De film The Butterfly Effect heeft mij ernstig aan het denken gezet. Wat zou er zijn gebeurd als ik op cruciale momenten andere keuzes had gemaakt? En hoe zit het met de keuzes die anderen maakten, maar die ook een effect hadden op mij? Hoe zou mijn leven er nu uit zien? Op de website van Pathé wordt de film als volgt beschreven. “Het leven van Evan Treborn (Ashton Kutcher) is één groot mysterie. Pijnlijke herinneringen uit zijn verleden heeft hij als kind verdrongen en zo heeft hij de cruciale momenten vergeten. Lezend in een oud dagboek kan hij op onverklaarbare wijze terugkeren in de tijd. Met zijn huidige geest in het lichaam uit zijn jeugd, wil hij het verleden veranderen om hem en zijn vrienden te ontzien van een tragische gebeurtenis. Maar al snel merkt hij, dat je niet één detail kunt veranderen, zonder daarmee alles op zijn kop te zetten.”

Ik heb de film vrijdag gezien. Een goede film. Knap gemaakt en een spannend verhaal, maar ik lag er niet wakker van. Zaterdag kwam ik iemand tegen voor wie ik ooit warme gevoelens had. Gevoelens die ook wederzijds waren, als ik mij niet vergis. Gevoelens waar ik toen niets mee kon, omdat ik al een vriend had. Gevoelens waar ik dus niets mee deed. De betreffende vriend maakte na ruim twee jaar relatie een keuze. Die keuze heeft mij gebroken. Ik durf zelfs te zeggen dat die keuze mij op een bepaald niveau heeft verknipt. Normaal gesproken zou ik de ontmoeting voor kennisgeving aannemen en er nog eens met een glimlach op mijn gezicht aan terugdenken. Maar die vlinders hebben bizar effect op mijn brein.

Wat zou er zijn gebeurd als ik de relatie had beëindigd en met die ander was verder gegaan? Wat zou er zijn gebeurd als die relatie helemaal nooit zou hebben bestaan? Zou ik blaken van het zelfvertrouwen, in plaats van altijd maar overal aan te twijfelen? Zou ik overlopen van ambitie, in plaats van genoegen te nemen met een middelmatige baan? Waar zou ik wonen? Zou ik 1,7 kinderen hebben, twee honden en een Volvo? Of zou ik misschien inmiddels aan mijn derde huwelijk toe zijn en achter de kassa van een grote supermarkt werken? Een alleenstaande moeder, tot haar nek in de schulden? Een mensenrechtenactiviste? Een dakloze junk? Het zou zo maar kunnen.

We zullen het nooit weten, want het trucje van Evan Treborn beheers ik niet. Gelukkig niet. Want je kunt niet één detail veranderen, zonder daarmee alles op zijn kop te zetten. Ik moet het doen met het hier en nu, maar feit blijft wel dat het hier en nu mij niet bepaald bevalt.

Categorieën: Fictie

10 reacties

Avatar

Mosje · 10 september 2004 op 19:49

[quote]Zou ik 1,7 kinderen hebben, twee honden en een Volvo?[/quote]Je loopt achter Suus. Tegenwoordig is het ideaal drie a vier kinderen, 1,7 hond (Golden Retriever), op zaterdag de boodschappen doen in de volvo van je man, en doordeweeks in een peugeot cabriolet.
Happy Dreams.
O ja, en vergeet niet naar de sauna te gaan op de ladies evening (woensdagavonden)

Avatar

UrbanSuus · 10 september 2004 op 23:15

Zie je!? Ik loop al achter!! Hoe erg is het met mij gesteld zeg??? 😛

Avatar

ignatius · 11 september 2004 op 00:26

Dit stuk prikkelt de fantasie. Zal wel in de mens zitten om zijn perfecte leven te willen regisseren en steeds te mijmeren over ‘stel ik had toen-momenten’.

