Niet zo lang geleden voerde ik een interessant gesprek met een oude kennis. De sfeer was plezierig, en de conversatie kabbelde gezellig voort: van het ene onderwerp naar het andere. Op een gegeven moment boog mijn oude vriend voorover, glimlachte wijs, en sprak deze gedenkwaardige woorden: “Je bereikt haast nooit de hoogste rang als je geen goede soldaat bent.”
Een van mijn kennissen schrijft momenteel zijn eerste novel. Eindelijk. Zijn vlotheid en handigheid met woorden had me al geruime tijd doen vragen waarom hij niet schreef voor een groter publiek. Ik bleef hem iriteren met mijn vraag wanneer hij zijn kunst met de wereld zou delen. Ik geloof er namelijk in dat we onze overduidelijke talenten niet mogen verkwanselen door hen te laten afsterven. We moeten ze delen met de rest van de samenleving. En nu is het dus zover met de schrijftalenten van mijn kennis.
“Luiheid is niets anders dan de gewoonte om te rusten voordat je moe wordt” (Jules Renard)
Heb je er ooit aan gedacht om luiheid te zien als een verdienste? Sommigen van ons wel. En gelijk hebben ze. In een conversatie die ik onlangs had met een kennis, kwam het onderwerp van luiheid ter tafel. Hij maakte de opmerking dat de enige hindernis naar de verwezenlijking van een bepaalde aktie, het gebrek aan financien kon zijn. En ik vulde aan: “of luiheid.”
James had zijn schaapjes op het droge: Er stonden 3 peperdure, prestigieuze wagens in de oprijlaan van zijn riante woning die natuurlijk gelegen was in één van de beste wijken van de stad; zijn kinderen zaten allen op de universiteit en leverden goede resultaten; zijn vrouw was een schoonheid die overal gecomplimenteerd werd om haar perfekt uiterlijk; en zijn bedrijf in computer software liep op rolletjes. Zijn werknemers adoreerden hem: hij had een open-deur beleid en overtuigde zich er steeds van dat alle belangengroepen van zijn bedrijf betrokken werden bij belangrijke beslissingen de onderneming aangaande. James was werkelijk een voorbeeldig mens: het prototype van een geslaagde persoonlijkheid.
Er is een oud gezegde dat ons aanmoedigt om limonade te maken van de lemmetjes die het leven ons toewerpt. Heeft u dat ooit gehoord? Welnu, het is niet moeilijk om te konkluderen dat de “lemmetjes” slaan op personen en/of situaties die onplezierig en zuur voor ons zijn, nietwaar?
