De 65- plussers die in het zand zijn neergestreken, zitten als twee parkietjes naast elkaar. De één draagt een rode zwembroek en de ander een gebloemde bermuda. Elke beweging op het strand wordt nauwlettend gadegeslagen. Zij strekken hun hals en loeren synchroon van links naar rechts en weer terug. Op het grijze borsthaar bungelt een verrekijker en als één van hen het commando ‘schip in zicht’ schettert, plukken ze die razendsnel van hun borstkas. Na eindeloos turen, is het zover. De parkiet met de gebloemde bermuda prikt zijn elleboog tussen de ribben van zijn buurman en sist: ,, Schip op stuurboord”. Vliegensvlug draaien ze hun hoofd naar rechts en turen richting het ‘scheepje’dat vlak langs de vloedlijn aan het zonnen is. Ze ligt op haar buik en draagt geen bovenstukje. De wind speelt met haar geblondeerde haar. De parkietjes kwetteren: ,,Wat een prachtig rond achtersteven. Hopelijk verschijnt de boeg snel in beeld.” De blondine lijkt voorlopig niet van plan te zijn zich om te draaien. Als de kramp in hun lijf begint toe te slaan verdwijnen de verrekijkers weer op hun uitgezakte buik.

Naast de parkietjes liggen twee vrouwen. De één heeft een groen badpak aan en de ander draagt een exemplaar met hetzelfde bloemetjespatroon als de bermuda ,,Willen jullie koffie en een broodje?” vraagt het bloemetjesbadpak. Ze staat op, veegt het zand van haar badpak en ontdeukt haar voorgevormde cups. ,,Ja, daar hebben we wel trek in. Zand en strand maken hongerig” trekkebekken de parkietjes dubbelzinnig. De vrouw tovert een thermoskan tevoorschijn, schenkt vier bekertjes vol en deelt deze uit.,,Is er nog iets te beleven op zee?” informeert ze belangstellend. ,, Nee, dat valt tegen, het is erg rustig,” klinkt het gelijktijdig. ,, Worden we al bruin?” informeert het groene badpak en wijst op haar melkfleswitte benen. ,,Jullie rug is nog steeds erg wit, blijf voorlopig maar op de buik liggen,”antwoorden de parkieten eensgezind. Ze pakken een fles zonnebrandolie en besmeren de rug van hun echtgenotes met een flinke laag smurrie.

Als de dames zijn uitgeschakeld, nemen de parkietjes hun startpositie weer in. ,,Boegbeeld op stuurboord”meldt de rode zwembroek verheugd. Binnen een seconde worden de verrekijkers in positie gebracht. De blondine draait zich om, rekt zich uit en gaat zitten. ,, Dat valt tegen,” fluistert de bermuda. ,, Zit weliswaar goed in de lak maar is minstens 50 jaar oud. Kijk maar, de voorsteven is hier en daar wat uitgezakt.” Beteuterd staren ze naar de horizon waaraan een cruiseschip verschijnt. Ze zien het niet.

,, Een vloot op bakboord” jubelt de rode zwembroek. Op links strijkt een groep meisjes van rond de achttien neer. Ze zetten hun tassen in het zand, schoppen hun schoenen uit en trekken de truitjes over hun hoofd. De grijze parkietjes knikken blij en brengen hun verrekijkers in stelling. Ze draaien het beeld scherp en loeren verlekkerd naar meisjes die met gemak hun kleindochters hadden kunnen zijn.


Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkt 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep.

11 reacties

Geertje · 17 november 2005 op 10:28

‘Hangouderen’ die gluren worden binnenkort uitgenodigd bij de plaatselijke MacDonalds, kleinkinderen mogen mee! 😛

Leuke column!

Eddy Kielema · 17 november 2005 op 11:21

“In een dorp waar iedereen elkaar kent, is het niet prettig als er continu in je winkelwagentje wordt gekeken”. Dat was het argument om hangouderen te weren in Nieuwe Pekela. Met dat argument kun je hangouderen ook weren aan het strand, want “in een plaats waar iedereen elkaar kent, is het niet prettig als er continu naar je lichaamsdelen wordt gekeken…” 😛

Mosje · 17 november 2005 op 11:50

Loeren? Ik noem het mensen kijken. Iedereen vindt dat leuk, van jong tot oud.

Eddy Kielema · 17 november 2005 op 11:53

[quote]Loeren? Ik noem het mensen kijken. Iedereen vindt dat leuk, van jong tot oud.[/quote]
O, ben jij die man met die verrekijker…?? 🙂

wendy77 · 17 november 2005 op 12:38

Ik mag ook graag een keertje loeren hoor, hihi.
Heerlijk zomers op het terras…..was het maar vast weer zover

Leuke column weer Li!

Troy · 17 november 2005 op 13:49

Volgens mij hoorde die foto onder Eddie’s column onder de jouwe 😀

Ma3anne · 17 november 2005 op 21:06

Je zóu ze! De jongens! 😀

Geertje · 17 november 2005 op 21:29

@ Eddy
[quote]O, ben jij die man met die verrekijker…?? [/quote] :laugh: :laugh: :laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

Raindog · 18 november 2005 op 00:02

Zeer, zeer leuke column! En zo h*rk*nb**r! Haha. Ik zag mezelf over een jaartje of wat al zitten, uiteraard niet met mijn vriendin maar met enkele van mijn vrienden. Geweldige geheimtaal hebben die ouwe lullen verzonnen zeg! Zeker nu ik het bootvirus te pakken hebben en deze winter mijn vaarbewijs wil gaan halen.

🙂

pepe · 18 november 2005 op 10:36

Ik denk ik meer naar de mast zal loeren als ik oud ben, en natuurlijk de pretlichtjes aan stuur en bakboord, die moeten twinkelen.
Geweldige column Li, ik heb ervan genoten. 😛

Fred · 18 november 2005 op 14:17

Mooi he Li?
Van de zomer gaan we weer, nemen we Pepe mee voor jou om op zoek te gaan naar periscoopjes.
Ik vermaak me wel.

Geef een antwoord