“Heb je zijn piemel al gezien?”
“Vroeg je dat?” probeer ik zo neutraal mogelijk te reageren. Ik houd angstvallig m`n gezicht in de plooi.
Samen zitten we in ons knutselkamertje. Zij achter haar naaimachine en ik achter een homp klei dat al een beetje op een deftige dame begint te lijken. Ze is veertien, m`n dochter en heel erg druk met de verkering van haar allerbeste vriendin.
“Ze ‘hebben’ nu al een half jaar”zucht ze.
Ik proef lichte jaloezie en een tikje lijdzaamheid.
Even moet ze het veld ruimen voor de eerste liefde van haar allerbeste maatje.
En dat valt niet mee als je al vanaf de peuterschool lief en leed deelt.
“En?”vraag ik nieuwsgierig.
“Wat?”
“Nou, hád ze `m al gezien?”
“Ja”, knikt ze “en toen vroeg ik of het een grote was.”
Nu is het gniffelen geblazen en ook ik houd het niet meer.We gieren beide van het lachen.

Dit soort vertrouwelijkheden met mijn moeder delen? Voor mij onvoorstelbaar!
Jammer eigenlijk.
Eén voorvalletje dat in mijn geheugen gegrift staat.
Ik was ongeveer even oud als m`n dochter nu.
`s Morgens op het toilet ontdek ik dat m`n tampon muurvast zit.
Hoe ik ook aan het koordje ruk, geen beweging in te krijgen.
In paniek roep ik m`n moeder.
Ze kijkt om het hoekje van de wc deur.
“Dat krijg je er van als je die rommel gebruikt”bijt ze me toe.
Het is een genante situatie, zowel voor haar als voor mij.
Uiteindelijk heb ik zelf, het ding, volledig uit elkaar, eruit weten te wurmen.

Er is geen woord meer over gewisseld.

Eergisteren riep mijn dochter míj in paniek.
Met haar naakte onderlijf staat ze met één been op het krukje in de badkamer.
In haar rechterhand, de tampon die ze heeft proberen in te brengen.
Met een trieste blik zegt ze: “het lukt écht niet mam, je moet me helpen.”

Met de knieën omhoog ligt ze op bed.
“Ontspannen meisje”, zeg ik, terwijl zíj een traantje wegpinkt van de spanning.
Een heel intiem moment tussen moeder en dochter is het, als ik héél voorzichtig het allerkleinste minitamponnetje bij haar naar binnen druk.
Een diepe zucht.
”Zo, nu kan ik morgen toch mee zwemmen”zucht ze opgelucht.

Het zijn onvergetelijke moeder/dochter momenten.

Ze ontroeren me, telkens weer.


17 reacties

Avatar

viking · 13 maart 2005 op 12:25

Ben ik even blij dat ik een zoon heb… 😛

Avatar

Mosje · 13 maart 2005 op 12:44

Dit is een vrouwencolumn Viking. Ik geloof dat we maar niet moeten reageren.
😕

Avatar

Kees Schilder · 13 maart 2005 op 13:33

Ik heb vier dochters maar dit heb ik nog nooit meegemaakt.Wel zoon helpen scheren.Was trouwens een heel intiem vader/zoon moment.Drie mannen acherelkaar gereageerd.Zou dat iets betekenen?
Zonder gekheid, Sally.Een dijk van een column.Heel intiem en ingetogen geschreven.Maandcolumn! In mijn ogen tenminste

Avatar

Ma3anne · 13 maart 2005 op 13:48

Dit soort momenten tussen moeder en dochter zijn zo intiem, dat ik er bijna van bloos als ik het lees.

Heel herkenbaar. 😉
En inderdaad erg mooi en puur geschreven.

Avatar

KingArthur · 13 maart 2005 op 15:44

Vreemd, hoe een situatie wordt beschreven die ik niet ken maar hier wel een herkenning bij heb. Mooi geschreven dus.

Avatar

Dinah · 13 maart 2005 op 17:49

[quote]Dit soort vertrouwelijkheden met mijn moeder delen? Voor mij onvoorstelbaar[/quote]

Voor mij ook, gelukkig zijn mijn dochters nu al heel open tegen mij.

Nog beter voelt het dat de dochters van Kees zulke intieme momenten met mij willen delen.

Super column

Avatar

WritersBlocq · 13 maart 2005 op 18:06

Wauw Sally, wat een geweldige switch van humor-intimiteit naar kwetsbare, he-le-maal top!!!

Avatar

Louise · 13 maart 2005 op 19:38

Ik voelde me bijna een inbreker bij het lezen van zoveel intimiteit.
Heel gewaagd en mooi ook.

Avatar

Li · 13 maart 2005 op 20:24

Mooi intiem verhaal maar ik had hetzelfde gevoel als Louise

Vindt je dochter het niet erg dat je zoiets als dit publiceert?

Li

Avatar

sally · 13 maart 2005 op 20:30

li, eigenlijk vond ik het zelf ook wel op het randje. Maar juist daarom wel aanlokkelijk om te plaatsen.

Hoop dat m`n dochter niet plotseling belangstelling krijgt voor mijn schrijfsels. Want dan zwaait er wat! Vrees ik.
Sally
🙂

Avatar

Dees · 13 maart 2005 op 21:55

Mooi, maar ook ik krijg een beetje een onbehaaglijk gevoel bij het lezen van zoiets intiems…

Grtz,

Dees

Avatar

pepe · 13 maart 2005 op 22:13

[quote]M`n dochter weet van niets.[/quote]

Jammer dat ze het niet weet.

Maar wel een hele mooie column over een onderwerp waar best nog een taboe op rust. En toch zijn dit de gewone dagelijkse dingen, niks vreemds aan voor moeders en dochters.

Avatar

sally · 13 maart 2005 op 22:25

[quote]Jammer dat ze het niet weet[/quote]

Mijn hele familie weet dat ik verhalen schrijf over ons reilen en zeilen.
Maar nemen niet de moeite om op CX mijn schrijfsels te lezen.
Dat vinden ze “mijn ding”.
En verder weet helemaal niemand in mijn omgeving dat ik hier schrijf. En dat houd ik juist zo om reden van de privacy.
Dus ze zal er nooit op aangesproken worden.
😉
en die foto dat ben ik van vroeger. Dat is al zo lang geleden. ik denk niet dat iemand dat nog herkent. 😛

Avatar

Mup · 13 maart 2005 op 22:55

Mooi, moedig, en gevoelig. Snap het dilemma van moet ik dit nu wel of niet plaatsen,

Groet Mup.

Avatar

Fred · 14 maart 2005 op 09:21

Sommige dingen laat ik aan mijn ex over…

Avatar

Wright · 14 maart 2005 op 16:13

[quote]als ik héél voorzichtig het allerkleinste minitamponnetje [/quote]

Ik hoop met een hééééél lang touwtje, Sally? 😮

Avatar

Mar · 14 maart 2005 op 17:49

Wouw, erg mooi!

Mar

Geef een antwoord