Zelfs vandaag is ze te laat. Als een dief in haar eigen huis steelt ze haar spullen. De adrenaline druipt van haar af. Opschieten. Ze pakt haar schilderij, ooit van haar grootvader gekregen op een mooi en rustig moment. Toch is ze nu gedwongen tot het weggraaien ervan. Haar jeugdfoto’s, in boeken geplakt met grote zorg, nu in haast meegenomen. De vuilniszakken met haar kleding staan in de berging. Natuurlijk in de dunne variant zak, de makkelijk scheurbare. Ze ergert zich aan zijn keuze, maar verwondert zich ook over de moeite die hij genomen heeft om het in te pakken. Haar handen in zijn kasten zouden voor hem misschien betekenen dat hij alles opnieuw zou moeten wassen met dat ranzige wasmiddel van de Aldi, bedenkt ze zich. Het huis stinkt ernaar. Haar geur is vervangen door goedkope Duitse aroma’s uit sombere supermarkten, ze is vervangen door Norma. Haar vingers beroeren huiverend de stof van de gruwelgordijnen die er hangen. Zijn moeder heeft zich uitgeleefd met haar synthetische voorkeur voor bloemen. Lelijke, grote, overheersende bloemen.

Nu is er niemand meer om daarvan over de nek te gaan. Niemand… Hoewel een vreemd voorwerp in de fruitschaal met het rottende fruit in haar ooghoek de aandacht trekt. Een rottend bierviltje. [i]Eva Groothuismink[/i] staat er. Zomaar een naam, met zomaar een 06. Zomaar een bewijs van zijn rotte hart. Een kinderlijk hartje als puntje op de i van [i]mink[/i]. En een bloemetje achter haar naam. Gut, de rotkut zal 18 zijn. Wat schattig.

Eva. De naam die zij hun eerste dochter zouden geven. De eerste naam van de eerste vrouw. En alles dat daarvoor kwam, was zeker bijzaak? Het besef martelt haar ingewanden en in een golf komt de onderweg gegeten voorverpakte kipsandwich omhoog. De golf zoekt zijn weg naar het parket. Eigenlijk wíl ze die vloer verpesten met het zuur, hun vloer is niet meer van haar. Ze wil. Maar [i]dat doe je niet[/i], klinkt de stem van haar moeder van ver weg.

Eva. Eva verwordt van vloeibare kip tot een stroompje gal. Bibberend laat ze de laatste resten uit haar keel de toiletbak in verdwijnen. Eva. Een rib uit zijn lijf.

De tijd tikt voort, maar als alles is ingepakt surft ze toch junkerig door op de spanningsgolf van het misschien wel betrapt worden. De krassen van de verhuizing van haar te grote stoel van ooit zitten nog in de muur. Het gat dat ze per ongeluk brandde in het aanrecht is intact gebleken. En de onbedaarlijke lachbui die ze kregen na het blussen van het vuur en de daarin ontstane ruzie schalt even door de keuken. In weerwil.

Zijn souvenirs van haar bestaan alleen uit schade.

Haar brieven liggen verzameld in de la tussen de kerstkaarten van zijn synthetische familie. Er liggen een aantal foto’s aan flarden geknipt en sommigen weer aan elkaar gelijmd in knullige spijt. Sukkel. Zelfs haten is hem niet toevertrouwd. Wel zijn haar ogen uit hun favoriete vakantiefoto gestoken. Ogen als spiegels van de ziel, haar ziel is ontmanteld. Moest ze dit vinden? Wie denkt hij dat hij is?

De muren schimmelen nog wat na van het emotionele bloed van hun ruzies. De branderige lach in de keuken verstomt, het geschreeuw wordt luider. Ze herbeleeft het laatste orgasme.
“Kijk me aan als je dat zegt”.
En ze keek hem aan en zei het zonder een spoor twijfel. Geen zweem van trilling in haar stem.
“Ik houd niet meer van je”. Nog een schepje.
“Ik mag je niet eens”.
Hij duwde haar de trap af, maar greep bijtijds een arm voor haar nek daadwerkelijk breken zou.

In een andere la vindt ze de verpakking van een nerveuze zwangerschapstest. De baby die ze nooit gekregen hebben, de baby met haar ogen en zijn lengte. Bij mazzel dan. Of de baby met haar lengte en zijn oren. Bij pech.

Baby Eva. Uitgestoken ogen, afgesneden oren.
Onder haar voeten klinkt het geluid van een sleutel in het slot. De angst slaat om haar hart als ze zijn voetstappen op de trap hoort en ze grijpt naar een bekend verweer. De foute grap ontsnapt haar lippen nog voor hij in de kamer is.
[i]Honey, I am home[/i].

Ze weet al dat de vuist gaat komen voor ze hem ziet, of voelt. De vuist in haar gezicht is welkom. Een vuist die haar raakt als een afscheidsomhelzing. Een vuist als boetedoening, als de verlossing van haar schulden. De vuist in haar gezicht die haar bevrijdt van het laatste zuchtje geweten.

