Wanneer je stelt dat ergernissen de levensduur aanmerkelijk verkorten, dan word ik in ieder geval niet oud.
Geen apparaat dat het in mijn bijzijn spontaan goed kan doen. Geen advocaat of instantie die nu eens, bij hoge uitzondering, zijn werk zorgvuldig en vooral goed doet. Nee, niet bij mij. Deze uitzonderingen bewaren ze altijd voor een ander, die het vast harder nodig heeft. Je krijgt in dit leven toch wat je aankunt, zeggen ze toch? Ik moet ergens in één van mijn vorige levens toch ernstig de fout in zijn gegaan, vermoed ik.
Ik heb vast een heks onterecht richting brandstapel gestuurd of aan het hof van de koning de verkeerde vergiftigd, wanneer ik zie in welke mate ik nu boete moet doen in dit leven. De wet van karma. Geen ontkomen aan. En als dan eindelijk dit leven erop zit, met zijn wijze lessen en boetedoening, dan kan ik alleen nog maar hopen dat mijn volgende leven meer “smooth” zal verlopen!
Maar eerst zal ik me, voor mijn overgang naar gene zijde, nog even goed inlezen wat reïncarnatie betreft…mocht er dan iets fout gaan onderweg, dan kan ik het misschien zelf nog corrigeren…

Stel je maar eens voor; de werknemers die in de vertrekhal-voor-het-nieuwe-leven achter de balie moeten staan en nieuwe levens moeten uitdelen hebben natuurlijk pas echt een hondenbaan. Zij doen ook duidelijk boete. Al die ontevreden klanten die ze krijgen… Want er zijn natuurlijk veel mensen die er niet op vooruit zullen gaan. Zo mooi zag de wereld er in de 20e eeuw nu ook weer niet uit!

Ik stel me zo voor dat we bij binnenkomst een nummertje moeten trekken en in de rij moeten gaan staan.
Natuurlijk is er een speciale rij voor ieder soort, dus ik sluit netjes aan in de rij voor “gewone burgers”
en wacht geduldig (ik heb veel oefening gehad in mijn laatste leven). Er valt erg veel te zien in deze vertrekhal naar een volgend leven, dus ik kijk mijn ogen uit. In de rij voor criminelen zie ik Marc Dutroux staan en ik vraag me af hoe hij gestraft gaat worden in zijn volgende leven. Hij komt vast als onderkruipsel (worm?) terug! Bij de beroemdheden vang ik nog een glimp op van Bill Clinton.
Ik denk dat ze die naar Cuba sturen waar hij zijn leven gaat slijten in een sigarenfabriek om zo te leren waar een sigaar werkelijk voor bedoelt is. Bij de rij heiligen staat Mahatma Gandhi een babbeltje te maken met moeder Theresa. Hij heeft duidelijk geen haast, hij heeft de status van het “eeuwige leven” immers de vorige eeuw al bereikt, maar komt af en toe oude zielen begroeten hier in de vertrekhal.

Voor ik het weet ben ik aan de beurt. Er wordt serieus gekeken naar mij, daarna naar het beeldscherm van de pc, waar vast al mijn deugden en ondeugden (!) nu vermeld staan en er wordt diep gezucht.
Zowel de man achter de balie als ikzelf voelen ons ietwat ongemakkelijk op dit moment.
Hij zoekt nog even door een stapel papieren naast hem en kijkt weer op zijn beeldscherm.
Ik voel de zenuwen door mijn keel gieren, dit is toch een bepalend moment voor de komende 70 (?) jaar per slot van rekening. Hij roept er een collega bij en deze kijkt even met hem mee. Ze fluisteren even met elkaar…Wat is er toch aan de hand?

