Het land van duizend meningen is langzamerhand aan het veranderen in het land van soberheid Een land waar prestaties verafschuwd worden en het leven gereduceerd is tot het laagste goed. Het land van vrijheid van levensovertuiging is aan het veranderen in het land van levensontkenning.
Vandaag voel ik mij anders. Ik stond vanmorgen zoals gewoonlijk in het donker op, struikelde over mijn hond die ’s nachts stiekem naar mijn slaapkamer was geklommen, en daarna stootte ik mijn hoofd vloekend tegen mijn slaapkamerdeur, die naar mijn weten voor het slapen gaan dicht zat. Daar zal die hond ook wel meer van geweten hebben.
Een betonblok op je eigen geslachtsdeel laten vallen is hilarisch in japan. Hoewel we hier het totaal not-done vinden om je voorhuid vast te klemmen met startkabels, verslikken japanners zich massaal in hun foeh young hai en komen ze niet meer sambal bij van het lachen. Wat is het toch met japanners en penissen? Voor een onderdeel waar ‘grootte’ zo’n issue van gemaakt wordt, had ik toch eigenlijk verwacht dat de japanners zich er niet aan zouden willen branden. Maar toch steken onze kleine japanners ‘hem’ moeiteloos in de fik, en lachen er daarna met zijn allen om rond etenstijd op tv.
Met mijn hand probeer ik mijn buik te ondersteunen in het gevecht tegen dat weëige gevoel dat zich sinds een week in mij genestelt heeft. Ik trek mij net genoeg omhoog uit mijn warme bed om mijn Mickey Mouse wekker te kunnen zien. Mijn racewagendekbed valt een beetje van mij af, en over mijn rug trekt een koude windvlaag. Het kleine handje van Mickey wijst helemaal naar beneden, en zijn grotere witgeschoende hand wijst naar boven. Dat kan alleen maar betekenen dat het tijd voor hommeles is, als ik nu al om cadeautjes ga zeuren voor mijn verjaardag.
Simone heeft een adje gekregen. Ze zag het eigenlijk direct toen ze hem voor het eerst in haar armen nam na de bevalling. Ze had het natuurlijk al wel geweten, tegenwoordig kunnen ze met al die ziekenhuisapparatuur al bijna zien of de baby later gaat roken of niet voor het babytje goed en wel ingespoten is. Toch wel knap dat Simone ondanks de wetenschap dat dit kindje gehandicapt zou worden, de zwangerschap heeft doorgezet. Sommige moeders zijn wat dat betreft wat ‘perfectionistischer’.
