“Die blauwe in de hoek.” zeg ik.
Ik leg een munt neer. Handen in een open rechthoek ruilen mijn geld voor een pakje Orbit. Lichtblauw.
Ik wurm het bovenste stukje eruit, stop het in mijn mond en bijt de gladde perfectie kapot. Mmmmm… Benbits-donkerblauw!! De herinnering verspreidt zich razendsnel. Lopend naar mijn wekelijkse baantje slinger ik mezelf terug naar een leven geleden. Vijftien was ik, en doodsbenauwd voor vieze adem. Die van mezelf dus. Daartegen zette ik het Benbits-Offensief in. De smaak verkleefde met mijn mond.

De zeilkampbasis was een oude boerderij in Uitwellingerga. Om op het Sneekermeer te komen moesten we onze zestien-kwadraatjes een eindje door de slootjes bomen. De glinsterende, met riet doorsneden watervlakte vormde een betoverend contrast met de heuvels van Zuidlimburg, mijn geboortegrond. Hier was álles dichtbij.

De naam was me al opgevallen van de lijst die we thuiskregen. Arjan Frank. Ik besloot alvast verliefd te worden. Ruim op tijd dus.
De jongen in kwestie bleek bijzonder aantrekkelijk. Hij liet zijn oog ook op mij vallen. Dat was natuurlijk eveneens bijzonder mooi meegenomen.
Hij verleidde míj, op het start-eiland. We zaten op het grasveld voor het paviljoen. ‘t Grote metalen vergiet met vooraf gesmeerde bruine boterhammen met kaas stond in het midden van de groep. Zijn hand kroop naar mijn taille.
Het kriebelde. Ver voorbij mijn buitenste laagje.

De dagen daarna verliepen in toenemende mate van spannend. ’s Nachts sliepen we buiten met zijn allen. Mijn grijsblauwe donzen slaapzak was een grot waarin ik me diep terugtrok uit het geroezemoes er omheen. Het kauwgumpje in mijn mond viel mét mij in slaap. Op mijn eerste zoen kon ik niet voorbereid genoeg zijn immers.

De voorlaatste avond gingen we samen wandelen. Ik maakte me zorgen. Alles kwam aan op timing. Zou ik snel genoeg zijn om mijn kauwgumpje op tijd en onopgemerkt uit mijn mond te prutsen? Of zou het in de kus gevangen blijven om dan door zijn tong ontdekt te worden?
Arjan stopte plotseling en draaide zich naar me toe. Vluchten kon niet meer. Zo onzichtbaar mogelijk duwde ik de pretbederver met mijn tong achter een kies. Gelaten wachtte ik af. Arjan kantelde zijn hoofd, sloot zijn ogen en boog voorover, met licht geopende mond. Gebiologeerd keek ik naar het gat. Als in trance kantelde ik eveneens mijn hoofd en opende mijn mond. Met open ogen.

De ambassade komt in zicht. Zo ook mijn uurtje Nederlandse les geven. Juffen móéten frisse monden hebben, maar zij mogen niet kauwen. Ik haal mijn mond leeg. Om het propje vouw ik een vodje.
Als ik het gebouw inga trek ik nog net door de dichtslaande deur het laatste staartje verleden mee naar binnen. De toekomst in.

Onze open monden plakten aaneen; dichtten zichzelf met elkaar. Voor de vorm bewogen we wat. Lippen die in wangen hapten, hoofden die af en toe in tegenovergestelde richtingen bogen, maar het binnenwerk ontbrak, de intiemste ontmoeting bleef uit.

Mijn kauwgumpje werd niet ontdekt in de frisse zwarte leegte.
De kus was hol.

Categorieën: Diversen

11 reacties

Bitchy · 20 november 2006 op 07:24

Uhhhh…. begrijp ik het goed? 😉

Estrella · 20 november 2006 op 07:54

Hahahah, geweldig, herkenbaar!

SIMBA · 20 november 2006 op 08:23

Hahhahahaha, inderdaad herkenbaar. (is dit week van de jeugtrauma’s ? ) 😉

pepe · 20 november 2006 op 08:49

Geweldig weer, hoe jij van iets heel gewoons iets bijzonders weet te maken. Dat is, volgens mij, de kunst van het schrijven.
Tot de laatste regel de lezers boeien!

Dat is jou goed gelukt!

arta · 20 november 2006 op 09:45

Inderdaad, boeiend beschreven!
Het tussenstukje leidde wel een beetje af. (juf op ambassade)
🙂

pally · 20 november 2006 op 10:11

[quote]het kriebelde ver voorbij mijn buitenste laagje[/quote]
Weer een juweeltje, Anne!
Goed om een regenachtige maandagmorgen mee te beginnen.
Ik vond het leuk dat je even tussendoor terugging naar het nu. Dat maakte het nou eens niet rechtstreeks van A naar Z
groet, Pally

Ma3anne · 20 november 2006 op 10:28

Waar je ook over schrijft, de kracht zit telkens weer in die woordvondsten die intens heldere beelden en gevoelens oproepen.
Ook dit verhaaltje met kleine hapjes opgesmuld. Heerlijk.

KawaSutra · 20 november 2006 op 18:13

Zal ik toch maar even de damesreacties doorbreken.
Ik verwachtte eigenlijk een zoektocht naar het kauwgumpje na afloop. 😉

Mup · 20 november 2006 op 20:21

Hoe een kauwgumpje pakken op weg naar je werk, je zo naar het verleden kan halen, mooi hoor. Of hoe je van het lezen van een column heimwee kan krijgen naar een Belga:-)

Groet Mup.

Maurits · 20 november 2006 op 23:29

Hoi Anne, Geen column, wel een leuk kort verhaal. Maar het is niet echt afgerond. De flash forward tegen het eind komt uit de lucht vallen. Misschien is het een idee om het verhaal af te sluiten door de gebeurtenis uit het verleden nog eens met de ogen van nu te beschouwen. Bijvoorbeeld de rol van het frisheidsbeginsel bij de holheid van de kus. Was je te perfectionistisch en werd het daardoor steriel? (Ik heb het gevoel dat je dat wel bedoelt) Is er wat dat betreft een parallel in het heden? Of juist niet!

Anne · 21 november 2006 op 11:48

Dank je wel Maurits, voor de doordachte kritiek. Dat kan ik altijd waarderen. Ik kijk daardoor met nieuwe ogen naar mijn eigen stukje, en dat helpt me verder, niet alleen bij dit verhaal, maar ook in het algemeen bij andere verhalen.
Verder alle anderen: ook bedankt voor de leuke reacties. Doet goed.
Anne

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder