendjes.
Toen hij in coma lag, werd die rol overgenomen door zijn beste vriend. Natuurlijk was het anders, maar nog steeds feestelijk. En de taart werd door mijn vrouw nog steeds speciaal voor hem gebakken en gedecoreerd.
Dit zal een andere verjaardag worden.
Twee maanden geleden is mijn vrouw overleden. Plotseling, een hartaanval. Onze zoon weet het niet, hij ligt nog steeds in coma. Zijn vriendjes in het tehuis beseffen het niet. Zij zien alleen dat Wims moeder al een poosje niet meer is geweest.

Maar morgen moet ik dus een taart hebben. Bij voorkeur mooi versiert, zoals een kind dat leuk vindt. Hij wordt eenentwintig, maar iets met Cars zou hij geweldig vinden.
Kunt u mij helpen?