Avatar

rrobin · 11 september 2004 op 01:01

[quote]maar feit blijft wel dat het hier en nu mij niet bepaald bevalt.[/quote]
Doe er wat mee voordat je een tijdmachine nodig hebt 😉

Als in je column nou de komma uit de volgende quote vervangen wordt met een punt:
[quote]Want je kunt niet één detail veranderen, zonder daarmee alles op zijn kop te zetten. [/quote]
Ik denk niet dat de impact op de toekomst zo extreem zou zijn. Niet elke vlinder is verantwoordelijk voor een storm gelukkig 🙂

Avatar

KingArthur · 11 september 2004 op 01:39

What if, is een juiste titel maar ook altijd de vraag.

Het kloterige is dat je leven niet alleen afhankelijk is van je eigen keuzes maar ook van die van anderen.

Het kan dan ook veel moeite kosten om ervan te maken wat je zelf wilt.

Wat ik jammer vind, is te lezen dat dit je, op dit moment, (nog) niet is gelukt.

Enige tip die ik kan geven is: believe in yourself!

Ik weet het, makkelijk getikt maar niet altijd makkelijk uit te voeren.

Avatar

Louise · 11 september 2004 op 09:17

Een heerlijk stukje, Suus. Ik houd wel van dat ge-filosofeer. Wat als, en stel dat. Ik heb van die buien dat er geen einde aan lijkt te komen. Soms draaf ik zelfs zo door dat ik op het moment van nu ga bedenken hoe ik later zal terugkijken op deze beslissing. Of word ik nu wel heel zweverig?
In het echte leven kun je helaas niets terugspoelen en veranderen, dus zit er niet veel anders op dan gewoon te vertrouwen op jezelf en te genieten van het nu. Of balen natuurlijk 😉

Avatar

Dees · 11 september 2004 op 10:34

Als je dat een interessant gegeven vindt zou je ook “One” van Richard Bach eens moeten lezen, over keuzes en het ontstaan en bezoeken van steeds weer een nieuw parallel universum. Leuk vakantieleesvoer.
Verder geloof ik weinig van andere levens met andere keuzes. Ja, de parafernalia (incl. partner, ik ben niet zo romantisch) in je leven zijn anders, maar jijzelf blijft wie je bent. Of het nou met of zonder Volvo is.
Keuzes in het verleden doen er eigenlijk niet zoveel meer toe, denk ik. De toekomstige wel, zeker als je het hier en nu niet zoveel aan vindt… En verknipping kan uiteindelijk ook iets moois opleveren. Als je durft 😉

Openhartige column, leuk om te lezen…

Avatar

Raindog · 11 september 2004 op 13:49

Ah! Wat een leuke column! ‘What if?’ kan inderdaad soms zijn om van wakker te liggen. Je hebt me geloof ik aangespoord om alsnog te gaan kijken.

Het grappige is dat, als je iets met het thema hebt, zo’n stukje als je nu geschreven hebt simpelweg niet zonder konsekwenties kan blijven. Om op je laatste alinea aan te haken: ‘What if’ je over een poosje op deze fase van je leven terugkijkt om dan te moeten concluderen dat je niets gedaan hebt om het te veranderen? Dat kan natuurlijk niet.

Het ‘what if’-thema mag zich dan over het algemeen gezien wellicht in het verleden afspelen, de eigenlijke boodschap ervan ligt mijns inziens in de toekomst, gebaseerd op de keuzes die je nu maakt of kunt gaan maken. Over een poosje kun je het weten of zul je het zelfs weten.

Avatar

Ma3anne · 12 september 2004 op 08:36

Een cruciale opmerking, je laatste zin. Omkijken en je de vraag stellen “what if…” werkt niet. Dezelfde vraag kan wonderen verrichten als je hem in het heden plaatst en voorzichtig een paar kleine dingetjes verandert, die je je eerst voorstelt in je fantasie…

probeer maar eens…

Avatar

viking · 12 september 2004 op 09:58

Ja, ‘what if’…
Als ik alles eens kon over doen…
Zeker als ik alles wist wat ik nu weet…
Dan zou…

Als mijn tante een piemel had, was het mijn oom geweest.
😀

Geef een reactie