Klik hier om deze column te horen

Het was herfstvakantie. De proefwerken waren voorbij en wij leefden – tot grote ergernis van onze moeders – tijdloos in de letterlijke zin van het woord. Zonder horloge en lang voordat het mobiele telefoontijdperk haar intrede had gedaan, voelden wij ons zo vrij als een vogel. In het winkelcentrum hadden wij verf voor onze haren gekocht en eyeliner gejat. Mijn moeder was makkelijker dan die van haar, dus gingen wij onderweg naar mijn huis om elkaars haren te lijf gaan en onze gezichten van strijdkleuren te voorzien.

Slingerend op onze Halleluja fietsen hadden wij plezier om niets. Mijn vriendin plukte een paar grassprieten voor mijn moeder, in de hoop dat die langer zouden blijven staan dan de klaprozen die zij ooit had gegeven. Zij was op dreef met haar ongekende humor. Ik weet nog hoe het voelde toen ik in mijn broek pieste van het lachen. “Kijk dan, ik ben zeiknat!” giechelde ik, wijzend naar de donkere plek die zich in mijn hippe paarse broekpak vormde. Zij hield het ook niet droog toen ze dit zag en wij lachten tranen met tuiten; elke dag was één groot feest.

Even verderop fietsten wij langs de enige flat die ons dorpje rijk was. Ineens hoorden wij een hoop gekrijs, geschreeuw. Was het van een mens of een dier? Onze blikken vonden elkaar even en wendden zich gelijktijdig in de richting van het lawaai. Er werd iets van de galerij naar beneden gegooid. Geparkeerde auto’s belemmerden ons zicht. Wij smeten onze fietsen op de grond en renden zo hard als wij konden de straat over om te zien wat het was. Een Bouvier was naar beneden gegooid en hing over een geparkeerde fiets heen. Overal bloed. Hij leefde nog, gorgelde, trilde, terwijl het leven in een rode stroom uit hem weg vloeide.

In paniek keken wij naar elkaar, naar de hond, weer naar boven en zagen een worsteling. Nog iets werd over de galerij gegooid, nee… ja… een vrouw! Voordat wij het konden beseffen, stortte de dader zich achter zijn slachtoffers aan. Hij werd niet geduwd, maar koos zelf voor de sprong in het diepe.

Onze handen vonden elkaar, smolten samen, er was geen zij en ik meer, wij waren een. Ineens was er politie, ouders, allerlei mensen vroegen en zeiden dingen die niet tot ons doordrongen. Wij belandden in een luchtledig iets, niets, alles: onze vrije val ging maar door. Hulpverleners werden geconsulteerd. Wij leerden, zo jong nog, om dit trauma een plaatsje te geven. Een trauma dat onbegrijpelijk en niet te verwerken is. Zij en ik hebben deze ervaring en elkaar.

Eens in de zoveel tijd gaat midden in de nacht de telefoon. De ene keer bij haar, de andere keer bij mij. De ander hoort alleen maar: “Hee…”, en de een weet genoeg. Soms praten wij samen, maar vaker zwijgen wij, voelen wij, snikken en weten wij. Woorden schieten altijd tekort.

Elke keer als ik verf koop voor mijn haren, dan sta ik stil bij de familiedrama’s die dit teweeg heeft gebracht. Voor haar familie, mijn familie, alle families van de mensen in de flat, mensen die ik wel en niet ken.

Wij vragen ons af of onze angsten, hoewel totaal anders van aard, zich hierdoor in ons hebben gemanifesteerd. Wellicht waren wij precies hetzelfde geweest zonder deze ervaring. Zwijgend gaan wij voort, behalve als ’s nachts de telefoon gaat en zij of ik: “Hee…” hoort, aan de andere kant van de lijn. Dan nemen wij, onze handen via de telefoon ineengestrengeld, wederom samen die sprong in de diepste spelonken van onze ziel.

