‘En? Wanneer komt de tweede?’ De laatste paar weken een veelvuldig gestelde pijnlijke vraag. Veelal door kinderloze vrienden die het op een sarcastische toon vragen. Met zo’n meelijwekkende blik van ‘Je moet mij niet aankijken hoor. Ik heb je nog zo gewaarschuwd.’ Een zeer gevoelig onderwerp, dus zeg ik zo achteloos mogelijk ‘Er komt geen tweede.’ ‘Hoezo? Is de eerste druk?’ Mijn bloed begint te koken. De stoom komt nog net niet mijn oren uit, maar de reeks verdedigende woorden verlaten het puntje van mijn tong voordat ik er erg in heb. ‘Eerste druk? Welnee hoor. Hij is amper 5 maanden oud en zit nog niet op zwemles, hockey of voetbal. Nee, die van mij rijd ik wekelijks naar de plastische chirurg, de osteopaat, de fysiotherapeut en vanaf volgende week ook nog eens naar de diëtiste. Daarnaast slaapt hij in een dwangbuis en is hij een huilbaby. We hebben daarom van onze verzekering gezinskorting gekregen voor de psycholoog. Maar verder gaat alles prima hoor, snauw ik overmand door emoties.’

Het is donderdagavond. Koopavond. ‘Mijn avondje uit’ zoals mijn man het noemt. Met twee loodzware boodschappentassen sjouw ik moedeloos naar huis. In de hoop dat de kleine eindelijk slaapt. Thuis gekomen tref ik mijn man aan met de kleine liggend op schoot voor hem. Ik had het kunnen weten. De kleine houdt zijn zoveelste flesje melk à 180 ml aan zijn lippen. Mijn man heeft in zijn vrije hand het zoveelste flesje bier met een smaakje à 500 ml. Een uit de hand gelopen hobby die is uitgebreid met rode en witte wijn. Ik neem het hem niet meer kwalijk. Je moet toch wat verzinnen om nog enigszins een oog dicht te doen.

‘En? Beetje tot rust gekomen?’ zegt hij glimlachend. Hij weet dat ik een bloedhekel heb aan boodschappen doen, maar ook dat het me desondanks even goed doet om er uit te zijn. Ondertussen schijt de kleine de net verschoonde luier weer vol. Een ongelooflijke penetrante geur vervult de hele woonkamer. Mijn man gaat hem wel verschonen. Jaja, ik weet hoe dat gaat. Hij kan niet tegen poepluiers en staat al kokhalzend zo ver mogelijk van de kleine af, de armen op reikwijdte. Zijn gezicht kijkt de andere kant op, zodat hij niet precies ziet wat hij doet. Ik neem het maar over, want wij vrouwen kunnen daar beter tegen volgens mannen. Daarna leg ik de kleine in bed en lig ik verscholen achter het bedje op de koude vloer met mijn pink in de mond van de kleine. Na 5 minuten krijg ik een lamme arm, maar ik weet uit ervaring dat ik het nog zeker 10 minuten moet vol houden.

Eindelijk rust. Het is acht uur en hij slaapt. Ik loop naar het raam en staar naar buiten. Mijn man komt achter me staan en slaat liefkozend zijn handen om mijn middel. Ik zoek naar de roze wolk, maar zie alleen maar grijze. Ik haal het knellende elastiekje uit mijn haar. Mijn man roept enthousiast ‘Gooi je haar los en maak me gek!’ Hij tilt me op richting de slaapkamer. ‘Wil je nog een tweede?’ vraagt hij plagend. ‘Maak jij morgen een afspraak voor een sterilisatie?’ vraag ik. We kussen elkaar goedenacht, drinken ons glas alcohol leeg en vallen om half negen in een ondiepe slaap. Wetende dat we morgen weer een glimlach krijgen van onze kleine, als we hem uit zijn bedje halen. Een glimlach zo mooi als een klein straaltje zon dat ons hart weer doet smelten. We putten er kracht en energie uit en hopen op een minder grijze dag. Toch een tweede? Ach, zeg nooit nooit.


14 reacties

Avatar

Bitchy · 23 mei 2007 op 07:41

Brrrr dit brengt me meteen een jaar of 14 terug! Vreselijk!

[quote]Nee, die van mij rijd ik wekelijks naar de plastische chirurg, de osteopaat, de fysiotherapeut en vanaf volgende week ook nog eens naar de diëtiste. Daarnaast slaapt hij in een dwangbuis en is hij een huilbaby. [/quote]

Avatar

pepe · 23 mei 2007 op 07:47

Prachtige en herkenbare column.

[quote]Een glimlach zo mooi als een klein straaltje zon dat ons hart weer doet smelten. [/quote]

Ik wens jullie nog heel veel straaltjes en zonnige tijden.

