Er was er één jarig…

Gisteren zou mijn oma jarig zijn geweest, ze had dan 106 geworden. Eigenlijk heb ik altijd gedacht dat ze makkelijk 110 zou worden, maar ze heeft de 100 niet gehaald. Ze was er wel verdomd dichtbij, het scheelde maar zo’n uurtje of twaalf. Het telegram van de Koningin was zelfs al binnen, hoewel ik denk dat het een voorgedrukt dingetje is geweest, maar het idee op zich is leuk. Het … [Lees verder…]

Tante Truus! Een absurd verhaal of…?

Tante Truus, een struise ietwat zwaarlijvig vrouw, 56 jaar (kan ook ouder of jonger zijn, (maar dat is aan u om te oordelen) is een groot liefhebster van de toeter! Ze staat nu bekend als ‘De Vrouw Met De Toeter’, in de wijde omgeving van Oss, Geffen en Berchem.  Oss, de plaats waar “De Rookworst”, groot is geworden en heel Nederland de halve versie heeft laten proeven bij een winkelketen die … [Lees verder…]

Slikken is stikken

Ze is prachtig. Ik kan uren naar haar kijken. Ze draagt een jurk, loopt op hakken en haar lippen zijn gestift. Haar haren los, lang en donker. Klaar voor een avond uit, zonder mij en weg van mij. Waarom blijft ze niet hier? Bij mij? Zelfverzekerd loopt ze rond, in onze woonkamer, die ze vult met opgewonden praat voor ze vertrekt. Ik krijg een kus maar haar mond raakt me … [Lees verder…]

Kutprogrammering

Kun je de blauwdruk of printplaat van de ervaringen in je leven nog veranderen? In hoeverre is het mogelijk om een diep intrinsiek verlangen naar het herstel van eerdere ‘beschadigingen’ om te buigen naar bouwstenen die je vooruit helpen in plaats van afbreken? Ik heb het over de liefde maar ook dat is inmiddels twijfelachtig geworden voor mij. Gaat het om liefde of draait het om herstellen wat ooit kapot … [Lees verder…]

Geile poes

Mijn poes is geil en de hele buurt mag het weten. Nooit gedacht dat ik dit naar 100% waarheid zou kunnen zeggen, maar helaas is het zo. In het gezin van Oranje leven twee poezen, die nu beide zo’n half jaar oud zijn. Poes 1, die de door mijn dochtertje verzonnen naam ‘Minoes’ meedraagt maar als roepnaam ‘Dikke’ heeft, was een paar weken terug al krols, maar omdat zij een … [Lees verder…]

Een Koningswens

‘Hij is briljant’, zeiden zijn leraren. ‘Veelbelovend’, zei de hoofdmeester. Zijn moeder droeg hem de dagelijkse aardse klussen op. Klompen schrobben, kratten stapelen, zijn vader helpen sjouwen. ‘Net als je broers en zussen’, zei ze. Ze joeg hem uit bed. ‘Wie denk je wel dat je bent?’, en na zijn grote mond voegde ze er woedend aan toe, ‘je bent geen haar beter dan wij’. Gymnasium, universitaire studie Latijn en … [Lees verder…]

De blues van Panta Rhei

Wanneer we voor de tweede keer daten valt het zonlicht in juli prachtig over haar blond krullend engelenhaar en muizengrijze zomerjurkje. Ze heeft zelf niet in de gaten hoe mooi ze is. Daarom nog mooier. Mijn aangeleerde lichaamstaal probeert wat kleine onzekerheden te verbergen en als ik iets te lang in haar blauwe ogen kijk, slaat ze haar blik verlegen neer. Lief. “Een wandeling?” Ze reageert verrast, bijna opgelucht. Wandelen … [Lees verder…]

I.M. van Connie Palmen – Fictieve ware liefde

Vannacht heb ik het boek I.M uitgelezen. Verslonden in een week is een betere omschrijving. Afgunstig las ik over hun liefde en het schrijverschap dat bij beiden zo anders geuit werd maar wat hen verbond. Palmen is al enkele maanden mijn favoriete schrijfster. Haar gecompliceerde denkpatronen zijn vol gevoel en niet alleen rationeel. Waar dat bij haar op natuurlijke wijze ontstaat, moet ik hard werken om de emotionele onderlaag voor … [Lees verder…]

Hop perdje hop, hop perdje hop

Uit de Kronieken van de Familie De Lidt Het was het jaar 1916, midden in de 1e wereldoorlog, dat een mager ventje werd geboren op het platteland in de omgeving van Bleskesgraf. Een dorp waar iedere dag wel een grafstemming te bespeuren valt. Zo’n dorp waar je alleen de enige kroeg naast de kerk ging bezoeken op goede vrijdag, want dan was de drank gratis. Dit mager ventje ’Baby’ genoemd, omdat zijn moeder … [Lees verder…]

Prikkeling ‘We leven in patronen’

Onze voeten geschoeid betreden betegelde paden. Paden, klinkers als een lange rij van zwijzamen, eindeloos. Eindeloos zonder eindpunt aan de horizon. Een verte zonder haltes, mensen; de kijkers. Kijken naar links dan rechts om dwalend te staren. Staren naar de overkant waar niemand wacht. Wacht!, wellicht op iets dat nooit komt, dat er nu niet is. Niets in het landschap. Landschap van een ooit verdronken land. Achter wat?, met niets en … [Lees verder…]