Waarheen leidt de weg die ik nu moet gaan? Dat hebben een hele hoop mensen zich, samen met mij, de eerste week van het nieuwe jaar afgevraagd. Hongerig en gevoed door restjes alcohol en veel te veel zuurstof zijn er nieuwe beloftes gemaakt. Daarmee hopend de ballast van zware kilo’s van het vorige jaar achter te laten. Overtollig vet op dijen en bovenarmen, onder kinnen en ogen en niet te vergeten boven de bikini- en zwembroeklijn. Het moet eraf. Het oog wil niet te veel. Eén keer knipogen en het is weer lente.
Waarheen leidt de weg die we moeten gaan? De weg leidt nergens naar toe. Hij is namelijk onbegaanbaar. De weg lijdt onder zijn eigen leiden. Want de gidsen die de weg zoeken willen de weg eigenlijk helemaal niet vinden. De queeste is tevergeefs. Het lijden leidt nergens toe. Na een week is de weg die aanvankelijk hoopvol is ingeslagen weer ontspoord. Je houd de ingeslagen weg eenvoudigweg niet vol. De verleidingen die je onderweg tegenkomt zijn immens groot. ‘I can resist everything, except temptation’, aldus Oscar Wilde.
Slechts één aflevering van Pipi Langkous, de aflevering waar Anika en Tom voor de raam van een snoepwinkel enorm lopen te watertanden, is ‘killing’ voor al mijn goede voornemens. Ik geef het toe. Ik word bijkans de televisie ingezogen. De aantrekkingskracht is mij te machtig. Onmiddellijk loop ik naar de lokale snoepwinkel en stort mijn portemonnee leeg op de toonbank. In al mijn onverzadigbare lust kan ik niet eens meer kiezen. “Doe maar een mix van alles!”, roep ik tegen de mevrouw achter de toonbank. Gelukkig is zij een goede verstaander en vervult mijn volwassen kinderwensen. “Inpakken hoeft niet, ik eet het hier wel op!”
Ik buk een beetje door mijn knieën en schuif al het lekkers dat op de toonbank ligt met een vlakke hand naar binnen. Mijn gedrag blijft niet onopgemerkt. Er zijn nog andere klanten in de winkel. Die moedigen mij met luide stemverheffing en ritmisch handgeklap fanatiek aan. Ik laat me niet kennen en slik al het snoepgoed weg zonder te kauwen. “Doe nog maar een rondje!”, roep ik tegen de snoepmevrouw, “en geef hen ook wat, ik betaal!”
Triomfantelijk kijk ik het klantenpubliek aan en klop mezelf op buik en borst. Ze kijken mij een beetje meewarig aan. “Ja, ja, mensen, kijk maar goed, allemaal eigen kweek, zoet en zuur verdiend. Elk pondje gaat door mijn mondje. Ha, ha.” Vervolgens valt het publiek als een roedel wolven aan. Eén voor één en dan ineens allen tegelijk. In een mum van tijd is de hele snoepwinkel leeggegeten. Wie had dat gedacht? Op vreetboek heb ik de volgende dag heel veel volgers. Ik lik en like it likkebaardend.
Mien Snoepwinkel
Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo — Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo — Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo — Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo — Middelomtrek: 106 cm
Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo — Middelomtrek: 107 cm
Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo — Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo — Middelomtrek: 105 cm
‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2014. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.
8 reacties
trawant · 9 januari 2014 op 13:01
Mien, als jij eenmaal je vingers op het toetsenbord gezet hebt ben je niet meer te houden volgens mij. Je begint ergens en wervelt van de ene inval naar de andere zonder te letten op de consistentie in je stukje. Als een jonge hond die achter een bal aanrent. Schrijven is een dagelijks feestje voor je. Helaas maakt dat je columns voor mij niet altijd even verteerbaar.
Neem nu deze. Als je begint denk ik; ‘Mooi een column over al die valse dieetgoeroes die overal de kop opsteken. Daar kun je fijn op los gaan. Maar dan kom je in die snoepwinkel en ontspoor je met een kinderachtig fantasietje.
Doe nou eens normaal man, denk ik dan en maak zo’n gedachte eens lekker vilein af. Want je hebt vaardigheid genoeg..
