Kees Schilder

Top veertig

Wethouder Jansen heeft een nieuwe opdracht voor mijn onderzoeksbureau. Vandaar dat ik nu tegenover hem in zijn “bureau de travaille” zit. Zo noemt hij dat werkhok tegenover zijn zakenrelaties.
Hij pakt een langwerpig geel schrijfblok uit een la en even denk ik dat hij onze consumpties gaat opschrijven maar dat is al te optimistisch.
‘Oké, ik heb haast Kees. Ik moet zo met het vliegtuig naar Engeland. Mijn chauffeur kan zo komen.

Door Kees Schilder, geleden

Chakka!!!!!

‘Een dochtertje voor Emile Ratelband,’ lees ik in de krant. En zijn vrouw dan? Waar komt die in het verhaal voor? Of heeft zij niet deelgenomen aan de totstandkoming van het geheel?
Je kunt het natuurlijk ook omdraaien: ’Een Emile Ratelband voor dochtertje.’
Wat heeft dat kind in Godsnaam op haar geweten dat ze dit lot moet ondergaan? Niet dan? Ben je net geboren, verschijnt er even vanuit stand een chakka gillend monster boven je wieg.

Door Kees Schilder, geleden

Onbezorgde nazomer

Omdat de immer in gelikt Armanikostuum ingenaaide weernietman Piet Paulusman mij een onbezorgde warme nazomer beloofde ,fiets ik in mijn lichtgewicht Zeemanie-ensemble naar de Hema voor een nieuwe pot Gel (verzekert u van een stralende wetlook)

Door Kees Schilder, geleden

Koem-baa-jaa

In de auto zit ik met mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab, in een verhitte discussie over een bericht op de radio. Het ging over een voetballer die niet helemaal topfit is en daarom niet mee kan spelen.
‘Tien miljoen per jaar,’ briest Ab. ’En dan hoeft hij goddomme niet te werken omdat z’n knie een beetje zeer doet. Ik heb aambeien zo groot als druiven die uit m’n bilnaad steken, maar ik kan gewoon elke dag werken. Zie ik nou iets over het hoofd, of hoe zit het?’
‘Dat zou best eens kunnen,’ antwoord ik.

Door Kees Schilder, geleden

En zo…

Het terras voor de kroeg is leeg. Dat is altijd zo. Echte kroegtijgers zitten in de kroeg. Niet buiten op een terras. De kroegbaas komt naar buiten met een glas bier die hij voor mij neerzet.
‘Ik wilde eigenlijk lunchen,’ zeg ik verontschuldigend.
‘Tuurlijk,’ knipoogt hij. ’Wist ik toch? Dit –en hij wijst op het biertje- is de specialiteit van het huis. “De vochtige lunch speciaal”.

Door Kees Schilder, geleden