Haantje de voorste is stuurloos!

Het zal wel aan mij liggen, maar ik snap werkelijk niks van het imponerende rijgedrag van machokerels die op de snelweg alsmaar links blijven racen. Blijkbaar beschouwen deze snelheidsduivels hun bolide als een verlengstuk van hun linksdragende penis en compenseren daarmee hun zware last dat ze thuis en op het werk de broek niet meer aanhebben.

Het consternatiebureau

Wanneer je baby amper een week oud is, staan ze al bij je op de stoep met een koffer boordevol folders over slapen, voeding, gedrag en noem maar op. Als kersverse ouder, van een eerste kindje welteverstaan, weet je van toeten nog blazen. Je slaat deze goedbedoelde adviezen dus zeker niet in de wind.

De baby, het beste voorbehoedsmiddel.

Als mijn kleine ukkie me ooit vraagt om hem in de toekomst te helpen met een spreekbeurt, dan duw ik hem dit stukje onder zijn neus! De baby. Wanneer een man en een vrouw besluiten om voor een baby te gaan, zijn er heel wat gesprekken aan vooraf gegaan. Immers, een baby ‘neem’ je niet zo maar, je moet er wel wat voor doen.

Sterke verhalen

Bevallingsverhalen zijn net als verhalen over verstandskiezen. Je hoort en leest altijd alleen maar de slechte verhalen. De ene nog sterker dan de ander. Mijn bevalling was er één uit het boekje. Eigenlijk een doodsaai verhaal. ‘Slechts’ 7 uurtjes geduurd. Dat is maar 2 uur langer dan toen mijn eerste baas (tandarts) besloot om mijn verstandskies in 5 uur te trekken.

Aan de kant gezet

De kogel is door de kerk. Ik had het zien aankomen en ik kon het niet meer tegenhouden.
Na vele ruzies, die voor hem doorslaggevend waren, is het er toch van gekomen. Ik ben aan de kant gezet. Een collega van hem is de schuldige. Die heeft haar aan hem voorgesteld. Ze kan absoluut niet aan mij tippen. Daar komt hij nu pas achter, maar nu is het te laat. Ze heet overigens Eva.

Het All Inclusive-walhalla

Vrienden van mij zweren bij een vakantie met een All-Inclusive-formule. All Inclusive staat voor voordelig en zorgeloos vakantie vieren. Vrij vertaald betekent dat een lucratief lijkend reisje waar je 24 uur per dag gaat vreten en zuipen, zonder dat je je lijf te veel verplaatst. Wat wil je nog meer. Ideaal voor een huwelijksreisje, dacht ik. Vooral die roomservice. Konden we lekker de hele dag in bed blijven met de wittebroodsweken.

Vegetariër? Ik ben niet te verleiden.

Ik kan me geen leven zonder dieren voorstellen. Wie niets met dieren heeft in zijn leven, die mist volgens mij een hele hoop. Maar sinds ik me als aankomend dierverzorger steeds meer onder de dieren bevind, groeit ook mijn dilemma. Want hoe kan het nou dat ik zoveel van dieren houd en toch geen vegetariër ben? Houd je eigenlijk wel echt van dieren als je ze ook opeet? Dieren kan ik niet missen in mijn leven. Vlees wel?

Diagnose: het zit tussen Uw oren

Ik ben het toch zo spuugzat dat iedere kwaal die ik ooit in mijn leven heb gehad, wordt afgedaan met de geijkte woorden dat het tussen mijn oren zit. Ondanks alle keiharde medische bewijzen, die er niet om logen, dat mijn rug en bekken nog schever waren dan de toren van Pisa, het bloed uit mijn linkernier spoot met dezelfde druk van een espressoautomaat en de uitslag van mijn allergietesten waren te vergelijken met een seismograaf die een aardbeving van 5 op de schaal van Richter aangaf.

Hersenschudding? Staat niet op de planning.

Ik ben een fervent planner. Plannen kan ik als de beste. In mijn werk draait alles om een goede planning. Als je bepaalde doelen hebt, bereik je die ook beter wanneer je daar een tijd aan vast koppelt. Dus plan ik mijn leven ook zorgvuldig. Ik had dan ook gepland om tot mei 2005 geen enkele column meer te produceren. Simpelweg, omdat dat niet in mijn planning van 2005 paste. Maar zoals je wellicht zelf ooit ervaren hebt, valt het leven niet te plannen. De eerste week van januari liep nog perfect volgens het boekje. Vanaf de 2e week ging het finaal mis.

JA, ik moet!

Als kind heb ik uren gezwijmeld bij het trouwboek van mijn ouders. Het was een klein eenvoudig boekje dat net als het huwelijk van mijn ouders bijna van ellende uit elkaar viel. Op de inmiddels vergeelde zwartwitfoto’s stonden mensen afgebeeld in stijve poses met een minimaal flauw lachje. Toen ik wat ouder was en op zolder mocht spelen, vond ik mijn moeders zelfgemaakte trouwjurk. Hij zat als gegoten en ik wist, ooit trouw ik ook. Ooit, als iemand mij tenminste wilde…

Ieder diertje zijn pleziertje

De meeste lezers weten dat ik nogal schromelijk kan overdrijven in mijn columns, maar nu vertel ik voor de verandering eens een op waarheid gebaseerde column. Ik heb ze geteld en het resultaat na 4 dagen is, zonder flauwekul, 22 blauwe plekken, 11 vlooienbeten in schaam (en om-)streek, een allergie op mijn polsen en buik, 5 wondjes en 4 fikse schrammen, flinke spierpijn over werkelijk mijn hele lichaam behalve mijn kleine teen en 2 kilo afgevallen.

HELP! Ik heb last van faalangst.

Als je student bent, wil je het liefst zo snel mogelijk werken en centjes verdienen. Heb je eenmaal na lang studeren een baan bemachtigd, dan verlang je al snel naar het heerlijke studenten-luizenleventje. Aan dat verlangen komt gauw een eind, wanneer je eenmaal hebt besloten om op je oude dag weer te gaan studeren. Het begint al met iedere ochtend badend in het zweet wakker worden, omdat je voor de zoveelste keer hebt gedroomd dat A) je te laat komt voor je examen B) je geen enkele vraag van het examen kunt beantwoorden en C) je studieboeken zoek zijn.