Avatar

SIMBA · 23 mei 2007 op 08:28

[quote]lig ik verscholen achter het bedje op de koude vloer[/quote]
Ik zie mezelf weer bezig 😕 ik was het bijna vergeten.

Avatar

Ma3anne · 23 mei 2007 op 08:48

Hij huilt omdat ie niet op hockey wil, denk ik. 🙄

Wat een narigheid. 😥

Avatar

arta · 23 mei 2007 op 09:23

Dit is zo komisch geschreven, maar ook zooo erg![quote] De kleine houdt zijn zoveelste flesje melk à 180 ml aan zijn lippen. Mijn man heeft in zijn vrije hand het zoveelste flesje bier met een smaakje à 500 ml.[/quote]
😆 geweldig!

Knap hoe je de titel in het verhaal hebt verwerkt! Heel origineel!

Avatar

Mosje · 23 mei 2007 op 09:49

Haha, prachtig zoals je de titel verwerkte, heel creatief.

Vergeet je niet op tijd van pink te wisselen? Dit uiteraard i.v.m. het ontstaan van pinkkloven.

Avatar

Trukie · 23 mei 2007 op 10:16

Weer een juweeltje van een themacolumn en een schitterende misleidende titel 😆

Avatar

pally · 23 mei 2007 op 11:50

Mooie uit het jongeoudersleven gegrepen column.
pfff…. het eerste half jaar: zelfs met zoons van 35 en 39 ben ik het niet vergeten.De tweede was toch een stuk simpeler( wil je niet beinvloeden, hoor!)
Fijn, dat je in deze thema column even je gal kon spuien.
En die glimlach hè? Onbetaalbaar! Je bent bijna door het ergste heen, echt waar.
En dat betuttelen, WB had het er ook al in ‘Mono’ over. Terrible! 😮

groet van Pally

Avatar

Quinn · 23 mei 2007 op 16:18

Geweldig gedaan, ik voel met jullie mee. En je geeft me een goede reden om de gedachte aan een kleine nog even een poosje in de ijskast te zetten 😉

Avatar

Mup · 23 mei 2007 op 16:42

[quote]Een glimlach zo mooi als een klein straaltje zon dat ons hart weer doet smelten. We putten er kracht en energie uit en hopen op een minder grijze dag.[/quote]

Ja, daar begint het mee :oeps:

En voor je het weet, gaat zelfs je geschrevene over die stronttubes. Aliens zijn het, die je leven overnemen.

Wel een genot om te lezen :kus:

Groet Mup.

Avatar

KawaSutra · 23 mei 2007 op 17:36

Die kleine mensjes zijn direct aanwezig in je leven. Wacht maar tot ze de babbels van een puber krijgen. Dan valt de periode van afhankelijkheid nog reuze mee. Hoewel ik me best kan voorstellen dat de moed je af en toe in de schoenen zakt. Al weet ik niet helemaal zeker of die boodschap nu werkelijk zo bedoeld is. Dat relativeer je wel weer in de laatste alinea.

Wat een geweldige interpretatie van de opgegeven titel. Je bent het schrijven nog zeker niet verleerd. Ben benieuwd wanneer uiteindelijk toch de tweede druk uitkomt. 😀

Avatar

WritersBlocq · 23 mei 2007 op 18:40

Gaaf, de opdracht voldaan, incl. aantal woorden 😀
Maar wat een verhaal hee… niente roze wolken en een b’tje schijtluiers, gewoon veel shit, lijkt wel een bevalling die maar niet ophoudt. Weet ik trouwens niets van, en dat bevalt mij prima.

Onwijs goed en crea-bea geschreven, en nu merk ik weer hoeveel ik je mis. Gelukkig mag elke auteur 2 x gekozen worden 😆 dus hoe dan ook: de Tweede Druk komt er ècht, óóóiiiittt…..
:kus: voor jou
:kus: voor je bierdrinkert
:kus: voor jullie jongetje
van tante Pau.

Avatar

Li · 25 mei 2007 op 01:08

Zullen we een keer ruilen Merc? Niet van vent maar wel van kind. Krijg jij mijn negentienjarige werkeloze luiwammenas een weekje te logeren en dan zorg ik voor jouw kleine mannetje. Deal?

Heerlijk om weer iets van je te lezen. Dank je wB voor het doorgeven van de pen aan deze geweldige schrijfster.

Li

Avatar

Mercurius · 25 mei 2007 op 08:57

bedankt allemaal voor de reacties!
Was lekker om even mijn gal te spuien en ook om weer wat te schrijven. Een heel leuk initiatief die estafettecolumn!
De kleine heeft koemelkallergie en nu hij weer de juiste voeding krijgt, gaat het stukken beter.
Maar voor je daar achter bent, ben je 5 slopende maanden verder.

De lucht klaart gelukkig weer op!

ciao Mercurius

Geef een reactie