Laïcité

Het is hét toverwoord in de hedendaagse Franse politiek: [i]laïcité[/i]. Als je het laat vallen, spitst het publiek direkt hun oren en komt overal het Zij-tegen-Wij-gevoel boven. [i]Laïcité[/i], daarom gaat het in de op handen staande regionale verkiezingsstrijd helemaal om draaien. Maar wat is dat nou eigenlijk, [i]laïcité[/i]?

Imbolc

In deze tweede column in mijn serie van acht ga ik het hebben over Imbolc, ook wel bekend als Oymelc. Die eerste naam betekent letterlijk “in de buik”, de tweede betekent “schapenmelk”, en dat geeft meteen ook aan waar het bij dit Keltische feest om gaat: de wedergeboorte van de natuur.

Bond voor bont

Vroeger was het de normaalste zaak van de wereld om bont te dragen. Je bejaagt een dier om het op te eten, dan is het toch zonde om die huid weg te gooien, vooral als je je daarmee lekker warm kunt houden? Stel, tegenwoordig, er wordt een varken geslacht. Dan is het toch van den gekke om zijn huid weg te gooien terwijl je daarvan schoenen kunt maken? En ook daar vindt niemand iets mis mee. Waarom zijn er dan wel zoveel mensen tegen bont?

Gewoon happy

Je kent het vast wel, dat gevoel van gewoon happy zijn. Je komt samen met je zoontje doodop terug van Aikido, waar je zojuist je 5e Kyu gehaald hebt (en je zoontje de 6e Kyu – da’s één niveau onder de 5e Kyu) en voldaan schuif je aan tafel voor een verlaat, in de magnetron opgewarmd diner. Rijst met een overheerlijke pindasaus op zijn Afrikaans.

Yule

Dit is de eerste van acht columns die ik ga schrijven over de oude Keltische feestdagen: Yule, Imbolc, Ostara, Beltain, Litha, Lughnasadh, Mabon en Samhain. Ik begin bij Yule omdat dat het eerste feest van het Keltische jaarwiel is, en zal eindigen bij Samhain, het einde van de cyclus. Ik zal uitleggen hoe de Kelten (en andere oud-Europese volkeren) vroeger die feesten vierden, en je zal ervan versteld staan hoeveel symbolen van toen nu nog steeds gebruikt worden.

Sinterklaasje bonne bonne bonne

Gooi wat in mijn lege lege tonne, ookal staat die nou in Frankrijk! Ja jongens, Sinterklaas heeft ook dit jaar onderweg terug naar Spanje weer even de haven van Nantes Saint-Nazaire aangedaan. Van Saint-Nazaire is de goedheiligman vervolgens naar Carquefou gekomen, alwaar door een groep goedwillende Nederlanders speciaal voor deze gelegenheid een zaaltje gehuurd was. En Piet, die ging fietsen! (En toen klapte zijn band…)

De Odyssee van een Column-X-pen

Al enige tijd wacht ik met smart op dat pakje uit Nederland, met die langverwachte ColumnX-pen erin. Vandaag haalde ik weer vol goede moed de post uit, en ik vond een envelop van TPG POST, Port betaald. Haastig maak ik hem open, en ik vind een standaard briefkaartje: [i]Het spijt ons u te moeten melden dat deze aan u geadresseerde postzending is beschadigd. Voor het geval dat de schade ontstaan is tijdens de postverwerking, bieden we u hierbij onze verontschuldigingen aan.[/i]

Loire-Atlantique

Potverdullemes, het is dinsdag 22 juli, en ik zie dat ik voor woensdag 23 juli mijn themacolumn over [b]mijn provincie[/b] dien in te leveren! Dat zal me leren om vaker in het Café te komen… En dat is nog niet het geringste probleem, want ik heb helemaal geen provincie! In dit mooie land van Vrijheid, Gelijkheid, en Broederschap zijn er namelijk slechts departementen. Vroeger, ja, vroeger waren er wel provincies. Toen was Nantes de hoofdstad van de provincie Bretagne, en zetelde in het Château des Ducs de Bretagne de, nee, niet Duc, maar Duchesse Anne de Bretagne, Koningin van Frankrijk.

Bedelaar

Elke keer als ik langs een bedelaar loop, doe of mijn neus bloedt, en de knip ferm gesloten houd, gaat er weer zo’n rilling van schuldgevoel door me heen. Want zo’n bedelaar, die heeft het zo moeilijk. Die heeft geen geld. Die kan moeilijk eten krijgen. Die moet door hen die wel geld hebben geholpen worden. Maar als je het goed bekijkt, ben ik eigenlijk nog armer dan die bedelaar. Dus waarom nou toch dat schuldgevoel?

Hoofddoekjes

Vijftig jaar geleden waren hoofddoekjes overal in ons straatbeeld te zien. Vrijwel alle Nederlandse vrouwen liepen met hoofddoekjes op, om hun kapsels te beschermen tegen wind, roet en regen. In de jaren daarna zijn hoofddoekjes en andere hoofddeksels (zoals de mannelijke gleufhoed, uiteraard in de zelfde kleur als de “trainersjas”) uit het straatbeeld verdwenen. Maar sinds de jaren ’70 begint men weer steeds vaker hoofddoekjes te zien. Nu echter niet op de hoofden van Nederlanse vrouwen, maar op die van Turkse en Marokkaanse gastarbeiders. En niemand stoorde zich daaraan.

Internationaal Bankverkeerd

We zijn een weekje in Nederland, op familiebezoek, en we gaan op een mooie zaterdagmiddag eens een beetje winkelen in Apeldoorn. Zij wil schoenen kopen, en ik wil wel weer eens lekker door de Hoofdstraat struinen zoals ik dat in mijn middelbareschooltijd ook zo vaak gedaan heb. We hebben onze auto nog maar net geparkeerd naast Centraal Beheer als we de eerste onaangename verrassing tegenkomen: CHIPKNIP ONLY. En nergens een ouderwetse muntautomaat te vinden.

Pax Americana

De oorlog is voorbij. De Amerikanen hebben gewonnen. En langzaamaan komen de apen uit de mouwen van heren zoals Bush, Blair en Aznar. Maar de wereld schijnt niet geïnteresseerd… En dat is de ware overwinning van Bush: Hij heeft de hele wereld een loer gedraaid, en hij wordt er nog voor bedankt ook!