Zweepslag

Mijn vrouw heeft een zweepje, een paars zweepje. Het is haar zweepje, niemand mag er aan zitten, ook ik niet. Ze is er zuinig op. Slechts één keer per week gebruikt ze het. Met een korte, felle tik geeft ze er dan mee aan dat ze sneller wil. Laatst kon ik de verleiding niet weerstaan, ik heb het zweepje opgepakt. Het gaf een machtsgevoel, tik, tik zo voelde dat dus. Het was een soepel en buigzaam zweepje, tenminste dat leek zo. Vrij snel stond ik met twee stukken zweep in mijn handen. Ik zat met een probleem, hoe ging ik dit verklaren? Vol berouw heb ik mijn misdaad maar opgebiecht. De teleurstelling was groot, ik beloofde voor een identiek vervangend exemplaar te zorgen.

Vol schaamte toog ik naar een speciaalzaak. Ik keek mijn ogen uit tussen al die ijzer- en lederwaren. Zoveel kleuren, lengtes en modellen. Mijn radeloze blik werd opgevangen door een vriendelijke dame. Ik legde haar mijn probleem uit en toonde haar het geknakte exemplaar. “Oh, uw vrouw is een fijnproever”. Ze liep weg en kwam even later terug met een glanzend paars zweepje. “Deze moet u hebben, daar zal uw vrouw heel blij mee zijn”, zei ze met een mysterieuze lach. Ik rekende af en keerde tevreden huiswaarts.

Thuisgekomen liet ik trots mijn vrouw de aankoop zien. Het viel in de smaak, de kleur en lengte waren goed en uitdagend sloeg ze er een paar keer mee op de bank. Ze wilde de nieuwe aanwinst graag uitproberen, kon niet wachten. “Ga je mee het nieuwe zweepje uitproberen?”, vroeg ze. Mijn ontkennende antwoord verbaasde haar niet eens. Ze weet dat ik niet van paardrijden hou.