[b][size=xx-small]Deze audio-column werd mede mogelijk gemaakt door ReadMe.[/size][/b]


WritersBlocq

Talent voor tekst, taal en verhaal

41 reacties

Eddy Kielema · 28 oktober 2005 op 17:50

Wat een geweldig goed verhaal, Pauline! De overgang van een heel leuke ervaring naar een heel afschuwelijke doe je op bijzonder knappe wijze en de gevolgen weet je ook heel duidelijk en aangrijpend te omschrijven. Zelden zo’n goede column hier gelezen!

Outsider · 28 oktober 2005 op 17:58

[quote]Wij leerden, zo jong nog, om dit trauma een plaatsje te geven.[/quote]

Ik sluit me bij de reactie van Eddy aan. Aangrijpende beschrijving van een zeer schokkende ervaring.

Maar hoe oud waren jullie toen? Ik vermoed een jaar of veertien?
En misschien niet snugger van mij, maar ik weet niet wat een Halleluja fiets is.

WritersBlocq · 28 oktober 2005 op 18:32

Eddy en Outsider, dank jullie wel.
De leeftijd heb je goed geschat Outsider. En Halleluja fietsen zijn Opoe fietsen, weet je het nu? Groetje, Pauline.

Outsider · 28 oktober 2005 op 18:49

[quote]En Halleluja fietsen zijn Opoe fietsen, weet je het nu?[/quote]

Ok, bedankt, weer wat geleerd.

Geertje · 28 oktober 2005 op 19:06

Indrukwekkend, zowel de overgang in je column, als het zich voor mijn ogen afspelende verhaal. 🙂

wendy77 · 28 oktober 2005 op 19:08

Kippenvelverhaal Pauline en geweldig beeldend geschreven!
Prachtige column

bert · 28 oktober 2005 op 19:38

Hier schieten woorden echt tekort. Ik ben er van overtuigd dat je door deze traumatische ervaringen veranderd qua persoonlijkheid. Dit hoeft echter niet altijd in negatieve zin te zijn. Een ding is wel zeker, je zult het nooit meer vergeten en met moeite van je netvlies kunnen verwijderen. Dat is best een zware last.
Als je dit werkelijk hebt meegemaakt wens ik je er alsnog alle sterkte mee.

Chantal · 28 oktober 2005 op 19:55

Kan me alleen maar bij de vorige reacties aansluiten. Heel mooi, beeldend en tegelijkertijd griezelig geschreven.

wendy77 · 28 oktober 2005 op 19:57

Wat mij betreft Column van de maand (kan nog net he, hihi)

pepe · 28 oktober 2005 op 20:11

[quote]Soms praten wij samen, maar vaker zwijgen wij, voelen wij, snikken en weten wij. Woorden schieten altijd tekort. [/quote]

Woorden schieten zeker te kort. Toch heb jij het super goed verwoord.

Ma3anne · 29 oktober 2005 op 07:21

IJzingwekkend verhaal. Toch subtiel neergezet. Knap geschreven.

Kees Schilder · 29 oktober 2005 op 09:47

Schitterend! Zeldzaam mooi geschreven

Trukie · 29 oktober 2005 op 12:57

Indringend , maar toch afstandelijk genoeg beschreven om het voor de lezer verteerbaar te maken. Heel knap. Dit merk ik wel vaker bij mensen die iets heel ingrijpends mee hebben gemaakt. Zij vertellen over die gebeurtenis met een besef voor wat de ander aan zou kunnen.

Ik denk dat zoiets op jonge leeftijd iets doet met je gevoel van vertrouwen hebben in een veilige haven. Wat eerst zeker was, kan ineens zo betrekkelijk zijn. Dat neem je je hele leven met je mee.

WritersBlocq · 29 oktober 2005 op 13:17

Heel veel dank voor al jullie reacties.

Het is niet mijn trauma. N.a.v. een recent familiedrama heb ik wat feiten en fictie aan elkaar geregen en dit is het resultaat.

Het was aan de ene kant een uitdaging om mij er zo in in te leven, maar aan de andere kant vond ik het ook wel lastig en zwaar. Hierdoor doet het mij goed dat het precies zo overgekomen is zoals ik het bedoeld heb.

Groetje, Pauline.

Trukie · 29 oktober 2005 op 13:22

Gelukkig maar.
Je hebt je wel goed ingeleefd.

Louise · 29 oktober 2005 op 14:07

Mijn favoriete thema; een op het oog happy situatie die ineens omslaat in iets afschuwelijks.
Zeer geloofwaardig neergezet.

klungel · 29 oktober 2005 op 14:26

‘t Had zomaar zo gebeurd kunnen zijn.

Erg mooi en goed geschreven vind ik.

Wessel · 29 oktober 2005 op 14:57

Door het zoete, onbezorgde begin van je column komt de gruwelijkheid van het tweede gedeelte goed uit de verf. Het contrast tussen de twee helften en de plotse overgang (alsof in één seconde de hemel betrekt) maken deze column behoorlijk heftig. Een trucje misschien, maar je hebt het op een erg goede manier toegepast.

De tweede alinea doet in mijn ogen een beetje afbreuk aan je column. Je hebt het over “haar”, terwijl je daarvoor steeds “wij” hebt gebruikt. Kennelijk is in jouw beleving dan al duidelijk dat “wij” bestaat uit de ik-figuur + een vriendin, maar voor de lezer kan “wij” op dat moment nog uit een willekeurig aantal personen (m/v) bestaan. Je gebruikt “haar” dus zonder die persoon geintroduceerd te hebben en dat komt op mij wat verwarrend over. “Gezichten van strijdkleuren voorzien” vind ik bovendien te algemeen. Ik zou een andere formulering kiezen en bijvoorbeeld het woord schminken gebruiken. Het klinkt nu alsof die strijdkleuren er met een punaise op worden geprikt. Muggenziften, ik geef het toe, maar ik vind het zelf prettig om dit soort meningen van anderen te lezen,… vandaar,…

Het mooiste aan deze column vind ik het moment van de (zelf)moorden (en dus niet zozeer de nasleep). Hulde voor de bijna plompverloren manier waarop je dit beschreven hebt. Geen omhaal van woorden, het is zo al gruwelijk genoeg. Ik ben ook erg gecharmeerd van het gevoel van vallen dat de twee toeschouwers van dit drama ervaren (terwijl al die slachtoffers letterlijk naar beneden vallen). Goed gekozen. 🙂

Chantal · 29 oktober 2005 op 15:10

[quote]Wat mij betreft Column van de maand (kan nog net he, hihi)[/quote]

Helemaal mee eens! :peace:

Outsider · 29 oktober 2005 op 15:22

[quote]Het is niet mijn trauma. N.a.v. een recent familiedrama heb ik wat feiten en fictie aan elkaar geregen en dit is het resultaat. [/quote]
Dan heb je het inderdaad, zoals Louise ook al schreef, zeer geloofwaardig neergezet.
Aanvankelijk dacht ik: ‘ze zal dit toch niet echt zelf meegemaakt hebben, het is te erg.’ Maar uiteindelijk geloofde ik het van A tot Z.

WritersBlocq · 29 oktober 2005 op 16:49

Zo hee nog meer fijne reacties 😳 tijd voor de bloosmodus.
Wessel, ik ben het deels met je eens. “Haar” had ik idd geïntroduceerd kunnen hebben. Schmincken vind ik zelf te algemeen, ik hou het bij de strijdkleuren maar dat is gewoon persoonlijk.

Leuk, hoe je leest en becommentariseert, bij mij mag je dat altijd doen, graag zelfs.

Ciao, Pau.

Geertje · 29 oktober 2005 op 16:52

[quote]Het is niet mijn trauma. N.a.v. een recent familiedrama heb ik wat feiten en fictie aan elkaar geregen en dit is het resultaat. [/quote]

Bewondering voor zoals je je hebt ingeleefd en ons meenam in je schrijven. 🙂

Li · 29 oktober 2005 op 17:14

Wauw wat een verhaal WB. Herkenbaar zo’n meidenvriendschap -voor -het -leven. En wat ongelooflijke knap geschreven.

