Geachte heer / mevrouw van de NS,
Na enige twijfel of ik u een factuur van mijn hotelovernachting in Den Bosch zou moeten doen toekomen, heb ik besloten de overnachting in het pittoreske Den Bosch gewoon maar zelf te betalen. Want wat heb ik genoten van die winterse taferelen op vrijdag 25 november jl. Daarbij zorgde de NS voor [i]entertainment terwijl u wacht[/i]. Wat had ik me nog meer kunnen wensen? Nee hoor, van mijn kant geen onvertogen woord.
Bent u bang dezer dagen? Bent u bang voor het ouder worden en het rimpelen en het lijf dat niet meer doet wat het wil? Bent u bang om te weinig geld te vergaren om het te laten vertimmeren? Bang voor verlaten worden als dat lijf uw partner dan niet meer aanstaat? Bent u bang voor ziektes, om de liefde te bedrijven, ook met condoom, [i]stel dat hij scheurt[/i], bang voor groeiende gezwellen in uw lijf door de schade van die lekkere peuk, die heerlijke zon?
[i]Een klein dorp, begin jaren 80. De herfst is warm en ze staan bij de fietsenrekken van het gesloten zwembad. Als ze naar binnen kijkt, ziet ze de glijbaan totaal gevuld met dorre herfstbladeren. De tweede onderbroek die het meisje van haar moeder aanmoet als het koud is, zit als een prop in haar broekzak. “Dan maar een blaasontsteking”, redeneert ze. Twee onderbroeken over elkaar aan, dat zit écht niet lekker. Marianne en het meisje hebben het over de twee leukste jongens van de klas, Chris en Arthur. Ze zijn verliefd. Allebei. Op allebei. En ze hebben afgesproken hier bij het lege zwembad.[/i]
In een wereld waarin de maatschappij erg aan trend onderhevig lijkt te zijn, wordt het mij soms zwaar te moede. Nu is het weer hip om de burka van alle kanten aan te vallen. Hoeveel burka’s hebben we in Nederland rondlopen? Is het gerechtvaardigd dat de politiek, scholen en de Nederlandse opinie zich allemaal buigen over de burka en de kwalijke gevolgen van het dragen ervan? Is dat equivalent aan gemakkelijk scoren over de ruggen van hen die niet goed zichtbaar zijn in wijde gewaden?
Vrijdagmiddag, vijf voor half vijf. Verlangende blikken worden op te langzaam tikkende horloges geworpen. Het is bijna zo ver. Het werkkloffie mag verruild gaan worden voor de vrijetijdsglamour, haatdragende collega’s voor liefhebbende kinderen, automaatkoffie voor een lekker biertje. De ontspanning begint er al een beetje in te komen. Een enkeling waagt een grap, anderen pakken omzichtig de tas vast in, ondertussen hun oren semi-open houdend, om maar niet betrapt te worden op de halsmisdaad van het missen van informatie.
