Ik heb het koud. Spieren voelen alsof er kilo’s lood aan hangen. Mijn maag tolt rondjes en ik weet van voren niet dat ik van achteren nog leef. En dan mijn hoofd. Die voelt aan alsof er een smederij met twintig man personeel aan het rampstampen is. Dit is griep, dat kan niet anders. Het enige dat ik wil is onder een berg dekbedden kruipen. Met geitenharen sokken aan mijn voeten, twee joggingbroeken aan en een dikke trui over mijn t-shirt. Ik ben ziek en als ik ziek ben dan voel ik me zielig. Dan verlang ik naar vroeger toen ik als kind in het grote bed van mijn ouders mocht slapen. Ziek zijn was toen een klein feestje. Ik werd vertroeteld en verwend. Mijn moeder trok de gordijnen dicht zodat het pikkedonker werd en het geluid van de radio in de kamer werd zachter gezet. Door de glazen wand, die de slaapkamer van de huiskamer scheidde, gluurde mijn moeder of alles wel goed met mij ging. Soms deed ze zachtjes de deur open, sloop op haar tenen naar het bed en legde haar koele hand op mijn voorhoofd om te controleren of de koorts al was gezakt. Ze zette een aspirine en een glas water op het nachtkastje en perste sinaasappelen uit. En als ik me ietwat beter voelde, smeerde ze beschuitjes met jam en verwende me met kopjes slappe thee met suiker.

Deze gedachten hameren door mijn hoofd nu ik mezelf zo beklagenswaardig voel. Man en zonen vinden het raar dat ik ziek ben. Dat kan helemaal niet want ik ben de vertroetelende factor in huis en niet zij. En zij gaan door met het leven alsof er niets aan de hand is. Aan de andere kant van mijn slaapkamermuur speelt mijn jongste zoon een racespelletje op de computer. Het lijkt alsof de racewagens cirkels rond mijn bed rijden. Het gieren van de motor lijkt op de boor van een hersenchirurg. Ik leg een kussen op mijn hoofd om het geluid te dempen. Net als ik in slaap dreig te vallen, vliegt de slaapkamerdeur open. Meneer Li zegt dat hij morgen wel vrij wil nemen. Alsjeblieft niet. De vorige keer toen ik met hoofdpijn op bed lag, besloot hij te gaan klussen. Met een moker ging hij het ligbad te lijf en bij elke slag leek het alsof hij mijn hersenpan verbrijzelde. Ik mompel dat het niet hoeft en kruip weer terug in mijn hol. In de verte hoor ik de centrifuge van de wasmachine tegen de zijkanten bonken. Wasmachine? Ze weten niet eens hoe dat ding werkt! Ik kruip onder de dekbedden vandaan en spits mijn oren. Het geluid komt van zolder en ik hoor mijn middelste meezingen. Het schijnt muziek te zijn wat uit de luidsprekers komt.

Ik kruip weer terug in mijn lappenmand en voel me ziek en zielig. Ik wou dat ik nog een kind was. Dan kroop ik in het grote bed van mijn ouders. In die stille donkere kamer.


Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkt 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep.

14 reacties

WritersBlocq · 17 juni 2005 op 11:08

Lieve Li, een echte meeleef-column is dit. Och arme, ik hoop dat je gauw weer opgeknapt bent, want dit is helemaal zielig inderdaad.
Hierbij geef ik je een kruikje en een paar oordoppen. Beterschapjes, Pauline.

Eddy Kielema · 17 juni 2005 op 11:37

Heel veel beterschap, Li!!

Troy · 17 juni 2005 op 12:35

Ik vind dat meneer Li en zoon best wat sinaasappels voor je mogen persen….Op de een of andere manier vind ik de categorie “gezondheidszorg”, erg grappig binnen de context van je verhaal trouwens. Beetje dubieuze humor van mij waarschijnlijk :-). Sorrie, Li.

Grt Troy

champagne · 17 juni 2005 op 13:05

He Li,

je weet toch dat moeders niet ziek mogen zijn?
Staat in je arbeidsvoorwaarde dat je afsloot toen je trouwde en kinderen kreeg.. 😛

Inderdaad, echte meeleefcolumn! Lekker geschreven…toen je je beter voelde vermoed ik?

bert · 17 juni 2005 op 13:43

Beste Li, ik betwijfel het of je echt op dit moment ziek bent want dan zou je volgens mij niet in staat zijn om zo’n perfecte beschrijving van het ziek zijn op papier te zetten.
Mocht ik het mis hebben wens ik je alsnog van harte beterschap!!

KawaSutra · 17 juni 2005 op 14:59

[quote]Wasmachine? Ze weten niet eens hoe dat ding werkt! [/quote]

Gelukkig is mijn vrouw nooit ziek, desondanks draai ik elke avond meerdere wassen en weet gelukkig ook nog hoe dat werkt. Misschien een cursusje voor meneer Li in betere tijden? 😀

Wright · 17 juni 2005 op 16:09

Wat een narigheid, Li.
Maar het levert wel weer een leuke column op! 😉
(Overigens is Li momenteel feest aan het vieren in Engeland, dus het ergste heeft zij achter de rug.)

Mosje · 17 juni 2005 op 21:02

Jezus Li, je ijlt. Zal wel door de koorts komen.
Wat ben je toch vreselijk aan het romantiseren. Ziek zijn was vroeger helemaal geen feestje. Je kreeg dan extra levertraan en warme melk met een vel erop, een koude thermometer in je reet, tv kijken mocht niet. Van dat soort dingen.
Maar ja, die dingen zijn door je geheugen weggefilterd.
😛

Louise · 17 juni 2005 op 22:37

Die hoge koorts en klapperende aanvallen hadden absoluut een positieve invloed op je registratievermogen.
Genoten van de zeer gedetailleerde beschrijving van al je ellende 😛

pepe · 17 juni 2005 op 23:04

Gewoon weer een toffe column met het woord *h……..r* voor vele moeders denk ik.
We kunnen niet ziek zijn.

sally · 17 juni 2005 op 23:05

mooi…

Die goeie ouwe tijd. 🙁

liefs Sally

Ma3anne · 18 juni 2005 op 09:32

[quote]En dan mijn hoofd. Die voelt aan ….[/quote]
Hier is het woordje ‘die’ wel fout. 😛

Huh? Had jij dezelfde moeder als ik? Je hebt zo beeldend geschreven dat ik zelfs ineens de geur van gesteven lakens weer ruik!

Dees · 18 juni 2005 op 09:56

Normaliter heb ik het niet zo op griep-columns, maar nu heb ik de neiging sinaasappeltjes voor je te gaan persen en m’n moeder weer eens te bellen… Beeldend.

(Beterschap was water na de wijn, toch? 😉 )

melady · 18 juni 2005 op 20:52

[quote] een smederij met twintig man personeel aan het rampstampen is[/quote]

Je bedoelde rollebollen?? 😀 😀

Super Li!

Geef een antwoord