Sentimentele liedjes van nu en ooit. Ze zijn aan mij besteed. Als ik een paar regeltjes begin te neuriën, dan blijven die de hele dag in de herhaalstand staan. Zelf hoor ik het al snel niet meer. Een automatisch stemmotortje dat alsmaar door draait. Bijna, maar misschien net niet helemaal onbewust. Als dat kan tenminste. Voor huisgenoten niet altijd fijn.
Ook als ik naar buiten ga, blijft zo’n melodie van binnen doordraaien, alsof ik oortjes in heb. Maar die zijn dus overbodig. Zou het nou niet leuker zou zijn om telkens een ander liedje te ‘draaien’? Vast wel, maar zo werkt dat bij mij nou eenmaal niet. Een kleine associatie is genoeg, een woord, een geluid, een gezicht of een geur die komt boven drijven, maar ook vaak weet ik het niet. Vraag ik mij af: waarom zing ik dit liedje nou opeens?
‘Are you Lonesome to night’ heeft mijn binnen-orgel gekozen vandaag. Steeds weer, steeds weer. En ja, opeens komt glashelder het bijbehorende beeld naar boven. De toneelvoorstelling op locatie, van jaren geleden. In een dorpscafé in onze buurt speelden we en ik moest een dronken en verwarde vrouw zijn, die bij de laatste tonen van deze ‘Elvis’ volkomen in zichzelf opgesloten, een bierviltje versnipperde en daarna haar moede kop op de bar neer legde, terwijl het licht langzaam uitging.
Elke voorstelling was ik opnieuw die vrouw. Hoewel zonder tekst, was dit mijn fijnste rol ooit. De context is nu totaal verdwenen, hij is ook niet meer van belang. Even heb ik toen ervaren hoe eenzaam en verloederd, ik, maar ook iedereen zou kunnen zijn.
Ik neurie de eerste regels:
‘Are you lonesome tonight, do you miss me tonight?’
Heen en weer wiegend zit ik voor het PC scherm.
Zal ik mijn hoofd even op de toetsen leggen?
24 reacties
Mien · 15 december 2014 op 07:37
Mooie column. Goed beschreven hoe muziek verborgen herinneringen boven kan brengen. Binnenorgel, mooi gevonden. Ware het niet dat ik het bij Lonesome tonight niet echt vind passen. Hoewel, de tegenstelling maakt het wel extra dramatisch. Ik probeer het me nu voor te stellen in mijn oren. Een bijzondere echo. :yes:
pally · 15 december 2014 op 11:34
Thanks, Mien!
Mien · 15 december 2014 op 11:51
Graag gedaan … Graag gedaan …
Meralixe · 15 december 2014 op 08:00
U brengt me hier op een gegeven dat ik wel eens ervaar …. Een deuntje van één of ander lied dat ik helemaal niet graag hoor maar dat me uren aan een stuk zit te kwellen. Niet leuk.
‘Are you lonesome tonight, do you miss me tonight?’ lees ik hier en na wat gepruts op Yu Tube zal deze verschrikking voor de rest van de dag mijn brein verstoren. (denk ik)
Het is U vergeven. 🙂
https://www.youtube.com/watch?v=kAR_pdLCThI
pally · 15 december 2014 op 11:35
Sorry, Meralixe, Maar bedankt voor je link
troubadour · 15 december 2014 op 08:20
Mooi Pally, zo herkenbaar! Liefelijk herkenbaar, ik hou wel van de herhaling en waar die mij heenvoert. Beter dan altijd oorsuizen..
pally · 15 december 2014 op 11:36
Ja, het is een soort muzikaal oorsuizen, Troubadour…
Pierken · 15 december 2014 op 09:45
Prettig stukje voor op de maandagochtend, Pally. Leuke invulling van de uitdaging. Stond goed op je CV; ’82-’86: Dronken, verwarde vrouw aan de bar die viltjes scheurde 😉
Had inderdaad nou toch even je hoofd op het toetsenbord neergelegd. Was maar één ‘woord’ extra en een geinige hekkensluiter geweest.
pally · 15 december 2014 op 11:38
Wat het einde betreft, heb je wellicht gelijk, Pierken. Maar met een vraag eindigen was mijn keuze.
Spencer · 15 december 2014 op 10:40
Leuk stukje. Een oorwurm noemen ze dat. Laatst een week lang:
The chances of anything coming from Mars
Are a million to one, he said (ahh, ahh)
The chances of anything coming from Mars
Are a million to one, but still, they come…
pally · 15 december 2014 op 11:40
Ha ha Oorwurm! Ken ik niet in dat verband. Jammer, was een betere titel geweest …
trawant · 15 december 2014 op 11:55
In je hoofd zit en op hol geslagen Juke Box, Pally.
En vaak ook nog eens in de repeat.
Helemaal uitzingen helpt zeggen ze.
Leuk stuk, ik zie het zaaltje, het povere decor, jouw rol als zwijgende trieste diva en de rode gordijnen die door de beheerder worden dichtgetrokken.
En dan applaus van het dankbare publiek. Mooi!
pally · 15 december 2014 op 12:10
Ik ga ze voortaan uitzingen, Trawant, bedankt voor je reactie en tip. Of eh, wil ik ze juist houden, die flarden?
Dees · 15 december 2014 op 12:08
Ach, mijn oorwurm is veel smakelozer en erger meestal. En bestaat meestal uit 1 enkele zin uit een nummer. Jan Smit ofzo. Of alleen de laatste zin van Stairway to Heaven, inclusief kreun en sleep van Zeppelin. Ik moet dat eigenlijk niet schrijven, want er begint zich alweer iets in mijn oor te wurmen. Aargh!
Hele leuke column, die donkere zoetgevooisde stem op het binnenorgel. Ik zie, hoor en voel ‘em.
pally · 15 december 2014 op 12:12
Dank je, Dees. Ja, als je er maar aan denkt te denken, staat hij alweer aan. :-((
La_vie_en_rose · 15 december 2014 op 12:19
Ik vind dit gewoon weer een erg mooi stukje, net als alle andere stukjes van jou.
Ik ben Pally-fan :laugh:
pally · 15 december 2014 op 12:37
Heerlijk, een fanclub, dank je La vie!
embee · 15 december 2014 op 12:56
Ik ben ook lid van die club!!!
Leuk en herkenbaar stukje Pally.
:musicnote:
embee · 15 december 2014 op 12:58
Ik ben ook lid van die club!!!
Leuk en herkenbaar stukje Pally.
pally · 15 december 2014 op 14:38
Thanks, Sister
Ferrara · 15 december 2014 op 13:05
Heen en weer wiegend zit ik voor het PC scherm. Dat doen er meer in de aanloop naar de top 2000. 😉
Janis Joplin jankt al dagen tussen mijn oren. Me and Bobby McGee.
Genoten van je schrijven, hier zit nog een fan.
pally · 15 december 2014 op 14:39
Met 3 wordt het toch al een hele club 😉 Thanks, Ferrara
arta · 16 december 2014 op 15:10
Ik vind jouw uitwerking van de uitdaging superorigineel!
Mijn oorwurm is al jaaaren ‘ een eigen huis’ van Dhr Froger… Aaargh…
Mooi geschreven, Pally!
pally · 17 december 2014 op 22:23
Bedankt, Arta! En koester je oorwurm, ook als is hij irritant, toch jouw huisdier. 😉