Hersenschudding? Staat niet op de planning.

Ik ben een fervent planner. Plannen kan ik als de beste. In mijn werk draait alles om een goede planning. Als je bepaalde doelen hebt, bereik je die ook beter wanneer je daar een tijd aan vast koppelt. Dus plan ik mijn leven ook zorgvuldig. Ik had dan ook gepland om tot mei 2005 geen enkele column meer te produceren. Simpelweg, omdat dat niet in mijn planning van 2005 paste. Maar zoals je wellicht zelf ooit ervaren hebt, valt het leven niet te plannen. De eerste week van januari liep nog perfect volgens het boekje. Vanaf de 2e week ging het finaal mis.

JA, ik moet!

Als kind heb ik uren gezwijmeld bij het trouwboek van mijn ouders. Het was een klein eenvoudig boekje dat net als het huwelijk van mijn ouders bijna van ellende uit elkaar viel. Op de inmiddels vergeelde zwartwitfoto’s stonden mensen afgebeeld in stijve poses met een minimaal flauw lachje. Toen ik wat ouder was en op zolder mocht spelen, vond ik mijn moeders zelfgemaakte trouwjurk. Hij zat als gegoten en ik wist, ooit trouw ik ook. Ooit, als iemand mij tenminste wilde…

Ieder diertje zijn pleziertje

De meeste lezers weten dat ik nogal schromelijk kan overdrijven in mijn columns, maar nu vertel ik voor de verandering eens een op waarheid gebaseerde column. Ik heb ze geteld en het resultaat na 4 dagen is, zonder flauwekul, 22 blauwe plekken, 11 vlooienbeten in schaam (en om-)streek, een allergie op mijn polsen en buik, 5 wondjes en 4 fikse schrammen, flinke spierpijn over werkelijk mijn hele lichaam behalve mijn kleine teen en 2 kilo afgevallen.

HELP! Ik heb last van faalangst.

Als je student bent, wil je het liefst zo snel mogelijk werken en centjes verdienen. Heb je eenmaal na lang studeren een baan bemachtigd, dan verlang je al snel naar het heerlijke studenten-luizenleventje. Aan dat verlangen komt gauw een eind, wanneer je eenmaal hebt besloten om op je oude dag weer te gaan studeren. Het begint al met iedere ochtend badend in het zweet wakker worden, omdat je voor de zoveelste keer hebt gedroomd dat A) je te laat komt voor je examen B) je geen enkele vraag van het examen kunt beantwoorden en C) je studieboeken zoek zijn.

Is het een haai? Nee, het is een man!

Mannen zijn zo gehaaid als de pest. Dat weten wij vrouwen al decennia lang, maar we trappen er altijd weer met onze grote voeten in. Ondanks dat we op onze hoede zijn, weten mannen ons zo te bespelen dat ze de indruk wekken dat ze iets speciaal voor ons doen. Dat kan in de vorm van een cadeautje of aandacht geven. Als puntje bij paaltje komt, blijkt het toch weer uit eigen belang te zijn.

Ik trendsetter? Daar zakt mijn broek van af.

Ik lees het de laatste tijd overal. In de tijdschriften word ik ermee doodgegooid. En nu staat het zelfs al in de krant. Volgens de laatste trends ben ik helemaal in. Alsof ze het hier hebben over een nieuw model broek, waar ik bewust voor heb gekozen om er weer helemaal bij te horen. Het gaat hier niet over een broek, maar over de oude bok die nog wel een groen blaadje lust. Al staat het woord ‘bok’ in dit spreekwoord niet meer voor de man, maar voor de vrouw.

Vriendinnen door dik en dun

Samen staan we voor de spiegel en bekijken onze nieuw gekochte kleding. Ik weet al precies wat je gaat zeggen. ‘Bah, wat heb ik een dikke reet!’ En ja hoor, daar gaan we weer. Zinnen als ‘ik moet nodig afvallen’ en ‘ik ben te dik’ volgen elkaar in hoog tempo op. Ik zeg niet meer ‘welnee joh, jij bent helemaal niet dik’, want dat dringt niet door bij iemand die anorexia heeft. Die bepaalt zelf wel of hij te dik is of niet.

Ik ben aan de pleister.

Nog maar nauwelijks van de schrik bekomen door de introductie van [url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=169]de vaginale ring[/url] als alternatief voor vrouwen die last hebben van pilmoeheid, word ik nu weer gesommeerd om me aan de pleister te begeven. Nu moeten wij dames niet meer slikken of ringwerpen, maar plakken! Plakkuh? Ja, zie het maar als een pleister op de zonde.

Laatste maandcolumn

Ik kreeg de volgende boodschap: ’Iets wat je geen bevrediging meer geeft, moet je loslaten! Verzet er tegen is zinloos en levert alleen maar lichamelijke en geestelijke problemen op.’ Ik ben het er roerend mee eens, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan.

Passionkillers

Toen plassen pissen werd, is het gezeik begonnen. Zei men in het begin van een relatie nog in hoffelijk taalgebruik: ‘Schat, excuseer mij. Ik moet even urineren.’ In een vergevorderd stadium zegt men: ‘Wijfie, nu even niet! Ik pis bijna in mijn broek.’ En waarom staat de WC-deur nu altijd wagenwijd open? Alsof een vrouw het opwindend vindt om naar haar vent te kijken die staat te pissen. Ik laat de badkamerdeur toch ook niet open als ik mijn tampon verwissel!

Vergeef me, ik heb gezondigd.

Ik had het natuurlijk moeten weten, maar ik ben nu eenmaal eigenzinnig. Dit keer heb ik het bijna met de dood moeten bekopen. Enkel en alleen omdat ik op vakantie altijd Oben Ohne (topless) wil zonnen. Ik haat nu eenmaal witte bikinistrepen op mijn mooie zongebruinde rug. Topless zonnen, wat is er in hemelsnaam mis mee? Niks, als je het mij vraagt. Heel veel, als je het aan de moordende blikken van de nonnen naast mij vraagt.

Huisje-Boompje-Seks

Toen men de vrouw schiep, heeft men er volgens mij bewust voor gekozen om haar, door middel van haar maandelijkse periode, een aantal dagen rust te gunnen. Geen geklauter op en gefriemel aan haar lijf. Menig hitsig konijn trekt zich doorgaans niks aan van deze doordachte regel der natuur. Halsstarrig als ze zijn, vertikken ze het om de duidelijke afwijzende signalen te negeren en komen zelfs nog als we ongesteld zijn met het inhoudsloze argument: ‘Een goede schipper vaart ook door de rode zee!’ Nou, ik dacht het niet!