Een collega van me komt binnen en vraagt; ‘Kun je me zo even helpen als je tijd hebt?’ Ik kijk niet op van mijn beeldscherm en antwoord; ‘Ja, tot zo.’ Ik ga er van uit dat het om het vaccineren van een kleuter gaat die met pa en ma mee op reis gaat. Hij neemt dan zodra ik binnenkom de kleine op schoot in een stevige greep en ik prik het tere kinderarmpje lek. Om alles zo snel en pijnloos voor de kleine cliënt te laten verlopen. En voor ons zo geluidloos mogelijk. De moeder van de brulboei, die prompt zwijgt bij de aanblik van de cadeautjes-emmer, heeft er altijd veel meer moeite mee. Maar wil weer niet bij mijn collega op schoot.
Beetje eenkennig.

Dit keer wacht me helemaal geen kleuter, maar een paar ogen in een zwarte lange, alles verhullende lap. Ik voel me op slag heel onbehaaglijk. De ogen kijken me vriendelijk en dankbaar aan. Ik hoop dat mijn gevoel niet zichtbaar is en doe een poging vriendelijk terug te kijken. Als mijn collega uitgevraagd heeft waar de reis naar toe gaat en weet welke vaccinaties er gegeven moeten worden, wijst hij een kleine aangrenzende kamer aan en trek ik me met de ogen terug. Dan veranderd op slag de stemming. Er komt ook geluid onder het kleed vandaan! Een vriendelijke vrouwenstem die beter Nederlands spreekt dan ik Arabisch. De stem en de ogen worden ontdaan van het zwarte kleed en de wat meer kleurrijkere lagen daar nog onder. Er verschijnt een prachtige zwarte bos haar dat een mooi gezicht omlijst. Ik sta op het punt te roepen; “Waarom?” maar laat het moment voorbij gaan. Ik geef de vereiste vaccinaties die benodigd zijn voor het familiebezoek en stempel het gele boekje. Daarbij spiek ik snel naar de leeftijd van de dame. Ze is 24, veranderd weer in een paar ogen en ik begrijp er niets van. Het open ‘balkje’ dat haar ogen de wereld in laat kijken doet me denken aan het balkje dat een crimineel voor zijn ogen krijgt in de media.

Waarom verklein je jezelf tot alleen een vizier, is dat een keuze of opgelegd. Door een religie, een cultuur? Of is haar vizier alleen maar letterlijk zichtbaar en het mijne juist beperkt zonder dat dat aan mijn uiterlijk te zien is?

Allemaal vragen die ik haar wil stellen, maar ik doe het niet.

Categorieën: Diversen

13 reacties

arta · 10 mei 2011 op 07:22

[quote]Waarom verklein je jezelf tot alleen een vizier, is dat een keuze of opgelegd. Door een religie, een cultuur? Of is haar vizier alleen maar letterlijk zichtbaar en het mijne juist beperkt zonder dat dat aan mijn uiterlijk te zien is?[/quote]
Geweldige slotconclusie, fijn je weer te lezen!!

SIMBA · 10 mei 2011 op 08:08

Mooi geschreven Mup!
Ik vind het ook zonde dat zoveel moois onder lappen wordt weggewerkt.

Mien · 10 mei 2011 op 08:25

Goed geschreven column die vragen oproept.
Het antwoord dat je zelf geeft mag er ook zijn.

[quote]Of is haar vizier alleen maar letterlijk zichtbaar en het mijne juist beperkt zonder dat dat aan mijn uiterlijk te zien is?[/quote]

Mien

Meralixe · 10 mei 2011 op 10:06

Mooie column die vele vragen oproept.
Ik heb wel wat moeite met de link tussen het eerste deel (met, mooi woord ) “brulboei” en het tweede deel, de kern van de column.
Ik merkte ook op dat er een grote ruimte zit tussen deze en vorige column. Volgende keer minder ruimte (tijd ) A.U.B. Daarvoor zijn uw columns te goed. Laat ze niet in uw hoofd zitten maar vertrouw ze toe aan column x, terug A.U.B.

LouisP · 10 mei 2011 op 11:06

Mooi stukje..
“ik prik het tere kinderarmpje lek. Om alles zo snel en pijnloos voor de kleine cliënt te laten verlopen.” Vind ik niet in het stukje passen..

Fem · 10 mei 2011 op 14:07

[quote]De moeder van de brulboei, die prompt zwijgt bij de aanblik van de cadeautjes-emmer, heeft er altijd veel meer moeite mee. Maar wil weer niet bij mijn collega op schoot. Beetje eenkennig.[/quote]

Is het nu de moeder of de brulboei die eenkennig is 😉 ?

Vooral het tweede deel vind ik helemaal prachtig!

klapdoos · 10 mei 2011 op 14:15

Mooi en raak geformuleerd, een column die vele vragen open en dicht laten, hoe eng het ook is…
groet van leny

dokterblues · 10 mei 2011 op 14:51

Het gedeelte over het kind had voor mij niet gehoeven. Maar daarna vind ik het ijzersterk, heel goed!

pepe · 10 mei 2011 op 16:34

Heerlijk jouw stukje hier te lezen, ook al was het voor mij niet nieuw.
Voelt goed weer hier te zijn, he? 😉

sylvia1 · 10 mei 2011 op 19:25

Goh Mup, over boerka’s is al zo ontzettend veel geschreven… en toch voegt deze column iets toe. De ijzersterke zinnen die hier boven al aangehaald zijn. Dat je de lezer meeneemt van je ene gedachte naar de andere, en dan de twijfel over je eigen gedachten. Goed zeg!

Dees · 10 mei 2011 op 19:57

[quote]Waarom verklein je jezelf tot alleen een vizier, is dat een keuze of opgelegd. Door een religie, een cultuur? Of is haar vizier alleen maar letterlijk zichtbaar en het mijne juist beperkt zonder dat dat aan mijn uiterlijk te zien is?[/quote]

Eerder gequote, maar dat mag ook wel. Vind het een mooi stukje kippenvelwerk.

embee · 10 mei 2011 op 20:15

Heel gaaf stukje Mup, goede laatste regel ook!!

groetje van embee

Mup · 11 mei 2011 op 12:36

Dank je wel vor jullie reacties, ben het eens over het stukje van de ‘brulboei’ goeie suggestie!

En hoorde uit betrouwbare bron dat ik 2x (wel consequent) de fout ingegaan ben met veranderT!

Groet Mup

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder