Nasi Taal

Elke vrijgezel loopt het risico na een tijdje zonder partner minder aangepast en aangenaam te worden. Logisch aangezien er niemand is voor wie je deze toch vrij onnatuurlijke poses hoeft aan te nemen. Het maakt niet meer uit of je je die week geschoren hebt, dat de blouse die je draagt gestreken is, of dat de afwas gedaan is. Erger nog, je ziet het niet meer.

Denk slimmer

Niemand zit echt te wachten op bruine strepen in de toiletpot. Daarom maakt u vóórdat u gaat zitten een inschatting van of er een wc-borstel aanwezig is. In negen van de tien toiletten is dat het geval. Zoals het hoort. Maar wat te doen die ene keer dat dit handige gebruiksartikel ontbreekt? Gezien het toiletbeeld in Nederland bent u waarschijnlijk iemand die dan wegloopt, het bijltje er bij neer gooit, afdruipt. Maar is dat bewust? Zou u niet liever willen dat u op zo’n moment juist helder, analytisch en creatief kunt handelen? Zou u niet wensen dat deze situatie het beste in u boven brengt? Dat u kunt zeggen: “ongeacht wat ik aantref, ik doe hier mijn ding en aan het eind is die wc schoon!”

Heilig

“Ik scheer mijn pruim.” Zo maar een zinnetje dat ik ergens in een blad las. Maar natuurlijk ging mijn hoofd er op een onbewaakt moment mee aan de haal. Pruimen, pruimen? Mijn oma had gedroogde pruimen. In een bakje van tupperware. Daar mocht ik er af en toe een van. Van die glanzende zwarte. Sommige waren zacht. Het merendeel had de textuur van drop. Door de wimpers gezien heeft een gedroogde pruim inderdaad iets weg van het vrouwelijke geslachtsdeel. Maar als je hem in je mond hebt, proef je het verschil. En dat je de pitten eruit moet knarsen met je voortanden is ook anders.

Paradijselijk

De zon is onder. Maar hij kietelt nog net de kruinen van de bomen langs het water. De blaadjes fonkelen alsof ze vieren dat ze weer een dag Zijn licht hebben mogen ontvangen. Een man wandelt langzaam een kale glooiende heuvel op. Moe, maar voldaan van de lichamelijke arbeid in zijn tuintje. Het pad waarop hij loopt eindigt op de top van de heuvel. Daar staat een eenzame boom. Daar is zijn vriend. Zijn enige vriend.

Daten doe je zo

Marlies55. Noord-Holland, 29 jaar, 178cm, 58 kg. Wel een aardig koppie. Klik. Met een licht opgewonden gevoel wacht ik totdat haar persoonlijk pagina geladen is. Het internet van de buren waar ik op meelift is traag vandaag. Marlies55 doet iets met financieel management. Haar profiel wijst uit dat haar mooiste lichaamsdeel haar benen zijn. “Foto’s, foto’s, waar zijn de foto’s?”, mompel ik.

Drol

Half elf ’s ochtends. Op weg naar Gouloises. Het is ondenkbaar dat deze dag zal bestaan uit het oproken van restjes shag. Her en der verspreid in mijn huisje liggen nog vier bijna lege pakjes. Toch genoeg voor zeker een dag. Maar de vraag blijft altijd of je voldoende vloei hebt. Wanneer dat niet het geval is en je voordat je daar achter was het hele huis op zijn kop hebt gezet, moet je alsnog op pad. Maar dan als het al middag is. Als het warm is.

Buurtbonken

Mijn buren in de flat, Kaapverdianen, zijn van nature vurig. Ze liggen op een aantal momenten verspreid over de dag te krikken. Seks is voor hen als eten. Als drinken. Als de zonsopkomst. Hun bed heeft springveren. En dat ritmische geluid haal ik er op een of andere manier altijd tussen uit.

Wipkippen

Een kluwen meisjes strijdt nu al een half uur voor het alleenrecht op de wipkip. Hobbits met glanzende zwarte haren. Te klein voor het vuur in hun lijf. Steeds als het er een gelukt is om te gaan zitten, beginnen anderen aan de witte handvatten te rukken. Dan ontstaat ruzie. En tot het moment dat hij weer wordt veroverd, waggelt het speeltoestel na. Dat ze in die tijd allemaal één voor één hun longen uit hun lijf hadden kunnen wippen, is natuurlijk een pedagogische denkfout.

Feestelijk

Journaalbeelden van hossende buurtbewoners in een oranje versierde straat ergens in Brabant. ‘Modelburgers’, klinkt door in het commentaar van de voice-over. “Toch is de oranjegekte nog niet zo op gang gekomen als ten tijde van het WK in Duitsland”, zegt de stem. Een speciale voetbalbarometer laat dat ook zien. Twee weken voor het EK stokt ‘de gekte’ rond de 250 punten. Twee jaar geleden zaten we toen al op 360 punten. Een verschil van maar liefst honderdtien punten.

Pijn voor Pijn – deel 1 van 23

Druppels op mijn hoofd. Onder de douche nemen mijn gedachten de vrije loop. Ze gaan terug naar de afgelopen week, maand, het verleden. En ze lopen zoals ze willen. Ook langs minder prettige ervaringen. Die keer dat ik heel hard iets riep en er heel hard naast zat: “Ja, ja, jahaa.” Dat afscheid bij mijn baan als Mexicaanse ober, wat toen helemaal uit de hand liep: “Fuck… fuck it!” Zo sta ik van het een op het andere moment ineens hardop te mompelen en te vloeken. Alsof de barriere tussen mijn hoofd en mond weg is.