‘Dit is verdomme toch echt zwaar om te doen’, roept echtgenoot zuchtend vanaf zijn klus op ons dak. ‘Ik krijg er zere poten van’. En als ik niet uitkijk, donder ik nog naar beneden ook, want veel houvast heb ik hier niet. ‘Ik weet het, geef ik terug, je klauwen doen zeer, je riskeert je kop en als je niet uitkijkt breek je je poten ook nog’ .
Een verbouwereerde blik volgt.
‘Wat zeg jij nou?
‘Hoezo, wat bedoel je?, geef ik terug, zonder een spier te vertrekken.
‘Nee, dat past niet bij je, dat moet jij niet gaan doen’.
‘Och, op de duur neem je het gewoon over, hè, als je het steeds hoort’. Je hebt er toch zeker geen last van, neem ik aan?’antwoord ik.

Ik ga maar naar binnen om thee te zetten. Ondertussen denk ik na. Vind ik dat taalgebruik en gevloek nou echt nog steeds heel erg storend? Zelfs na zoveel jaar?
Vooral in het heetst van de strijd tijdens klusjes, waar iets fout gaat, bij schrik of bij groot enthousiasme vliegen de verdoemde goden over de tafel.
Bij hem, komend uit een gezin van veertien kinderen, werd op zulke kleinigheden niet gelet, denk ik. Een groot katholiek gezin. Ik ken het fenomeen in een iets minder sterke versie ook uit eigen ervaring: er werd veel gebeden, gevloekt en gebiecht en dat slijt er nooit meer helemaal uit. Een goede opleiding, een grote intelligentie: het doet er niks aan af. Het is, verdomme, ja, ik doe gewoon even mee, ingesleten of ingegroeid en er nooit meer uit te slaan.

Er komt een herinnering boven aan mijn schooltijd. Ik zat op de Middelbare Meisjesschool. Natuurlijk ook een katholieke, zelfs met nonnen. Daar gaf Meneer Visser, een ‘bekeerde’ dominee, ons godsdienstles. Vloeken was in zijn jeugd echt absoluut taboe geweest. Iets waar je in het hiernamaals door een strenge God op zou worden afgerekend en dat sleep je een heel leven met je mee. Hij vertelde in de les dat hij eens onverwachts aanbelde bij een katholieke familie voor een bezoek. Een kind keek door het voordeurraampje en riep naar achter : ‘Verdomme, daar heb je de dominee’. Hij moest daar altijd erg om lachen, dus wij leerlingen vonden hem toch wel echt bekeerd. In ieder trimester vertelde hij dit voorval minstens een keer. Daar zeiden wij nooit iets van, want dan vergat hij te overhoren.

Maar terug. Vind ik het werkelijk zo storend? Zelf vloek ik eigenlijk weinig. Als ik erover nadenk waren het vroeger vooral mijn vader en mijn broers die deze gewoonte hadden. Mijn moeder en zussen veel minder. Ik weet inmiddels uit ondervinding dat het wel met beschaving te maken heeft, maar niet persé met innerlijke beschaving. Ik ken genoeg mensen die nooit zullen vloeken of ruwe taal bezigen, maar die ik heel onbeschaafd vind, innerlijk dan, in hun denkwijze of standpunten. En andersom ken ik vloekbeesten die zachtmoedig, intelligent en innerlijk beschaafd zijn, zoals echtgenoot.

‘Dat heb je Goddomme ook snel voor elkaar gekregen’, zegt hij glunderend, als ik met het theeblad in de tuin verschijn. Tja…

Categorieën: Mannen & Vrouwen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

17 reacties

SIMBA · 28 september 2011 op 07:51

Een verdomde leuk stukje 😀

Boukje · 28 september 2011 op 08:59

Potverdrie deze is echt tering goed.
Uit het leven gegrepen.
Bij ons is het net zo, maar mijn lief is in de loop van de jaren wel ietsje minder gaan vloeken.

