Hij heeft zichzelf dan uiteindelijk toch verraden. Onze voorganger in de strijd is heel even uit z’n rol gevallen. De goede verstaander heeft een blik achter de maskerade gekregen en z’n ware bedoelingen doorzien. Hij heeft zich in de kaart laten kijken. Het is doodzonde. Hoe kon hij nou bekennen dat vals spel troef is?
Ze lacht met de vanzelfsprekendheid van haar jeugd. Haar verhaal strookt niet met haar stralende gezicht. Ja, ze heeft hard gewerkt en ze is heel moe. Na het praatje lijkt haar gezicht te versomberen. Ze is negen.
De steen vliegt met een denderende klap door de ruit van de voorkamer. Cees Pereboom schrikt zich een ongeluk. Vlug duikt hij op z’n dochtertje met wie hij op de bank televisie zat te kijken.’Pedo, pedo weg er mee!’, scandeert het groepje buurtbewoners in de voortuin. ‘Oh nee, niet weer’, slaat hij de handen voor z’n gezicht. Een tweede steen raakt hem vol op de schouder. Ansje begint te huilen.
Ik ben uiteindelijk toch te bleu om me bij Patricia in de kijker te spelen. Ze kan dan wel binnen handbereik zijn, ik houd het toch liever op – laat ik zeggen zelfredzaamheid dan dat ik een gooi naar La Paay doe. Eenmaal oog in oog met de diva blijkt al die branie erg virtueel.
Wie weet wordt het toch nog wat tussen Bridget en mij. Haar chaperonne komt op bezoek. Niet bij mij persoonlijk, maar wel in de buurt. Een paar keer per jaar lapt het winkelcentrum in mijn woonwijk de dag des heren aan de laars. Het belooft weer een heel spektakel te worden, maar daar gaat het me niet om.