Met een neus die gevoelsmatig aan een dun draadje hangt hobbelt ze de trap af richting haar auto die nu ook naar de Aldi stinkt. De dozen naast haar bewegen ongemakkelijk als ze de auto start. Al bij de eerste bocht rolt het bierviltje met het hartje uit de doos en verdwijnt onder de passagiersstoel. Voorlopig is Eva weer van haar…

Categorieën: Verhalen

27 reacties

Avatar

arta · 27 maart 2008 op 07:57

Wat weet jij de sfeer weer goed te vangen!
Supermooi geschreven!
🙂

Avatar

geertsjohn · 27 maart 2008 op 08:07

Ik ben er stil van……….. wauw!

Avatar

Fem · 27 maart 2008 op 08:10

…hier ging ik helemaal in op en voelde ik de woede en frustratie met haar mee….

Avatar

SIMBA · 27 maart 2008 op 08:28

Dit is echt een heel goed verhaal, boeiend tot de laatste zin!

Avatar

Troy · 27 maart 2008 op 09:37

Ik zeg dit soort dingen niet vaak (hoewel ik het jou al vaker heb gezegd, geloof ik), maar ik vind echt dat je een boek zou moeten schrijven. Je hebt zo’n unieke en originele stijl en je weet perfect een bepaalde sfeer te vangen. Een column zoals deze is veel te kort. Ik wil doorlezen.

En nu geen smoesjes meer dus. 😉

Uitgevers, opgelet! :toeter:

Avatar

lisa-marie · 27 maart 2008 op 09:42

Kippenvel krijg ik ervan, de emotie was zo voelbaar !
Geweldig geschreven :wave:

Avatar

pally · 27 maart 2008 op 09:54

Heel mooi geschreven, goed ingevoeld heftig verhaal, Dees!

Wat me wel een beetje stoorde was het vele ‘haar’.
Ik telde het b.v. al vijf keer in de eerste twee zinnen.Misschien niet te vermijden, wellicht af en toe een alternatief mogelijk.
Maar hij blijft prachtig.

groet van Pally

Avatar

Neuskleuter · 27 maart 2008 op 11:48

Ik voel de adrenaline, de misselijkheid, de walging, de herkenning, de nostalgie, steeds afgezwakt door een nare herinnering daar bovenop. Het afscheid.

En oooow, wat wist ik goed wat je bedoelde toen je het over lelijke gordijnen had. Van ex-schoonouders. Nou had ik dan geen gordijnen, maar andere dingen die in een grote kast bleven liggen ;-)En met grote vreugde werden weggegooid toen er geen beleefdheid meer hoefde te zijn richting zijn ouders.

[quote]Zijn souvenirs van haar bestaan alleen uit schade. [/quote]
Dat vond ik een mooi moment van rust, die de gedachte precies op zijn plaats doet vallen. Goed geschreven.

Avatar

Mosje · 27 maart 2008 op 12:10

Ben ik even blij dat ik je ex niet ben.
😀

Mooi sfeertje zet je neer

Avatar

Dees · 27 maart 2008 op 15:16

Als ik een boek zou schrijven zou het een roman moeten worden. En dat is een andere tak van sport! Maarrr, je maakt mijn dag leuker, dus thx :kus:

Avatar

Oumanouar · 27 maart 2008 op 17:47

Je stijl bevalt me wel, het leest lekker en je schrijft over herkenbare dingen.

Mooi, kan niet anders zeggen…

Avatar

pepe · 27 maart 2008 op 20:26

Knap geschreven dit heftige verhaal.
Je nam mij mee in het gebeuren.

Avatar

Teunis · 27 maart 2008 op 21:19

Lekker. Ik krijgt meteen zin om een eindje te gaan rijden in mijn cabrio. Met een fles Jack en een colt op de stoel naast me.

Avatar

KawaSutra · 28 maart 2008 op 01:48

[quote]Als ik een boek zou schrijven zou het een roman moeten worden. [/quote]
Wat let je?

Knap hoor Dees om die alles zeggende stilte zo te beschrijven dat je het voelt in je hart en nieren. Pijnlijk ook wel een beetje.

Avatar

SIMBA · 28 maart 2008 op 08:31

[quote]Ik krijgt meteen zin om een eindje te gaan rijden in mijn cabrio. Met een fles Jack en een colt op de stoel naast me.[/quote]
😆 Neem ipv die colt Dees gezellig mee Teunis!

Avatar

Ma3anne · 28 maart 2008 op 20:44

[quote]De muren schimmelen nog wat na van het emotionele bloed van hun ruzies. [/quote]
Als je in staat bent doogewone woorden tot zulke juweeltjes aan elkaar te breien, kom je dicht in de buurt van literatuur.

Begin gewoon met een korte-verhalen-boek, Dees. Die roman komt later wel. 😉

Avatar

Dees · 29 maart 2008 op 09:31

Bedankt voor de reacties! Ik heb boekideeen genoeg, maar ben ook erg lui. Ach, wie weet.

