Zes dochters telden mijn oom en tante, met als klap op de vuurpijl nummertje zeven: een zoon. Van kleins af aan ging ik er logeren, in het grote huis in Bergen Binnen. Mijn ouders vonden het belangrijk, dat ik me als enig kind leerde handhaven – en vooral aanpassen – in een groot gezin. En daar had ik wel oren naar. Als tijdelijke nummer vijf in de rij genoot ik elke zomer weer van al die vriendinnetjes om me heen en mijn kleine neefje adopteerde ik als gelegenheidsbroertje. Als ik aan die tijd terugdenk, zie ik enkel zon, zee en vrolijkheid. Het was er gezellig, al hadden mijn oom en tante de meute flink onder de duim. Ik werd streng ingedeeld bij het dagelijkse corvee en zo kon het zijn, dat ik me door enorme bergen afwas mocht werken met twee anderen. Een vreselijke klus, maar we maakten het zo aangenaam mogelijk. Er werd heel wat afgezongen in die keuken.

De grootste lol hadden we, wanneer we de Nederlandse liedjes uit die tijd ten gehore brachten en de teksten aanpasten aan onze eigen beleefwereld. We maakten liedjes van leraren op wie we stiekem verliefd waren, schoolvakken die we haatten en we dempten onze stemmen als er twijfelachtige zaken aan de orde kwamen. Ingehouden giechelend en bijna in onze broek piesend.

Eén liedje ken ik nog steeds van begin tot eind, in de variant die we zelf bedachten. Het was van een zangeres, die toen aan de top stond, maar die wij waardeloos vonden. Ze keek een beetje scheel, brulde meer dan dat ze zong en ze stortte heel haar liefdes- en scheidingsleed over ‘de luisteraars’ uit. Later zong ze betere liedjes, maar dat wisten we toen nog niet.
Ze is niet oud geworden.

De gewoonte om Nederlandstalige liedjes te veranderen ben ik nooit meer te boven gekomen. Tijdens de afwas ontstaan als vanzelf afwijkende teksten. Mijn kinderen zijn er groot mee geworden. Dank zij mijn nichtjes heb ik nooit overwogen een afwasmachine aan te schaffen. Ik zou mijn dagelijkse zanguurtje missen, want waar haal je anders de tijd vandaan voor zo’n hobby?

Soms, als ik de afwas op heb laten lopen en er een grote berg staat, komt dat liedje naar boven. En dan verschijnen vanzelf de beelden van zon, zee en vrolijkheid. Van Bello op het Plein, van het speelduin in Schoorl, van het Pesi, het zwembad. Genoeg herinneringen om mezelf op aangename wijze door deze klus te manoeuvreren.

Vreemd wel, want de oorspronkelijke tekst werd in een latere fase van mijn leven bittere werkelijkheid. Eigenlijk zou ik er heel droef van moeten worden.

Categorieën: Thema column

13 reacties

Avatar

vanlidt · 30 april 2008 op 08:40

Laat me raden: Rita Hovink.

Avatar

pepe · 30 april 2008 op 09:46

Lekker hoor nu zit ik met dat liedje in mijn hoofd, ik krijg het er niet uit;-) Bedankt Ma3.

Leuk je weer eens te lezen hier en ik kom een keer bij je afwassen.
En jij komt weer eens hier zingen van de kauwgomballenboom :lach:

Avatar

Mosje · 30 april 2008 op 10:14

Een beetje scheel? Dat is toch de jongste zus van Bea?
😀

Avatar

arta · 30 april 2008 op 10:58

Mooi stuk, Ma3!
Het komt mij echt niet bekend voor, het zingen tijdens de afwas overigens wel.
Ik zeg altijd: “Ik heb het luxe, twee afwasmachines, mijn linker en mijn rechterhand!”:-D

Avatar

Neuskleuter · 30 april 2008 op 13:44

Ik heb werkelijk geen idee welk nummer het is, maar ik vind het een leuke invalshoek voor dit verhaal. De herinneringen zijn bijna tastbaar, een soort heimwee naar die tijd lijkt er ook in verborgen te zijn. Goed neergezet.

Avatar

Dees · 30 april 2008 op 16:17

Ik vind het een hele mooie column. Reflectief. Nostalgisch, droef en vrolijk.

