Natuurlijk heb ik vrienden! Vrienden waar ik mee kan lachen, vrienden op het werk, vrienden waar ik eens gezellig mee op stap ga, vrienden waar ik af en toe eens een bakkie koffie ga drinken, vrienden waarmee ik het over de kinderen heb en dan heb ik nog vrienden waarmee ik het over van alles heb, behalve over de kinderen. Vrienden zat dus. Of niet? Want zijn het wel echte vrienden als ik er wel mee kan lachen, maar niet mee kan huilen? Zijn het wel vrienden als ik ermee over de kinderen kan praten, maar niet over wat mij verder bezig houdt? Ik heb ze wel hoor, vriendinnen waarbij ik alles kwijt kan, maar die wonen helaas zover bij mij vandaan, dat ik ze mijn verhaal alleen kan mailen of over de telefoon kan doen. Ik baal ervan dat ik niet bij ze aan kan bellen om even een potje te janken en een bakje thee te drinken of ze onverwacht van de bank kan trekken om er even op uit te gaan.

Af en toe denk ik er een in de buurt gevonden te hebben, maar iedere keer blijkt het weer van één kant te komen. Eerst lijkt alles te kloppen. De klik is er, twee zielen één gedachte, we hebben aan een half woord genoeg. We vertrouwen elkaar en lachen na een serieus gesprek onze tranen weg. We kunnen ongegeneerd onszelf zijn, durven belachelijke antwoorden te geven op serieuze vragen, alleen maar om de ander te laten lachen. Totdat ik zelf degene ben die een schouder nodig heeft. Dan hoor ik niks meer. Als ik dan een sms stuur, krijg ik als antwoord “geen tijd” of “sorry, beltegoed is bijna op”, als ik vraag om langs te komen, krijg ik als antwoord “heb het nu even druk, ander keertje”.

Er op terugkijkend, was het dan meestal niet zo rooskleurig als ik in eerste instantie dacht. Dan was ík altijd degene die aan een half woord genoeg had en was ík altijd degene die de tranen probeerde weg te lachen.

En daar sta ik dan, huilend, tussen al mijn zogenaamde vrienden. En niemand die een schouder aanbiedt. Het is verdacht stil aan de telefoon. Ze wachten.Wachten totdat er weer een vrolijke meid aan hun deur staat om hun tranen weg te lachen. Laat ze maar wachten. Wachten tot ze een ons wegen. Ik zit bij mijn moeder. Uit te huilen bij een bakje thee.

Categorieën: Diversen

13 reacties

KingArthur · 11 december 2006 op 11:27

Vriendschap kent geen afstand en geen tijd. Maar ware vrienden waar het echt mee klikt zijn inderdaad zeldzaam. Kop op :-)? Het komt wel weer goed.

KawaSutra · 11 december 2006 op 12:54

Zo maak je natuurlijk geen vrienden Wendy. 😛
Maar je hebt gelijk:

[quote]Een keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot, met een dun laagje chroom

[i]Vriendschap – Het Goede Doel[/i]
[/quote]

Ma3anne · 11 december 2006 op 13:15

‘In nood leert men zijn vrienden kennen,’ zegt een oud Chinees spreekwoord. 🙂

DreamOn · 11 december 2006 op 17:59

Het is makkelijker om met iemand te lachen dan met iemand te huilen.
Gelukkig dat je wel troost bij je moeder kan vinden. En bij Column X!
Heel veel sterkte, je mag altijd komen uithuilen!
Doe ik gewoon een potje met je mee…

arta · 11 december 2006 op 18:28

Inderdaad, zo zie je het vaak gebeuren…
Vaak heeft men ook te hoge verwachtingen van vrienden, want wat mij betreft hoef je niet met elke vriend(in) alles te kunnen delen!

Goed geschreven!
Sterkte!

pepe · 11 december 2006 op 18:47

Mooie column en pfff dan heb je een vriendin gevonden die met je lacht, huilt en zelfs met je schrijft, dan verhuist ze naar de andere kant van de wereld 😉

Gelukkig is de vriendschap er niet minder om en komt er wel weer een tijd dat we samen lachen en janken.

Het komt goed allemaal.

Prlwytskovsky · 11 december 2006 op 18:49

Zo zitten mensen in elkaar Wendy, ze klagen steen en been maar als jij eens iets wilt zeggen dan hebben ze geen tijd. Leuk je weer te lezen hier. :kiss:

SIMBA · 11 december 2006 op 19:00

Bedankt Wendy! Ik dacht dat ik de enige was met deze ervaringen.

Li · 11 december 2006 op 20:03

[quote]’In nood leert men zijn vrienden kennen,’ zegt een oud Chinees spreekwoord[/quote]

Of
Als voorspoed faalt, falen de vrienden…

Lullig voor je Wendy maar gelukkig heb je je moeder nog.Zij schenkt met liefde een bakje troost. 😉

Li

pally · 11 december 2006 op 23:04

Veel goede vrienden heeft niemand.
Hoogstens een paar en daar heb je dan ook wat aan.

Jij bent er in elk geval een, dus heb je ze ook.
Soms ver weg maar dan nog….Van die tegenvallende types moet je maar meteen droppen, Heb je niks aan!
groet Pally

Shitonya · 12 december 2006 op 00:10

de titel alleen was al voldoende. De rest is enkel een persoonlijk voorbeeld welke wel meer mensen hebben helaas..

Bitchy · 12 december 2006 op 06:08

En wie begrijpt je beter dan je moeder?

😉

wendy77 · 12 december 2006 op 09:35

Dank voor alle reacties :kiss:

Geef een antwoord