De meneer achter de balie schraapt nerveus zijn keel, kijkt me over zijn brilletje heen aan en zegt:
Mevrouw, het spijt me zeer, maar we hadden hier gisteren een computerstoring …. en nu is uw dossier verloren gegaan. U zult uw laatste leven nog een keer over moeten doen, anders klopt onze administratie niet meer…

Ik kom weer bij door de indringende geur van 4711 op de EHBO post in de vertrekhal…

Categorieën: Fictie

14 reacties

Troy · 4 mei 2005 op 17:37

Erg leuke column! Een vriendin van mij denkt dat we ons leven telkens over moeten doen net zo lang totdat we al onze lessen geleerd hebben en ons karma volledig gezuiverd is. Pff..dat gaan dan veel levens worden. Ik ga dan toch eerder voor afwisseling. Goede vondst trouwens: Bill Clinton in een sigarenfabriek 🙂

Eddy Kielema · 4 mei 2005 op 19:22

[quote]Ik heb vast een heks onterecht richting brandstapel gestuurd of aan het hof van de koning de verkeerde vergiftigd, wanneer ik zie in welke mate ik nu boete moet doen in dit leven.[/quote]
Is je leven zo erg, Champagne? 😉
Leuke, fantasierijke column! Overigens vind ik een wormenleven nog te goed hoor voor Marc Dutroux!

Louise · 4 mei 2005 op 19:24

Jezus, je zou het meemaken, en dan die hele riedel weer van voor af aan met de hele bliksemse boel erbij.
Vanaf nu brand ik mijn leven op een cd en deze wordt dan netjes iedere avond even ge-update. Met smoesjes over gecrashte programma’s hoeven ze bij mij niet aan te komen…

Wat een fantasie, of ligt dat aan de champagne? 😀

Li · 4 mei 2005 op 20:32

Wat een fantasie heb je toch 😀

[quote]Natuurlijk is er een speciale rij voor ieder soort, dus ik sluit netjes aan in de rij voor “gewone burgers” [/quote]

Volgende keer aansluiten bij de rij bijzondere schrijvers!

Li

WritersBlocq · 4 mei 2005 op 21:03

[quote]Natuurlijk is er een speciale rij voor ieder soort, dus ik sluit netjes aan in de rij voor “gewone burgers” [/quote]
Hoezo, omdat je ook 1 x burgerlijk was toen je geen kant op kon, in je trappelzak in je kinderbedje? Door jouw (on-)deugden gaat elke pc crashen, zoveel energie levert NUON niet dus neem Louise’s te gekke advies over en doe je ‘r je voordeel mee. Ik ben ook al (m’n billen aan het ver-)branden 😮

pepe · 4 mei 2005 op 21:53

[quote]Ik kom weer bij door de indringende geur van 4711 op de EHBO post in de vertrekhal…[/quote]

Geweldig weer champagne!! Jou ruiken we aankomen 😉

Wright · 4 mei 2005 op 23:15

Champagne, waar haal je het weer vandaan?
Super! 😀

Niets is blijvend: sprak Bouddha lang geleden.
(Maar goed, hij had nog geen column van je gelezen) 😉

Dees · 4 mei 2005 op 23:47

😀 😀 Bureaucratie in heaven bij de wisselbalie… ‘t zal je maar gebeuren! Erg leuk.

Ma3anne · 4 mei 2005 op 23:54

Maar gelukkig kom je ons dan ook weer tegen. 😀

Echt lachen deze column!

Kees Schilder · 5 mei 2005 op 07:58

Heel erg leuk. 😛 😛

sally · 5 mei 2005 op 13:05

😀 😀 😀 😀
Weer een kunstwerkje…

groet
Sally

KawaSutra · 5 mei 2005 op 18:09

Als ik aan de beurt ben word ik voor eeuwig aangesteld als IT-specialist. Ik weet niet of dat nu zo’n prettig vooruitzicht is !!! 😳

Prachtig verhaal !

KingArthur · 6 mei 2005 op 02:31

Aha, jij was het dus die in 837 A.D. mijn hofnar om zeep heeft gebracht toen hij, na het stelen van mijn wijn, zo spastisch begon te stuiptrekken.

Mup · 6 mei 2005 op 15:08

Gedeelde smart, is halve smart.

Met de verhuis-regel-ellende die we hier hebben, zijn de knopjes (toets 1 t/m 6, en al oonze medewerkers zijn in gesprek) is het lekker om te lezen dat ik niet de enige ben die hier nachtmerries van heeft. Jammer dat ik er niet zo lekker over kan schrijven zoals jij,

Groet Mup.

Geef een antwoord