Graag gelezen!
:hammer:

Bitchy · 28 september 2011 op 09:54

Ik kom ook uit een groot katholiek gezin, maar vloeken was bij ons taboe. Mijn vader vond het diep in zijn hart onzin, want bij elk singeltje wat uitkwam waar een “vloek, schunnig” of een “vies” woord in zat mocht ik kopen van hem :hammer:

Lekker, vlot en met een boodschap geschreven, zo lust ik er wel meer!

Mien · 28 september 2011 op 11:40

Oei, oei, vloeken in de kerk … dat mag toch nie … ! Pally toch!
Mooie slotalinea en snedige eindzin.

Mien (schaaft soms bij, maar fileert bij voorkeur) :hammer:

lisa-marie · 28 september 2011 op 11:42

vloeken wel of niet of een beetje of… zorgt hier in huis voor discussies sinds hier een kind in huis is daarvoor….
ik heb genoten en gelachen 😀

Ferrara · 28 september 2011 op 12:29

Sodeju, wat vind ik dit een fijn stukje om te lezen. Mij valt er ook wel eens eentje uit de mond (boos) en daar schrik ik dan toch van.

Ik heb ooit met een internist gewerkt die altijd vloekend binnenkwam. Hij was helemaal verbaasd dat ik hem een keer met dezelfde woorden van repliek diende.

arta · 28 september 2011 op 13:13

Haha, leuk! Ik ga hier nie vloeken, dat doe ik liever thuis… 😀

Libelle · 28 september 2011 op 16:21

Knotsepietje!thee zetten kun je ook al.

Meralixe · 28 september 2011 op 16:56

Toen ik een jaar of drie a vier was vroegen grote mensen me of ik al kon vloeken. Dit was toen een soort statussymbool.
Nu vloek ik niet meer.
Ik heb ik in privésfeer een bij tijden grof
taalgebruik overgehouden aan meer dan 40 jaar noeste handenarbeid.
Indien nodig let ik er op woorden die dan ook bijna altijd zwaar dialect zijn niet te gebruiken.

Harrie · 28 september 2011 op 22:28

Ik slik mijn vloek meestal in. Dat vindt mijn maag dan weer niet leuk. Maar ja, respect voor de medemens is me met de paplepel ingegoten.

Boukje · 29 september 2011 op 00:37

[quote]Ik slik mijn vloek meestal in. Dat vindt mijn maag dan weer niet leuk. Maar ja, respect voor de medemens is me met de paplepel ingegoten.[/quote]

Harrie geweldig!
Ik wou dat ik het zo geschreven had.
:toeter:

sylvia1 · 29 september 2011 op 09:03

Zo’n harde vloeker is ’t toch niet, Pally, of is dit de gekuisde versie? 😀
De herinnering aan de meisjesschool vind ik erg mooi, leuke anekdote.
Ik lees hier ook wel de – universele – neiging in om je partner te willen veranderen, inderdaad oa omdat je verschillend opgevoed en opgegroeid bent.

trawant · 29 september 2011 op 10:02

Nog even oefenen Pally en je vloekt als een bootsman op een Voc schip.
Intussen zie ik meneer Pally op dat dak zitten, als
dat maar goed gaat.. Leuk stuk!

Prlwytskovsky · 29 september 2011 op 22:41

“Grote Griebeltjes.” Dat is mijn sterkste verwensing.
Leuk verhaal Pally, leest lekker snel.

DreamOn · 30 september 2011 op 16:07

Al ben ik niet meer kerkgaand, vloeken vind ik nog altijd erg om te horen. Zelf vloek ik nooit, zit niet in mijn systeem!
Herkenbaar stukje Pally.

Wel heel erg slordig voor jouw doen. Van die aanhalingstekens en spaties klopt dondeju geen bal! (Wilde ik toch nog even fijntjes opmerken…) :hammer:

pally · 1 oktober 2011 op 23:02

Dank allemaal voor de reacties!
Do: ja, tikkie slordig wel wat betreft leestekens: te veel haast :oeps:

groet van Pally

embee · 4 oktober 2011 op 20:41

Dat gebeurt bij ons nou nooit!!!
Erg leuk!

embee :hammer:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder