Die doorkijkogen kunnen mij nog altijd boeien, als kind al kon ik intens genieten bij het zien van beelden op televisie. Hij is en blijft een bijzondere man. Hij kijkt je aan, nee, hij kijkt dwars door je heen. Zijn gezicht strak in de plooi, zijn ogen spreken een taal die iedereen verstaat. En zelfs als de hele wereld lacht, dan kijkt hij nog steeds strak en doordringend. Een groot deel van Nederland zal hem kennen en nooit meer vergeten, tenminste degene die boven de dertig zijn. Volgens mij kan je nog steeds in Amsterdam oog in oog staan met hem.
In 1972 op 26 februari overleed hij en werd later gecremeerd, als hij een grafsteen had gehad, dan was de tekst vast geweest: ‘Hij is een dag te laat geboren, hij is vele jaren te vroeg gestorven.’

Tom had liedjes als ‘er wonen twee motten mijn ouwe jas’, ‘de crocus en de hyacint’, ‘vogelnestje in m’n kop’. Ook zijn liedje ‘lach door je tranen heen, speel de clown en zorg dat iedereen, om je moet lachen, speel de clown’ heeft een onuitwisbare indruk gemaakt op mij.
Dan nog de televisiebeelden van een opname in Madam Tussaud, die staan als het ware op mijn netvlies gebrand, het meisje dat poesje mauw zong op zijn schoot.
Dollevie Zallevie heb ik zelf nooit gekend, maar de 50-ers zullen dat zeer zeker ook goed kennen. Zijn taalgebruik is absoluut geinig en lachwekkend, verstaanbaar voor jan en alleman. Niks geen moeilijke woorden.

Zijn manier van leven leek/lijkt me mooi, veel lachen en genieten ook door je tranen heen. De zon schijnt immers ook altijd achter de wolken. Dorus straalde als een zonnetje.
Helaas ik lijk niet echt helemaal op hem. Hoewel ik beslist geen doorsnee Truus of Beppie ben geworden, ben ik toch redelijk normaal. Het leven is te mooi en te kort, om lang te treuren over iets.

Velen zullen niet eens weten dat Tom doof was aan een oor, dat hij een verhuiszieke moeder had, waardoor hij vaak van school wisselde. Tom tekende al van jongs af aan, zijn eigen toekomst portretten, Dorus figuurtjes dus. Tom kende ook geldzorgen en toch was er altijd die lach.

Van de week tekende ik zijn heerlijke kop, gewoon omdat ik even in die ogen wilde verdrinken. Die lach even vasthouden, mijn hand streelde het papieren gezicht.
[img]http://members.chello.nl/~m.vanvelden/columnx/dorusklein.JPG[/img]

Hoe ik er op kwam, om deze column te schrijven?
Het antwoord is simpel, ons volwassen dochter speelde droppie en trok een grappig gezicht. Ze zei er zelfs bij, dat ze het wel eens deed voor de spiegel als ze wilde lachen.
Een foto daarvan zal ik jullie en haar besparen, maar geloof me mocht je haar eens tegenkomen in het echt vraag dan of ze droppie even na wil doen 😉


pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

7 reacties

Kees Schilder · 16 februari 2004 op 07:58

Ja,Dorus vergeet ik niet meer.Zaterdagavond, lachen, zwartwit.
Dit is echt een geweldige column.Ontroerend en pakkend.En je kunt tekenen ook, Peep.
Mij verbaast niets meer hier.

Mup · 16 februari 2004 op 08:11

Hij is weer lekker hoor.
In Rimburg/Landgraaf staat in een tuin waar we op vakantie altijd langs wandelden een beeld van Dorus, levensecht, echt mooi. De foto die ik er van gemaakt heb doet het teniet, jouw tekening niet. Hoe laat is je dochter thuis:-)?

Groet Mup.

deZwarteRidder · 16 februari 2004 op 19:30

Ach meneer cor steijn…..
ja dat was amusement zeker voor die tijd..
neem het poesje mauw…
klasse…
net als je tekenkunst pikte hem er zo uit..
Rich@Rd

Mosje · 16 februari 2004 op 20:06

Hey, nog een teken/schildertalent hier!

Eftee · 16 februari 2004 op 21:20

Hartstikke leuke column, Pepe. Oude tijden herleven.

Ma3anne · 17 februari 2004 op 00:09

Niks mis mee om weer eens even aan Dorus herinnerd te worden en zijn Saint Germain des Prés (hoe je het schrijft weet ik niet) op zaterdagavond. 🙂

Die intens droevige blik, waarmee hij de huiskamer inkeek, terwijl hij toch grapjes maakte, vond ik als kind heel wonderlijk. Met zijn “doorkijkogen” keek ie dwars door de buis dwars door me heen en raakte iets heel diep van binnen. De Dorus in mezelf?

Zijn hoestbui op wielen… en het liedje: “Weet je wat een Rotterdammer het mooist van Mokum vindt….” kon ik helemaal meezingen (ik heb iets met Rotterdammers…. denk dat dat door Dorus en dat liedje komt…) en uiteraard de marmotten Charlotte en Bas…

De Dorustruien zijn een tijd mijn favoriete kledingstuk geweest. Ik had ze in verschillende kleuren. Wit-blauw uiteraard, maar ook geel-mosgroen.

Mooi getekend Peep en ontzettend goed de kern van Dorus beschreven…
Goh… was hem bijna vergeten… bedankt dat je de herinnering weer even levend maakt.

pepe · 18 februari 2004 op 10:58

[quote]En je kunt tekenen ook, Peep. Mij verbaast niets meer hier.[/quote]
Juist die verbazing in het leven maakt het zo spannend, tijd om jou nog eens te verbazen dus…
Nu moet ik wel iets gaan verzinnen, pfff zal niet meevallen 😉 Ik teken wel eens wat, maar gewoon wat gekrabbel meer niet.

[quote]Hoe laat is je dochter thuis?[/quote]
Je komt er vast nog wel eens tegen, vandaag of morgen 🙂

[quote]neem het poesje mauw…[/quote]
Ik kan je zeggen dat ik toen als kind heftig jaloers was hoor.

[quote]nog een teken/schildertalent hier![/quote]
Ik frutsel wel eens wat, maar omdat nu talent te noemen, nee echt niet!!

[quote]Oude tijden herleven.[/quote]
Ja heerlijk zo af en toe, we hebben onder het tekenen nog wat liedjes gekrijst 😉

[quote]bedankt dat je de herinnering weer even levend maakt.[/quote]
voor jou en anderen graag gedaan 🙂

Geef een antwoord