De oren vriezen nog net niet van mijn hoofd op het moment dat ik de deur open om naar binnen te gaan. Onmiddellijk word ik verwelkomd door de warmte van mijn kroeg. Ik trek mijn leren jack uit, zwaai deze over een kruk en neem plaats aan de bar. Een biertje staat al lonkend op mij te wachten. “[i]Het is een kwestie van geduld…[/i]” hoor ik, in zuidelijk accent, uit de boxen komen en nog voor ik het weet, begeef ik mij weer in het verleden. Een tijd dat deze King zijn harten vrouw had veroverd. Een tijd van geluk die bijna dagelijks hoogtepunten kende maar ook een naadloze symbiose was, met ontwikkelingen die elkaar in een veel te hoog tempo opvolgden. Naïef lieten wij ons meeslepen op onze verwachtingen van de omgeving.

Vanaf de sinaasappelschil, die zij door de roze bril aanzag voor een exotische schelp tijdens onze eerste wandeling, via het vlaaiengevecht in Amsterdam, waar wij onze liefde aan elkaar verklaarden, in een grote winkelstraat met een toepasselijke naam, tot de aanschaf van ons eigen stulpje, volgden de jaren elkaar in een rap tempo op. Niet wetende wat plannen maken was, lieten we ons meevoeren op een zalige golf van emoties, zonder erbij stil te staan. Totdat wij onze blik werkelijk naar de horizon wilden richten. We wilden trouwen en ons verbond tot elkaar bekronen met kinderen.

Maar het heeft niet zo mogen zijn en eindelijk begrijp ik dat we inderdaad niet hetzelfde accent hadden. Het was namelijk ook een tijd waarin we verplicht afreisden naar het zuiden om carnaval te vieren. Deden we ons anders voor dan wie we werkelijk wilden zijn, op zoek naar een eigen identiteit? Wat maakt het verschil? Uiteindelijk zijn de kaarten geschud en de maskers gevallen. Achter de roze bril schuilt de realiteit met zijn positieve en negatieve kanten. Ik zit hier op een kruk aan mijn vertrouwde bar. Wat rest zijn de gedachten waar ik met weemoed en nostalgie op kan terugblikken, nu ik weet dat we het geluk hadden om samen kind te zijn. Proost!

Categorieën: Liefde

7 reacties

Mosje · 5 februari 2006 op 12:30

[quote]waar wij onze liefde aan elkaar verklaarden, in een grote winkelstraat met een toepasselijke naam[/quote]Was het kalverliefde in de Kalverstraat?
King, wat ben je toch een dolende ridder. Ik zou je mijn medeleven willen betuigen in de Ogentrooststraat.
(bestaat echt, in Amsterdam nog wel)
😉

KawaSutra · 5 februari 2006 op 13:31

[quote]Een tijd dat deze King zijn harten vrouw had veroverd.[/quote]
[quote]….nu ik weet dat we het geluk hadden om samen kind te zijn.[/quote]
Jouw prachtige mijmering doet mij denken aan het sprookje van “Alice in wonderland” dat ik toevallig net heb voorgelezen aan mijn zoontje. Als dat ongeveer je beleving is geweest ben je ondanks alles toch een rijk man!
Toch kun je dankbaar zijn dat jouw hartenvrouw geen koningin is geworden. Dan lag nu je ‘kop eraf’. 😀

Li · 5 februari 2006 op 14:22

Mooie en liefdevol geschreven column King.
[quote]Wat rest zijn de gedachten waar ik met weemoed en nostalgie op kan terugblikken, nu ik weet dat we het geluk hadden om samen kind te zijn.[/quote]

Koester dit en zie het als één van de parels aan je levenslijn.
In de toekomst zullen er meer pareltjes volgen, ik weet het zeker. 😉

Li

Dees · 5 februari 2006 op 18:43

Het is net of ik deze eerder heb gelezen. Misschien op je eigen site? Wel een mooi stuk, op naar herstel, ofzo…

Eddy Kielema · 5 februari 2006 op 20:41

Mooie mijmering nu carnaval weer in aantocht is.

Nana · 6 februari 2006 op 13:30

Uiteindelijk zijn de kaarten geschud en de maskers gevallen.

Welke jazzy songtekst was het toch; it is the wrong face, but such a pretty face?

Met andere woorden mooi geschreven het roept muziek bij mij op
😉

Ma3anne · 6 februari 2006 op 21:01

Dat gevoel heb ik bij ‘hup daar is Willem met de waterpomptang’. Daar kan ik zomaar bij wegmijmeren en tot tranen toe in diepe melancholie wegzakken.
Sterk spul, die carnavalshits. 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder