Wakkerdingesen

Laat u niet misleiden door hoe ik u ga aanspreken en al helemaal niet door hoe ik dit sprookje met een obsceen woord in ga luiden. Dit sprookje gaat over neuken, lezer. Wakkerneuken om precies te zijn. Met dit banale woord probeer ik u om de tuin te leiden. Bovendien zal ik het nooit ‘neuken’ noemen, maar ‘vrijen’. Een afgeleide van vriend of vriendin volgens Van Dale.

Deze ochtend, aan de rand van de wipwei, werd ik aangesproken door een kabouter, lezer. ‘Wil je mijn lul zien?’, vroeg hij. Ook zo’n woord dat u mij nooit zal zien schrijven: ‘lul’. Met al die synoniemen voor het mannelijk geslacht zou ik mij wel achtenzeventig keer bedenken om het zo plat te omschrijven. Maar laat ik het houden bij waarmee de kabouter mij aansprak. Met ‘Wil je mijn lul zien?’, dus. Aan de rand van de wipwei, lezer. Hij hield daarbij zijn knuistjes op heuphoogte onder de revers van zijn gesloten kaboutercolbertje gekneld.
‘Goedemorgen jongetje, waar is je moeder?’, wilde ik hem vragen, maar het mannetje had een heel oud gezichtje met een baard en veel tijd om na te denken kreeg ik niet, want hij overrompelde mij met zijn standvastigheid. ‘Hoppa!’, sprak hij en trok trots zijn jasje open. ‘Wat denk je, kan ik haar hiermee wakkerneuken of niet?!’
‘Pardon?’, antwoordde ik hem beduusd.
‘Wakkerneuken! Kan ik haar hiermee wakkerneuken!’
‘Wie?’
‘Ja, hallo! Sneeuwwitje natuurlijk, wie anders?!’
Hij wiegde er met zijn heupjes bij en draaide verloren cirkeltjes met zijn ieniemieniepiemoltje. Geen gezicht. U had het moeten zien.
Ik stond met mijn mond vol tanden en vroeg mij af: ‘Pak ik dit subtiel aan of trap ik hem onder zijn kabouterkontje terug de heide in?’ Uit nieuwsgierigheid koos ik voor het eerste en nodigde hem uit om bij mij thuis verder te praten over zijn voornemen.

Dat had ik dus niet moeten doen, lezer. Op de weg terug in de auto kreeg ik al spijt. Langs de hoofdsteun klom hij via de achterbank op de hoedenplank. Daar zag ik hem met zijn rug naar mij toe zijn jasje openslaan naar de auto’s achter ons. ‘En hoppa!’, riep hij met zijn penetrant hoge dwergstemmetje naar de achter mij invoegende bestuurders.

Desondanks hield ik goede moed en vertelde hem eenmaal thuis het verhaal dat begint met ‘Er was eens’ en eindigt met ‘lang en gelukkig’. Over het spinnenwiel, zijn zes kornuiten en de heks. En ik sloot af met dat niet hij, maar de prins Sneeuwwitje wakker kust. Met de nadruk op ‘kust’. ‘Een coïtus zal niet tot een ontwaking leiden, kleine man. Dus laten we dat vreselijke woord wakkerdingesen alsjeblieft niet meer gebruiken.’

‘Wat een slappe-hapverhaal, zeg. Heb je ook bier?! Ik heb er een enorm droge lul van gekregen. Wil je ‘m zien? Tien euro! En hoppa! Nu krijg ik tien euro van je.’
‘Nee, ik wil ‘m niet zien.’ Zei ik hem.
‘Ja, nu heb je ‘m al gezien. Tien euro, maat. Of een biertje, ook goed.’

Mijn poging de pedagoog uit te hangen leidde uiteindelijk tot niets, lezer. Na ieder twee biertjes zag ik hem na mijn toiletbezoek voor de goudvissenkom zijn jasje opentrekken. ‘En hoppa!’ Het was hoog tijd om deze kutkabouter mijn huis uit te zetten. Nog zo’n woord dat u mij zelden zal zien schrijven, lezer: ‘Kabouter’, want ik geloof niet in sprookjes.