Twee keer zo hard rijden als is toegestaan en bovendien straalbezopen. Bijna onvermijdelijk knal je dan tegen een boom en laat je het leven. Duizenden mensen zijn er vervolgens bij je uitvaart. De televisie zendt de urenlange rouwplechtigheid rechtstreeks uit. Lokale muziek en folklore omlijsten het geheel. Het plein waar de plechtigheid plaatsvindt is afgezet voor het autoverkeer en de spoorwegen zetten extra treinen in.
Duidelijk in zijn sas en met speels gemak lijkt Wouter de crisis aan te pakken. Hij is zelfverzekerd, twijfelt met mate, informeert en handelt. Er moeten bergen werk verzet worden. Lange dagen worden er gemaakt. Wouter oogt alsof ie beter slaapt dan ooit. Hij is fit en alert. Goedlachs als het kan en serieus als het moet. De crisis komt voor Wouter als geroepen. Hij geniet terwijl ie weet dat ie dat niet al te zeer mag laten blijken. Maar dit is je ware. Dit is lekker.
Het zou menig verstokt Marxist enorm goed gedaan hebben dat de Kladderadatsj, de onvermijdelijke eindcrisis van het kapitalisme, uiteindelijk toch daar is. Het heeft ruim een eeuw geduurd maar wachten heeft zin. Dat blijkt maar weer eens. Het enige probleem is dat het aantal Marxisten in die wachteeuw is gereduceerd tot bijna nul. Er is niemand meer om het uiteindelijke gelijk te krijgen. Niemand om de staatsmacht over te nemen en niemand meer om tot stichting van de heilstaat over te gaan.
Jongens en meisjes, luister goed. Dit verhaal gaat over de reus Rita. De reus Rita die toen ze nog een kleine reus was weleens met kaboutertjes speelde. Eigenlijk is reus Rita ook een tijdje een kaboutertje geweest. Kaboutertje onder de kaboutertjes. Dat is raar zul je zeggen. Want hoe kan een reus nu een kaboutertje zijn? Een reus is toch een reus en een kaboutertje is toch een kaboutertje.
Doden zijn er genoeg. Aanslagen zijn er genoeg. Iedere dag weer. Verzadigd raak ik ervan. Aanslagen met minder dan veertig doden laat ik daarom lopen. Bijna teleurgesteld ben ik over aanslagen die dit aantal niet halen. Maar over die teleurstelling zet ik me heen. Geduldig wacht ik op de volgende. Vaak is het Israël, Pakistan, Afghanistan of een voormalige Sovjetrepubliek.