@Teunis, glijdende schaal zo’n reactie. Net als je avatars. Wat is de volgende, een afgehakte groengelakte nihilistische teen? 😀

En Sim, wat ben je toch een muts….

Avatar

SIMBA · 29 maart 2008 op 12:43

[quote]En Sim, wat ben je toch een muts….[/quote]
euh…bedankt 😆

Avatar

WritersBlocq · 29 maart 2008 op 15:35

Ohhh Dees, met heel veel plezier meerdere keren gelezen 🙂

[quote]Er liggen een aantal foto’s aan flarden geknipt en sommigen weer aan elkaar gelijmd in knullige spijt. [/quote]
Beetje (te?) laat voor een vraag of mini-discussie n.a.v. deze quote, maar ik blijf mij ergeren aan ‘aantal + meervoud’ (hoewel het mag van Mosje, zowel aantal + meervoud als je eraan ergeren) maar die sommige[b]n[/b] is toch fout, toch? Sommige dingen en sommigen in de zin van mensen, dacht ik?
Tell me!

Avatar

SIMBA · 29 maart 2008 op 16:50

Volgens mij is het zo:
sommige foto’s
maar laat je het woord foto’s weg
sommigen

En zo ook met mensen:
sommige meisjes
maar laat je meisjes weg:
sommigen

(stom woord trouwens dat *sommigen* als je het vaak moet typen 😀 )

Avatar

Ma3anne · 29 maart 2008 op 17:27

Hier voelt juf Puntmuts toch even de aandrang om in te grijpen, aangezien er nu een verkeerde kant op gefietst gaat worden en dan komen we natuurlijk niet waar we wezen willen.

‘Sommige[b]n[/b]’ wordt enkel gebruikt voor personen.
‘Sommige’ wordt gebruikt, wanneer er zaken, dieren of dingen worden aangeduid.

Sim, je bent toch een muts hoor. 😀

—–
Om het probleem van ‘aantal + enkelvoud’ voorgoed de wereld uit te helpen:

[b]het[/b] aantal wordt altijd gevolgd door enkelvoud.
[b]een[/b] aantal kan zowel door enkelvoud als meervoud worden gevolgd.

Avatar

Dees · 29 maart 2008 op 17:35

Deze fout heb je helemaal goed WB…

Jij doet aan taalwiskunde, dat doe ik zelf niet. Ik schrijf altijd op gevoel en lees zelden na. Gaat meestal goed en soms fout.

Je hebt de fout gevonden, je mag naar de volgende ronde… En Sim, je bent een muts 😀 en vooruit: 😉

Avatar

SIMBA · 29 maart 2008 op 17:57

:slik: ben ik nu officieel een muts?

Avatar

Ma3anne · 29 maart 2008 op 17:58

Was je dat dan nog niet, Sim? 😎

Avatar

Mosje · 29 maart 2008 op 20:34

Ik denk maar zo dat degenen die heel erg azijnzeiken, heel erg alert moeten zijn als zij zelf een stukje insturen.
Gij zijt gewaarschuwd.

Avatar

WritersBlocq · 30 maart 2008 op 09:43

Tsss…. erg flauw om mij te beschuldigen van ‘fouten zoeken’. Dingen vallen mij gewoon op terwijl ik terloops of met volle aandacht een stukje lees, waar dan ook, van wie dan ook. Ik dacht dat je/jullie beter wist(en).

En Mosje, er komt er weer 1 aan van mij, en natuurlijk staan daar fouten in. Zelden heb ik een foutloos stukkie geschreven, ben net een mens. en… :offtopic: ach, ik hou erover op en ga mij niet verontschuldigen voor iets waar ik niet schuldig aan ben.
Ik baal wèl!

Avatar

Dees · 30 maart 2008 op 10:45

Door wie word je beschuldigd, door mij? Want dat was niet de bedoeling. Die ‘je mag door naar de volgende ronde’ was meer bedoeld om er wat grappig mee om te gaan. Niet gelukt dus.

Eerlijk? Ik vind het ook niet zo heel erg leuk als een reactie in een zin over de column zelf gaat en de rest over wat jou stoort en waarom en wat fout is, of misschien wel niet. Ik kan het wel hebben, maar nee, leuk vind ik het niet. Ik ben, hoe zeg je dat, net een mens wat dat betreft.

Misschien is dat voelbaar. Maar dan nog is een beschuldiging een ander verhaal.

Neemt overigens niet weg dat ik je geloof als je zegt over bepaalde woorden te struikelen.

Wel baal ik inmiddels ook grondig van het feit dat het stukje zelf verdwenen is in deze wmb te lange discussie… Maar goed, over korte tijd is het iig van de hoofdpagina verdwenen…

Nog een laatste opmerking; Mosje is Mosje en ik ben ik. Gejullie is echt niet van toepassing…

Geef een antwoord