Mien · 9 januari 2014 op 14:54
Normaal bestaat niet in de schrijfwereld. Het is een subjectief begrip. Ik heb je ook niet gevraagd mijn column op te eten. Helaas zijn er ook geen maagtabletten voor. De column maakt deel uit van een vervolg cyclus. Net zoals dat geldt voor een afvalrace die eeuwig duurt voor veel mensen die zich daarmee bezig houden. Een brede doelgroep, niet in de zin van dik, die je graag te vriend houdt. Daar past vilein niet bij. Dat vraagt om rekenschap. Het afvallen doen ze niet consistent. De metafoor jo jo is hierbij op zijn plaats. Misschien dat daarom de column in jouw ogen ook jojoot. Het is in ieder geval niet bewust gedaan. Het is ook geen toeval. Eerder een kruising van meer dan één weg. Dank voor je reactie en het compliment.
troubadour · 9 januari 2014 op 19:42
Mien, je moet eens langs komen bij mij. Of ik bij jou. Ik denk dat wij wederzijds van elkaar kunnen leren. Iets over ‘Mission Statement’ , ik over mijn klanten en jij over de kunst en misschien over hoe meer dan twee wegen op hun kruispunt enige inspiratie behoeven, voordat ze ‘place de l’étoile’ mogen worden genoemd.
Ik doe maar een dotje hoor..
Mien · 9 januari 2014 op 23:38
Halverwege kan ook. Pintje pakken in Weemoed Tilburg.
Stuur maar even een PM wanneer je kunt.
Nachtzuster · 11 januari 2014 op 01:44
Ik lees al jouw columns en de reacties die geplaatst worden. Menigmaal is jou aangegeven dat het wat teveel is. Teveel associaties, teveel woordspelingen en een overvloed aan knutselen met woorden. Het is allemaal heel knap wat je doet, maar het is ook een overkill. Ik heb iemand ooit horen zeggen dat één woordgrap/woordspeling per hoofdstuk (column) voldoende is om het aangenaam voor de lezer te houden. Ik heb echter het idee dat je je weinig aantrekt van de commentaren. Dat is natuurlijk je goed recht, het risico is alleen dat mensen minder op je gaan reageren. Ik betrap mijzelf er ook op. En waarom? Omdat ik niet elke keer hetzelfde commentaar wil geven. De reeks over afvallen vind ik erg aangenaam om te lezen, maar in deze column schiet je je doel voorbij. Het wordt clownesk en misschien is dat ook wel jouw opzet. Dat maakt dat de geloofwaardigheid ver te zoeken is. En ik geloof in het principe dat je je ergens als lezer (al is het maar in één alinea) wilt kunnen identificeren met de schrijver of zijn omgeving. Twee uitzonderingen: de categorie gein en ongein, maar dat ligt voor de hand en bij de categorie politiek/actualiteiten.
Mien · 11 januari 2014 op 15:33
Bedankt voor je uitgebreide reactie. Fijn dat je al mijn columns en de reacties daarop ook leest. Gezien het aantal lezers dat mijn columns leest denk ik niet dat het zo zwaar is als je het stelt, qua overkill. Het is jouw persoonlijke mening, net zoals die van anderen die reageren. Daar ben ik blij mee en dat respecteer ik.
Het zijn wel vaak dezelfde personen die reageren op mijn columns en vaak ook met een zelfde soort commentaar. Het is niet zo dat ik daar niets mee doe. Ik lees ze, neem ze voor kennisgeving aan en soms leer ik er ook wat van. Als ik het niet eens ben met een commentaar motiveer ik dat ook.
In deze specifieke column vind ik niet dat er sprake is van overkill. Ik heb me zelfs nog ingehouden. Dat er minder reacties komen op mijn columns vind ik niet zo spannend. Ik schrijf niet om reacties te krijgen. Je hoeft als lezer ook niet altijd te reageren vind ik.
De clowneske insteek van dit deel van de reeks heb je goed gelezen. De manier waarop mensen met afvallen bezig zijn kun je zowel met een lach als een traan, in zowel humor als ernst beschouwen. Dat is wat ik doe in deze reeks. Niet meer en niet minder.
Ik denk dat mensen die mijn columns in deze reeks goed lezen zich prima kunnen identificeren met de schrijver of zo je wil de personen die in de columns opgevoerd worden. Het is sowieso prettig om je als lezer te kunnen identificeren, ongeacht de categorie waarin de column geplaatst is.
Nachtzuster · 12 januari 2014 op 01:05
Tof dat je het commentaar serieus neemt, Mien. En je hebt gelijk, in deze column is er ook geen overkill. Mijn fout. Ik waardeer het zeer dat je hier op een (voor mij) duidelijke manier op reageert en jezelf niet in nevelen hult. :yes:
Mien · 12 januari 2014 op 01:38
Ach, als de rook om je hoofd maar verdwenen is … 😉