Emotionele achtbaan

De deur valt met een klap achter haar dicht. Verbijsterd blijf ik achter.
Zoals vaker het laatste jaar heb ik het gevoel in een emotionele achtbaan te zitten,
samen met mijn veertien jarige dochter. Ze voert me mee, met haar stemmingswisselingen, van grote hoogtes, via duizelingwekkende bochten, naar diepe dalen.

Hemelse voyeurs

Mijn zus beweert dat onze beide opa’s bij háár zijn. Voor alle duidelijkheid: onze opa’s zijn al héél lang dood. Ze heeft ze nooit gekend, maar tóch zijn ze er om over haar te waken. Het zijn haar beschermengelen. Zegt ze. Fijn voor haar.

Boete doen

Wanneer je stelt dat ergernissen de levensduur aanmerkelijk verkorten, dan word ik in ieder geval niet oud.
Geen apparaat dat het in mijn bijzijn spontaan goed kan doen. Geen advocaat of instantie die nu eens, bij hoge uitzondering, zijn werk zorgvuldig en vooral goed doet. Nee, niet bij mij. Deze uitzonderingen bewaren ze altijd voor een ander, die het vast harder nodig heeft. Je krijgt in dit leven toch wat je aankunt, zeggen ze toch?

Daders & Slachtoffers

Afgelopen week hoorde ik op de radio dat een gemeenteraadslid uit Roermond heeft bekend een jongen jarenlang seksueel misbruikt te hebben. Telkens weer wanneer ik zoiets hoor, vervult mij dat met afschuw en ontzetting! Bijna niemand ‘kent’ de daders van incest en seksueel misbruik. Toch kán het niet anders, gezien het grote aantal slachtoffers, dat iedereen daders in zijn directe omgeving heeft. Een angstaanjagend idee, als je het mij vraagt. De daders zijn onherkenbaar doordat ze meestal zo gewoon zijn. Het kan je buurman zijn, de ambtenaar of de aardige scoutingleider, de verpleegkundige, of de leraar van je kind. Zelfs de wijk agent gaat niet vrijuit waar het om verdenkingen gaat.

Creatief

Mijn vader is een creatieve man. Hij maakt met zijn handen wat zijn ogen zien. Ik bewonder hem daarom. Mijn zussen zijn ook creatief. Zij zijn duidelijk erfelijk belast. Ik niet. Ik heb weer andere kwaliteiten.