Maar ik heb geen fucking flauw idee over wie je het hebt 🙂

Avatar

pally · 30 april 2008 op 16:20

Erg leuk stukje, Ma3, al kan ik die zangeres niet zo makkelijk raden. Toch niet , Mary Servaas, de zangeres zonder naam (die wij altijd de zangeres zonder stem noemden?)
Maar het is in elk geval een prachtig nostalgisch stukje, dat bij mij meteen taferelen oproept aan vette afwassen waaronder wij twee- of driestemmig Marialiedjes zongen, verdomd!

groet van Pally

Avatar

trawant · 30 april 2008 op 16:22

‘Het is nu eindelijk een feit ik ben je kwijt ik ben je kwijt..
Je morst de as van je sigaar nu voortaan verder maar bij haar.. etc..

Titel:
Ik ben gelukkig zonder jou.

Conny van den Bos..

Am I right or am I right..? YEsss!

Avatar

Ma3anne · 1 mei 2008 op 10:08

@vanlidt: Zij zat wel in ons repertoire :-D.
@pepe: De kauwgomballenboom bewaar ik nu voor mijn eventuele toekomstige kleinkinderen. Die slungels van je zien me aankomen! :hammer:
@Mosje: Maar die brulde toch niet? 😆
@arta: Die spreuk jat ik effe van je. Leuk!
@Neus: Dankdank
@Dees: Dat gevoel wilde ik overbrengen. Fijn dat je het hebt opgepikt.
@pally: O God alle Jezus ja. Die Marialiederen zong ik ook, maar dat was tijdens afwasceremonies bij andere vriendinnen.
@trawant: Klasse! De zangeresch, Conny van den Bosch, heb je goed en dat liedje had het ook kunnen zijn, maar ik bedoel dat andere: ‘Het is genoeg’. Kleine verwijzing in de zin die begint met [i]Genoeg[/i] herinneringen.

Voor de liefhebbers onze versie van dat lied. :toeter:

[i]’t Is genoeg
‘k Heb genoeg van al die rijtjes van Latijn
‘k Heb genoeg van al die nare declinaties conjugaties
‘t Is genoeg
Ik wil gelukkig zijn.

‘k Heb veel woordjes gekend
Ben ze vergeten
In voldoendes geloof ik allang niet meer
Elke keer als ik weer in mijn boek kijk
dan denk ik: ‘Ach barst toch’
Het is genoeg

Toch droom ‘k er nog steeds van
dat ik het leren kan
En dat ik mijn diploma toch nog eens zal haaaaalen.
Ik ben het leren moe
Aan veel vakantie toe
Want ik ben toch een jonge vrouw,
die in alles trouw,
tot de leraar zeggen wou:

‘t is genoehoehoehoehoehoehoehoehoeg![/i]

Avatar

WritersBlocq · 1 mei 2008 op 12:00

Wat een fijn stukje herinnering, heerlijk geschreven en zaaaalig om jou weer te lezen, dat sowieso. Het liedje incl. tekst ken ik nog steeds niet, maar dat boeit me ook niet 🙂 het gaa mij om jou om jóu om jooouuuwwwwww….

Avatar

Grumpy-old · 1 mei 2008 op 20:23

T is elke keer weer mooi om te zien hoe eenieder zijn eigen twist geeft aan het hele gebeuren en er komen elke keer weer pareltjes uit te voorschijn.

Greetz
Grumpy

Avatar

lisa-marie · 1 mei 2008 op 22:40

Het is heerlijk nostalgisch en toch ook nog iets wat nu ook nog gedaan wordt.
Ook wij maakten allerlei variaties op een liedje.
Het nummmer ken ik niet maar de variant van jou vind ik de allerleukste 😀

Avatar

Troy · 2 mei 2008 op 11:26

Ik dacht ook aan Rita Hovink, maar die is het dus niet. Je hebt het over een Nederlandse zangeres dus Janis Joplin kan het ook niet zijn. Hmm, je hebt het me wel lastig gemaakt. Ik wil het weten, NU! 🙂 Edit: Oeps, je had het antwoord al gegeven. Zou ik niet hebben geraden.

Alle liedjes terzijde, ik vond het wel weer een mooie nostalgische column en ook zeer hrkbr. Zo zongen wij altijd vrolijk als we hand in hand met ons klasje naar de gymzaal wandelden:

Waar komen smurfen toch vandaan?
Uit de doos van tante Sjaan. 🙄

De rest van de tekst wil je niet weten, maar toen vonden we het echt heel leuk. :clown:

Geef een antwoord