Li

momentje · 29 oktober 2005 op 21:51

Ik was er even stil van…ontzettend beeldend beschreven. Ik zag mezelf op die Opoe fiets, strijdkleuren en allerbeste vriendin. Ik ben blij dat het geen persoonlijke ervaring voor jou blijkt te zijn…je had me wel 😮

melady · 29 oktober 2005 op 23:51

Mooi

Troy · 30 oktober 2005 op 00:32

Je voerde me helemaal mee in je verhaal. Eerst was er het jeugdsentiment en zomaar uit het niets ontstaat er een grote tragedie. Schitterend geschreven. Pijnlijk en beeldschoon tegelijk.

Mup · 30 oktober 2005 op 15:02

Hee WB, klasse verhaal. Ik kom met mijn reactie weer met de slingers na Pasen, of was het met de eieren? Alles is eigenlijk al gezegd, kan me er alleen maar bij aansluiten,

Groet ex-groupie Mup. 😛

Dees · 31 oktober 2005 op 08:14

Soms ben je een ware woordenkunsternares WB. De snaren vibreren ervan na. Mooi!

KingArthur · 31 oktober 2005 op 11:43

Erg heftig en ik ben ervan overtuigd dat een ervaring als deze wel degelijk iets met je persoonlijkheid doet. Hoe moeilijk de weg er naartoe is, ben ik er wel van overtuigd dat zo’n ervaring je ‘beter’, krachtiger of zelfbewuster van maakt en dat kan nooit kwaad.

Maar het blijft een bizarre, onwerkelijke ervaring waarvan je alleen de impact kan bepalen als je het zelf hebt meegemaakt, denk ik.

KawaSutra · 31 oktober 2005 op 18:49

Wat een contrast heb je hier neergezet. Heel confronterend en meeslepend als een ooggetuigenverslag. Ik moet er niet aan denken en daarom heel knap geschreven.

Dees · 1 november 2005 op 10:04

Oy chica,

Welverdiend!

Gefeliciteerd met je eerste maandcolumn!

:kiss:

——————————

😳 😳 😳

met je TWEEDE, dat zeg ik toch, TWEEDE maandcolumn….

klungel · 1 november 2005 op 11:57

Gefelici WB :kiss:

Raindog · 1 november 2005 op 17:37

Cheers met je maandcolumn!

WritersBlocq · 1 november 2005 op 19:31

Oeh…, hier ben ik echt oprecht blij mee, dank voor de feli’s! Groetje, Pauline.
Dees, het is de tweede keer al 😮 😀

WritersBlocq · 1 november 2005 op 19:31

Oeh…, hier ben ik echt oprecht blij mee, dank voor de feli’s!
Dees, het is de tweede keer al 😮 🙂
ReadMe, heb je keelpijn?

Groetje, Pauline.

Eddy Kielema · 2 november 2005 op 11:27

Wat mij betreft column van het jaar!!

Kees Schilder · 3 november 2005 op 09:00

Goed hee!!! En verdiend 🙂

melady · 5 november 2005 op 13:55

WB! van harte en welverdiend.
Ik ga ReadMe een virtueel hoestbonbonnetje sturen.

ReadMe · 5 november 2005 op 13:57

[quote]Ik ga ReadMe een virtueel hoestbonbonnetje sturen.[/quote]Wat bedoel je daarmee? 😉

WritersBlocq · 5 november 2005 op 21:56

Hoi ReadMe! Goed gesproken, en een compliment voor de muziek die precies op ‘het’ moment van ‘tra-la-laa-Eftelinggehalte’ naar thrillerniveau gaat. Brrr, kippenvel, knap gedaan.

Een foutje van mij heb je weggesproken, een foutje van jezelf ervoor in de plaats gezet 😀 zullen we gaan foutjeskwartetten?
Bedankt voor het inspreken, het lijkt mij best een lastige klus, maar ook leuk om te doen. Groetjes, Pauline.

ReadMe · 6 november 2005 op 15:38

Ik had er inderdaad een foutje in gestopt ja hoorde in na de tijd “besefde” ofzoiets.
Maar ja, dat kan een keer gebeuren 😉

Bedankt voor je goede reactie, en gefeliciteerd met je CvdM. 🙂

Geef een antwoord